“ไปกันเถอะ!”
เสียงของเรมี่ดังก้องในหอคัมภีร์ที่เริ่มสั่นะเื
ทั้งเขาและอาเทมอสรีบพุ่งออกจากห้องนั้นทันที!
คัมภีร์โบราณและเศษกระดาษปลิวว่อน
เสียงแตกหักของอาคารเก่าดังขึ้น
ราวกับว่าหอคัมภีร์กำลังจะถล่ม!
แต่ท่ามกลางความโกลาหล…
โจบอง… ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“โจบอง! เ้ารออะไรอยู่!? วิ่งสิ!!” เรมี่หันไปะโ
แต่โจบอง ไม่ได้ขยับเลย
ชายปริศนา
ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ
ใต้หน้ากากโลหะ
เงามืดที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาหยุดเคลื่อนไหว
เขากำลังพูดอะไรบางอย่างกับโจบอง…
ชายปริศนาเอียงศีรษะเล็กน้อย
ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างกับโจบอง…
เสียงของเขาเบา…
แ่เบาราวกับสายลมพัดผ่าน…
แต่ไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เขาพูด
โจบองที่เคยยิ้มกวนๆ
อยู่เสมอ ชะงักไปครู่หนึ่ง
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง…
รอยยิ้มของเขาหายไปเพียงเสี้ยววินาที
“โจบอง!!”
เสียงของเรมี่ทำให้เขาหลุดจากภวังค์
โจบองกระพริบตา ก่อนจะหันไปมองเรมี่และอาเทมอสที่รออยู่
เขา รีบวิ่งออกจากห้องสมุด ทันทีที่เงามืดเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
เรมี่, อาเทมอส และโจบอง พุ่งทะลุผ่านประตูหอคัมภีร์ออกมา!
ทันทีที่พวกเขาออกจากอาคาร พลังเวทสีดำมหาศาลก็ปะทุขึ้นจากข้างใน
ตูมมมมม!!!
เสียงะเิะเืพื้นดิน หอคัมภีร์สั่นะเืก่อนที่เงาสีดำจะกลืนกินมัน!
“นี่มันอะไรกัน!?” เรมี่หันกลับไปมอง อาคารทั้งหลังเริ่มสลายหายไปในความมืด
ร่างของชายปริศนา… หายไปแล้ว
เรมี่หอบหายใจ ก่อนจะหันไปมองโจบอง
“เ้าเป็บ้าอะไร!? ทำไมออกมาช้า!?”
โจบองยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะยักไหล่ “ข้าแค่… เอ่อ… รู้สึกว่าข้ายังไม่ได้อำลาหอสมุดอย่างเหมาะสมไงล่ะ!”
“เ้าเล่นอะไรของเ้าอีก!?”
“เฮ้ๆ ข้าแค่อยากดูรอบๆ ให้ทั่วเอง! เ้าไม่เคยไปสถานที่หรูๆ แบบนั้นมาก่อนเหรอ?”
เรมี่ขมวดคิ้ว “เ้ากวนประสาทข้าอีกแล้วใช่ไหม?”
“แน่นอน!” โจบองยักคิ้ว “ข้าคือหมาปีศาจสุดเท่แห่งยุคนี้ เ้าลืมไปแล้วเหรอ?”
“ให้ตายเถอะ! ข้าไม่อยากรู้แล้ว!”
เรมี่ถอนหายใจและเดินนำไปข้างหน้า
แต่มีเพียงอาเทมอสที่ยังไม่ละสายตาจากโจบอง
อาเทมอสไม่ได้พูดอะไรออกมา… แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
“เ้าหมาตัวนี้…”
แม้ว่าโจบองจะพยายามเล่นมุกและทำตัวกวนๆ
เหมือนเดิม… แต่เขาััได้ว่าโจบอง “เปลี่ยนไป” เล็กน้อย
รอยยิ้มของเขา ฝืนกว่าปกติเล็กน้อย
เขากำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ…
อาเทมอสหันไปมองหอคัมภีร์ที่พังทลาย
ภาพของชายปริศนาที่พูดกับโจบองยังคงติดอยู่ในหัวของเขา
เขาพูดอะไรกับโจบองกันแน่?
และ… ทำไมโจบองถึงไม่ยอมบอกพวกเขา?