ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       เทพวัชระตาเหลือก ยืนไม่มั่น แม้จะมีร่างอมตะแต่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วนั่น ร่างแทบทรุด

        ทว่า เขายังไม่ยอมแพ้ ให้ตายก็ยอมไม่ได้!

        เขาจะต้องคงสติไว้ให้ได้ มนุษย์พิเศษผู้เกรียงไกรที่อยู่บนปลายยอดของพีระมิดในฐานะหนึ่งในสี่ยอดฝีมือ จะมาสิ้นสติไปได้อย่างไร?

        โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ณ ช่วงเวลาสุดท้ายที่เขาเห็นคนดักตีหัวอีกคน บ้าเอ๊ยยังมีวัวอีกตัวหรือนี่!

        วันนี้ถูกโยนใส่คอกวัวหรือไงนะ?เทพวัชระนึกอยากสาปแช่ง!

        ยามปรกติเขามั่นคง ไม่ว่าจะพบเจออะไรแล้วล้วนสงบนิ่งแต่ตอนนี้เขาอยากแผดคำผรุสวาทเหลือกำลัง

        มันน่าขมขื่นชะมัด วัวสองตัวรุมกระทืบเขา?

        ใหญ่ตัวเล็กตัว ทำไมพวกมันสายโหดอย่างนี้นะ?

        เท่าที่เทพวัชระดูแล้ว ไอ้วัวสองตัวนี้ไม่ใช่แค่ผิวดำขนดำเท่านั้นนะใจก็ดำด้วย ถึงกับดักกระทืบหัวเขาอย่างไร้ยางอายเช่นนี้!

        พละกำลังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่กลับป่าเถื่อนดักซุ่มตบหัวคนอื่นจากข้างหลัง

        สติสัมปชัญญะของเทพวัชระพยายามต่อสู้อย่างหนักหน่วง แต่ว่าหนังตาหนักอย่างยิ่ง

        วัวยักษ์สีดำท่าทีเฉยเมย ทำท่าเหมือนอย่างกับอยู่คนละโลกไม่เกี่ยวกับมันอย่างนั้นแหละ

        หวงหนิวค่อยๆ คืนสติ วิ่งขึ้นไปข้างหน้า กลัวว่าเทพวัชระจะได้สติมันกระโจนขึ้นกระทืบเสียงดังสนั่นอีกครั้ง แจกไปหนักๆ อีกกีบเข้าที่ศีรษะของเขา

        เจ็บนี้สุดจะทานทน!

        ถึงแม้เทพวัชระจะตาเหลือก เกือบสิ้นสติทั้งยังรู้สึกว่าหัวใกล้จะแตกอยู่แล้วแต่ดวงตาอันแตกซ่านยังมองเห็นไอ้ลูกวัวอย่างเลือนราง

        มันน่าแค้นโว้ย จะสลบอยู่แล้ว ยังจะมาแจกอีกกีบ เขาเดือดดาลสุดกำลัง!

        ตึง!

        เขาหัวทิ่มลงกับพื้น สิ้นสติในที่สุด แน่นิ่งไม่ไหวติง

        มาถึงตอนนี้ หวงหนิวหมุนตัว จ้องเขม็งไปทางวัวยักษ์สีดำตัวนั้น

        จนบัดนี้มันก็ยังคงงุนงง พี่เบิ้มนี่เป็นใคร?

        หวงหนิวแอบหวั่นใจ ตอนแรกมันดูไม่ออกจริงๆว่าวัวยักษ์ตัวนี้เป็นสัตว์กลายพันธุ์ อีกทั้งยังไม่ธรรมดาถึงปานนี้

        “มอ!”

        หวงหนิวส่งเสียงทักทายวัวยักษ์สีดำตัวนี้ แถมยังตีสนิทอย่างหน้าด้านๆ

        ก็เพราะมันรู้สึกว่าตัวเองน่าจะสู้วัวยักษ์สีดำตัวนี้ไม่ได้ก็ดูฝีกีบเขาสิอย่างแรง ตึงตึงตึง เทพวัชระถึงกับสลบเหมือดไปในทันที

        ส่วนมันดักตบหัวเขาถึงสองครั้ง ก็ยังทำให้เทพวัชระสลบไม่ได้

        “ไอ้ลูกวัว ไม่อยากมีชีวิตต่อหรือไง?”วัวยักษ์สีดำเปิดปากก็พูดภาษาคนทันที

        คำพูดที่โพล่งออกมาถึงกับทำให้หวงหนิวขนลุกซู่ เสียงฟึ่บดังขึ้นมันถอยพรวดฉากออกไปร่วมสิบเมตร

        สีหน้ามันแตกตื่น ตกใจสุดขีด มันเองก็รู้ดีว่าในโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงกลายพันธุ์เช่นนี้การพบเจอสัตว์กลายพันธุ์ที่พูดได้มีความหมายว่าอย่างไร

        หากว่าเป็นสัตว์ที่อยู่ในโลกนี้แต่แรกอยู่แล้วก็พูดได้ว่ามันเป็นสัตว์ที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง ในเมื่อสามารถพูดภาษาคนได้อย่างรวดเร็วต่อไปย่อมร้ายกาจขึ้นได้อีก

        แต่ถ้าหากมาจากอีกโลกเหมือนอย่างหวงหนิว นั่นก็ยิ่งร้ายเข้าไปใหญ่พละกำลังความสามารถระดับตัวพ่ออย่างนี้ สิ่งที่ทุ่มเทแลกมาเรียกได้ว่ามหาศาล!

        “หนีทำไม? ตามฉันมา รับรองปลอดภัย ไม่อย่างนั้นวันนี้เจ้าอาจจะตายอยู่ตรงนี้ก็ได้” วัวยักษ์สีดำสั่งสอน

        หวงหนิวยังไม่วายสงสัย สุดท้ายก็ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้

        มันคอตก รู้สึกเหมือนวิ่งเข้ามาชนกับ “ลูกพี่” ที่ไม่บังควรตอแยอย่างยิ่งอีกฝ่ายว่าอย่างไรก็จงทำตามเสีย หาไม่จะไม่มีของดีๆ ให้กิน

        ...

        ฉู่เฟิงว่องไวปานสายฟ้า ผ่านหุบเขา ผ่านป่าทึบเพียงอึดใจก็วิ่งออกจากมาจากเขตเขางูขาวแล้ว

        เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เขาตาโตจ้องไปยังภาพตรงหน้า

        ตรงนั้นมีวัวสองตัว ตัวหนึ่งเป็นลูกวัว สีดำปลอดทั้งตัว ขนมันขลับแวววาวดูคุ้นตาชะมัด มองยังไงก็เหมือนหวงหนิว เพียงแต่สีขนผิดไป

        “มันนั่นเอง!”

        ก็เพราะฉู่เฟิงเห็นกระเป๋าใบใหญ่ที่แขวนห้อยอยู่กับตัวมันเป็นกระเป๋าสำหรับใส่เครื่องมือสื่อสารโดยเฉพาะ

        “ไอ้วัวบ้านี่คงคิดจะเขมือบลูกไม้วิเศษตัวเดียวเลยเปลี่ยนสีขนเป็นสีดำงั้นสิ” ฉู่เฟิงรู้สึกว่าหวงหนิวไม่มีเจตนาดี

        แต่ว่า วัวยักษ์สีดำอีกตัวนั่นมาอย่างไร?ฉู่เฟิงมองจากระยะไกล แต่แล้วก็รู้สึกว่า...นี่ก็คุ้นๆ แฮะ!

        ทันใดนั้น เขาก็ตัวสั่นสะท้าน นึกขึ้นมาได้ทันทีเขาเคยเห็นวัวตัวนั้นจริงๆ ด้วย

        “ตัวที่อยู่บนเขาคุนหลุนนั่นเอง!”ฉู่เฟิงมั่นใจว่าไม่ผิดตัว เหมือนกันเป๊ะๆ

        มันเป็นจามรีสีดำ ขนดำเป็นเงาเลื่อมระยับดั่งผ้าแพร ร่างสูงสามเมตรกว่าฉู่เฟิงจดจำมันได้ไม่ลืมเลือนตั้งแต่แรก

        ถึงแม้ว่าจะอยู่ค่อนข้างห่างแต่ว่าคุณสมบัติทางกายภาพของฉู่เฟิงเพิ่มพูนขึ้นมากไม่ว่าจะเป็นการมองเห็นหรือการได้ยิน ล้วนดีเยี่ยมกว่าคนธรรมดาหลายเท่า

        เขาได้ยินที่จามรีสีดำนั่นพูดภาษาคนอยู่รางๆ

        อะไรกัน? ฉู่เฟิงเองก็ตะลึงงัน

        สัตว์กลายพันธุ์ตัวหนึ่งพูดภาษามนุษย์ได้ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วอย่างนี้คือมัน...เป็นเทพแล้วอย่างนั้นสิ!

        เขาเคยได้ยินหวงหนิวบอกว่า ในโลกนี้หากเกิดเหตุการณ์ที่สัตว์กลายพันธุ์สามารถพูดภาษามนุษย์ได้เช่นนั้นจะเกิดเหตุพิสดารพันลึกอย่างแน่นอน

        ต่อมาเขาเปลี่ยนตำแหน่งจากมุมนี้เขามองเห็นเทพวัชระที่ถูกโยนอยู่กลางกองหญ้า

        มันทำให้ฉู่เฟิงคันหัวใจอย่างนี้มั่นใจได้เลยว่าเจ้าวัวสีดำนี่ต้องร้ายกาจอย่างมาก สายมารตัวพ่อ

        ก็ก่อนหน้านี้ หวงหนิวดักตีหัวขนาดนั้นยังไม่สามารถคว่ำเทพวัชระได้เลยคนที่ได้รับการเรียกขานว่ามีร่างอมตะ ย่อมแข็งแกร่งอย่างไร้เทียมทาน

        โดยเฉพาะเมื่อตอนที่เทพวัชระเข้าแย่งลูกสนสีม่วงทองนั่นเคยโดนลูกกระสุนสาดใส่นับไม่ถ้วน แต่กลับปลอดภัยไร้บาดแผลเห็นได้ชัดว่าเป็นกายเนื้อที่มหัศจรรย์อย่างยิ่ง!

        ห่างออกไป วัวยักษ์สีดำยกหัวขึ้น แล้วกวาดสายตาเฉยเมยมาทางฉู่เฟิง

        ฉู่เฟิงหนาวเยือก ท่าทางจะถูกพบเข้าแล้ว จามรีตัวนี้ร้ายกาจอย่างยิ่งประสาทสัมผัสเฉียบคม ห่างออกมาตั้งไกลยังซ่อนไม่มิด

        แต่ว่า เขาก็ไม่ลุกขึ้น ยังไม่มีความคิดที่จะเปิดตัว

        ฉู่เฟิงสงบจิตสงบใจ พิจารณาอย่างรอบคอบเจ้าวัวยักษ์สีดำนี่ออกมาจากเขาคุนหลุนได้อย่างไรกัน?

        เพราะว่าหลังจากที่ฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงระยะทางระหว่างเทือกเขาคุนหลุนและไท่หังซานห่างกันร่วมห้าพันกิโลเมตรกระนั้นมันยังดั้นด้นมาถึงนี่ได้

        เขาสงสัยอย่างมาก หรือว่าเจ้าวัวยักษ์สีดำตัวนี้ตามเขามา?

        พอคิดดูให้ละเอียด ก็ไม่น่าจะใช่ ไม่อย่างนั้นก็น่าจะดึงเขาไว้ที่เขาคุนหลุนตั้งแต่แรก!

        “มันกลายเป็นเทพไปแล้ว อาจจะมาโดยบังเอิญมั้งหรือไม่ก็ได้ยินว่าที่เขาไท่หังซานมีลูกไม้วิเศษ เลยมาร่วมวงแย่งกับเขาด้วย?” ฉู่เฟิงเดามั่ว

        ห่างออกไป หวงหนิวอย่างหงอย มันไม่อยากถูกคุมตัวกว่าจะหลุดออกมายังโลกนี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย อุตส่าห์วาดหวังจะมาเป็นเจ้าพ่อที่นี่แต่ถ้าไม่สามารถตั้งตัวเป็นใหญ่ได้ แถมยังโดนพี่ใหญ่คุมตัวแจอย่างนี้มันน่าเบื่อเกินไปไหม

        “เจ้าคิดว่า ลูกไม้วิเศษที่แย่งชิงมาได้ตอนนี้เป็นของเจ้าแล้วอย่างนั้นสิ?” วัวยักษ์สีดำยังพร่ำพูดใส่มัน

        หวงหนิวไม่ยอมรับ มันมั่นใจว่าถ้าไม่มีวัวยักษ์สีดำตัวนี้ล่ะก็ลูกสนสีม่วงทองย่อมตกเป็นของมันอย่างแน่นอน

        “น่าขัน มนุษย์พวกนั้นรวมทั้งเจ้าคิดว่าสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์เหนือธรรมชาติงั้นหรือจะมีใครรู้บ้างไหม วิบัติภัยมันเกิดได้ทุกเมื่อ” วัวยักษ์สีดำสั่งสอนมัน

        คือไร? หวงหนิวตะลึง ตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อ

        “เจ้ารู้ไหมว่าโดยรอบนี้มีอะไรอยู่?ฝูงสัตว์กลายพันธุ์! พวกมันล้อมกรอบที่นี่อยู่นานแล้ว แต่ว่าพวกมันยังไม่รู้จักพวกมนุษย์ดีพอ จึงถือโอกาสนี้ ซุ่มสังเกตการณ์พวกเขารวมไปถึงพวกอาวุธยุทโธปกรณ์ด้วย”

        ห่างออกไป ฉู่เฟิงเองก็ได้ยินแล้วเช่นกัน เขาสะดุ้งทันทีที่นี่มีสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากกำลังเฝ้ามองมนุษย์อยู่อย่างนั้นหรือ?

        “ฉันสงสัยว่า เบื้องหลังของสัตว์กลายพันธุ์ฝูงนี้มีตัวร้ายอันดับหนึ่งกำลังเฝ้ามองดูทุกการกระทำของเหล่ามนุษย์แล้วฉวยจังหวะนี้เคี่ยวกรำพวกสมุน” วัวยักษ์สีดำเอ่ยขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

        สติปัญญาของสัตว์กลายพันธุ์สูงถึงขั้นนี้เลยหรือ?จับตาดูมนุษย์ ศึกษาค้นคว้า แล้วย้อนมาควบคุม?!

        ฉู่เฟิงสะดุ้งในใจ หากสิ่งที่วัวยักษ์สีดำพูดเป็นจริงล่ะก็ผลที่ตามมาย่อมน่ากลัวอย่างยิ่งในอนาคตผู้ครอบครองแผ่นดินนี้จะเป็นใครก็ไม่อาจชี้ชัดได้แล้ว

        เขานึกถึงเรื่องที่หลินนั่วอีบอกเขาพวกสัตว์ที่กลายพันธุ์ล้วนแล้วแต่ฉลาดเป็นอย่างยิ่งความสามารถในการเรียนรู้และความสามารถในการลอกเลียนร้ายกาจมากล้ำหน้ามนุษย์เสียอีก

        ดูแล้วตอนนี้ ที่พวกสัตว์กลายพันธุ์ยังคงซุ่มตัวอยู่นั้นเป็นเพราะว่าหลังจากที่เริ่มมีสติปัญญาพวกมันคงยังไม่เข้าใจมนุษย์อย่างถ่องแท้จึงเฝ้าดูอยู่ในเงามืด!

        เมื่อคิดได้อย่างนี้ ก็เสียวสันหลังวาบต่อไปในอนาคตย่อมเกิดเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน!

        หวงหนิวยังคงไม่ฟังอะไร สัตว์กลายพันธุ์เยอะขึ้นแล้วไงอ่ะหรือว่าด้วยความสามารถอย่างมันจะฝ่าวงล้อมออกไปไม่ได้อีกอย่างมันเขมือบลูกไม้ลงไปก่อนก็ได้นี่ เปลี่ยนร่างแล้วค่อยว่ากัน

        “ไอ้ลูกวัวนี่ยังไม่เชื่ออีก ก็บอกแล้วไงว่าฉันช่วยชีวิตเจ้าไว้ไม่อย่างนั้น เมื่อใดที่เปิดกล่องเหล็กนั่น เมื่อนั้นเจ้าได้ตายทันที”วัวยักษ์สีดำยื่นกีบออกมา ตบหัวมัน เหมือนกับกำลังสั่งสอน หากแท้จริงคือความเอ็นดู

        หวงหนิวสงสัย มันวิ่งไปเอากล่องเหล็กออกมา เสียงตึงดังขึ้นพอกีบกระแทกลงไปปุ๊บ กล่องเหล็กที่ทำจากเหล็กกล้าก็ปริแยกปั๊บ

        “หลบไป ข้างในมีสัตว์กลายพันธุ์อยู่ตัวหนึ่ง อันตราย”วัวยักษ์สีดำร้องเตือน มันก้าวขึ้นหน้า พอกีบกระแทกลงกล่องเหล็กก็ระเบิดกระจายชิ้นเหล็กปลิวว่อน

        ต้นไม้สีเขียวขจีเผยให้เห็นส่วนบนคือลูกสนสีม่วงทองที่แก่ได้ที่จนปริแตกข้างในมีเมล็ดสนที่ส่องประกายระยิบระยับราวอัญมณีกลิ่นหอมอบอวลโชยชาย

        พรึ่บ!

        แสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งออกมา เร็วอย่างยิ่งจนมองตามไม่ทันหากไม่เตรียมป้องกันไว้ก่อน คงไม่แคล้วเพลี่ยงพล้ำ

        ตึง!

        วัวยักษ์สีดำยกกีบขึ้นหนึ่งข้าง แล้วเตะออกไปทันที

        พรึ่บ!

        งูตัวเล็กสีขาวตัวยาวขนาดตะเกียบ ร่วงลงบนก้อนหินมันยกตัวขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง รวดเร็วดุจสายฟ้าสีเงิน เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

        เสียงปังดังขึ้น งูตัวเล็กถูกวัวยักษ์สีดำเตะกระเด็นไปอีกครั้ง

        มอ!

        วัวยักษ์สีดำร้องเสียงต่ำ แผ่รังสีกดดันอันน่ากลัว เอ่ยว่า“อย่าสำคัญตนผิด ฉันยั้งมือให้แล้วนะ”

        งูน้อยสีเงินแลบลิ้นอย่างขัดใจ แต่สุดท้ายก็เกรงกลัวอำนาจของวัวยักษ์สีดำมันเปลี่ยนร่างเป็นแสงสีเงินแล้วเผ่นหนีไป

        ห่างออกไป ฉู่เฟิงมองเห็นทั้งหมด เขาตะลึงงันหากว่าไม่เตรียมการป้องกันตอนก่อนเปิดกล่องล่ะก็ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนเขาไม่กล้านึกถึง

        ในที่สุดเขาก็รู้เสียทีว่าทำไมผู้คนจำนวนมากที่อยู่ในรัศมีสิบเมตรของต้นไม้ต้นเล็กนั่นถึงตายเพราะต้องพิษก็ถึงกับมีงูสีขาวตัวเล็กพิษร้ายแรงคอยเฝ้า

        “เห็นหรือยัง งูสีขาวตัวเล็กนั่นไม่ธรรมดาในหมู่สัตว์กลายพันธุ์เองก็เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาเลย หากโดนลอบกัดจริงๆ เจ้าก็ไม่สามารถป้องกันได้”วัวยักษ์สีดำสั่งสอนหวงหนิว

        แน่นอน หวงหนิวตกใจอย่างมาก

        ห่างออกไป งูน้อยที่เผ่นหนีออกมาตัวนั้นแลบลิ้น พลางส่งเสียงประหลาด

        “เหตุการณ์ไม่ดี พวกเรารีบหนี!” ตอนนี้วัวยักษ์สีดำกลับมีท่าทีร้อนรน

        รอบนอกเขางูขาวมีผู้คนมากมายล้วนแต่เป็นคนของเทียนเสินเซิงอู้และโพธิจีนส์ ก่อนหน้านี้ไม่นานหลินนั่วอีออกคำสั่งไปหกเรื่อง หนึ่งในนั้นเป็นคำสั่งถึงคนที่อยู่ด้านนอก

        เธอจัดการอย่างระมัดระวัง ทางหนีทีไล่มีมากมาย

        ในความเป็นจริง ทางโพธิจีนส์เองก็เช่นกัน มีการเตรียมการอย่างแม่นยำทุกเส้นทางล้วนถูกปิด

        บนยอดเขาลูกหนึ่ง ผู้อาวุโสสองคนกำลังเดินหมาก ทั้งคู่ต่างก็ผมขาวโพลนแลดูใจดีอย่างยิ่ง

        “ตกลงกันแล้วนะ เราสองคนห้ามลงมือเด็ดขาด ปล่อยให้เด็กๆ เขาชนกันไปถึงเวลานายอย่ามาอดใจไม่ได้ล่ะ” ผู้สูงวัยคนหนึ่งยิ้ม ใบหน้าอ่อนกว่าวัย

        “วางใจได้ โพธิจีนส์ของฉัน ยกขึ้นได้ก็วางลงได้ ถ้าแพ้จริงๆลูกไม้นั่นก็ให้เทียนเสินเซิงอู้ของนายเอาไปได้เลย จะว่าไปแล้วทั้งนายทั้งฉันต่างก็ไม่ใช่คู่มือของพวกเทพวัชระนั่น” ผู้สูงวัยอีกคนหัวเราะร่า

        พวกเขาสองคนมาจากฝ่ายตรงข้ามกันชัดเจนว่ามาจากเทียนเสินเซิงอู้และโพธิจีนส์ หากกำลังนั่งเดินหมากด้วยกัน

        “ไม่ได้การ!”ผู้สูงวัยจากโพธิจีนส์เงยหน้าขึ้นฉับพลัน แสงสีเงินพุ่งจากดวงตาทั้งคู่

        “แย่ล่ะสิ เรื่องร้ายเกิดขึ้นแล้ว!” ผู้สูงวัยใบหน้าอ่อนเยาว์จากเทียนเสินเซิงอู้ลุกขึ้นอย่างตกใจพลันหายใจติดขัด

        “เร็วเข้า ถอยซะ ให้คนด้านในหนีออกมาให้หมด!”ผู้สูงวัยฝั่งโพธิจีนส์ตะโกนลั่นๆ สั่นสะท้านไปทั่วแนวเขา