[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“โรแลน แกรู้สึกยังไงบ้างกับการถูกคนที่คิดว่าอ่อนแอกว่าเล่นงาน”

“แกฆ่าฉันไม่ได้แอนเดอร์สัน”

คำตอบที่ไม่ตรงคำถามเอ่ยออกมาจากปากพี่ชาย แอนเดอร์สันกลับหัวเราะชอบใจกับท่าทางพี่ชายที่แสดงออกมา

“โอ้ ฆ่าไม่ได้สินะ แต่มันก็ไม่ได้ห้ามฆ่าถ้าอยู่ลับตาคน จริงไหมพี่ชาย เหมือนที่พวกคุณไล่ล่าฉันในมิสเทอรี่ไง แค่ไม่มีใครเห็นก็ทำได้แล้ว หรือไม่ก็ทำเหมือนตอนที่กวาดล้างตระกูลเฟียร์ก็ได้หนิ หากจะฆ่าใครสักคนโดยไม่ให้ทางการรู้”

ทุกคนรู้ว่าการต่อสู้นี้อาจจะใช้เป็นการแก้แค้นก็ได้จึงพากันเงียบ ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่ง ทันใดนั้นทุกคนก็เห็นแอนเดอร์สันโยนร่างพี่ชายลงไปบนพื้นดิน เพื่อให้โอกาสอีกฝ่ายได้สู้อีกครั้ง

“เอาล่ะพี่ชาย เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่ให้โอกาสโจมตี ลองใหม่สิ ลองดูว่าจะทำอะไรฉันได้บ้าง ฉันให้โอกาสคนเสมอ”

แอนเดอร์สันกวักมือเรียกพี่ชายอย่างท้าทาย แม้คำพูดของเขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกับต้องการให้โอกาสอีกฝ่าย มันกลับเต็มไปด้วยความดูถูกที่อีกฝ่ายรับไม่ได้  โรแลนที่รับรู้ได้ว่าตอนนี้แอนเดอร์สันทำให้ใบหน้าของมันในสังคมยับยู่ยี่ไปแล้วถึงขั้นโกรธจัด การจะรวมอำนาจของมันแต่เดิมก็ยากพอแล้วเนื่องจากถูกเอาไปเปรียบเทียบกับพี่ชาย หากวันนี้มันแพ้ความสั่นคลอนของคนที่เข้ามาสนับสนุนจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“งั้นฉันจะไม่ปราณีแก เพื่อตอบแทนที่แกให้โอกาส”

ดาบสีดำดึงออกมาจากแหวนเก็บของพร้อมด้วยชุดเกราะส่วนแขนถูกนำออกมาสวมใส่ แอนเดอร์สันที่เห็นพี่ชายใช้อาวุธเวทย์ระดับ 8 ด้วยการอาศัยมานาในเกราะส่วนแขนเติมพลังให้กับดาบ เขาจึงฉีกยิ้มรอดูพี่ชายของตนในทันที

“มาสิพี่ชาย มาทำให้ฉันบาดเจ็บที ถ้าทำได้ล่ะนะ”

บู้ม!

เปลวไฟพุ่งออกจากดาบก่อนที่โรแลนจะนำมันขึ้นมาตั้งท่าเอาไว้เหนือหัว พริบตาที่เขาทำสมาธิเสร็จก็ได้พุ่งตัวเข้ามาหาแอนเดอร์สัน ในการแข่งขั้นนี้หากมันฆ่าแอนเดอร์สัน จะทำให้มันถูกมองว่าเป็นคนเชื่อถือไม่ได้ เพราะทำผิดกฎการแข่งขันห้ามไม่ให้ฆ่ากัน  เรื่องที่มันทำผิดในวันนี้อาจจะถูกนำไปเชื่อมโยงกับชีวิตจริงที่มันมีโอกาสทำผิดกฎการร่วมมือเช่นกัน ดังนั้นมันจึงมองไปยังหัวไหล่แอนเดอร์สันหวังจะตัดแขนให้หลุดออกจากบ่า

“แกบอกฉันเองนะแอนเดอร์สัน!!!”

ดาบพุ่งเข้าไปฟันแอนเดอร์สันด้วยความรวดเร็วที่ยากจะตามทันได้ ทันใดนั้นร่างกายของแอนเดอร์สันก็ได้ระเบิดเวทย์เสริมความเร็วระดับ 8 ธาตุลมและสายฟ้าออกมาพร้อมกันก่อนที่เขาจะหายไปจากตรงหน้าของโรแลน ภายใต้ความเร็วที่เพิ่มสูงขึ้นนี้เองส่งผลให้นักเรียนที่อยู่รอบข้างตะลึงงัน

“หาย หายไปแล้ว!!!”

“เขาหายไปแล้ว ทำไมเขาถึงหายไปได้กัน!”

“เวทย์เสริมความเร็วระดับ 8 ” เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยาลัยโดมินิคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงวิตก หลังจากเห็นแอนเดอร์สันใช้เวทย์ระดับ 8 ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่มีแม้กระทั่งความเหนื่อยล้าจากการใช้เวทย์ระดับเยอะกว่าตนเอง ภายใต้การอธิบายของอาจารย์ที่ปรึกษานี้เอง มันก็เริ่มถูกกระจายออกไปรอบๆทำให้ทุกคนรู้ว่าแอนเดอร์สันใช้เวทย์ระดับ 8

พรึ่บ!

“พี่ชายฟันสิ”

ร่างของแอนเดอร์สันปรากฎด้านหลังโรแลนพร้อมกับบอกให้อีกฝ่ายฟัน อย่างไรก็ตามความเร็วของโรแลนไม่สามารถตามทันแอนเดอร์สันได้สักนิด ทุกครั้งที่แอนเดอร์สันหยุดวิ่งแล้วยั่วยุให้มันฟัน โรแลนทำได้เพียงตวัดดาบปะทะลมเท่านั้น ไม่มีร่างของแอนเดอร์สันรับดาบเลยสักครั้งเดียว

“พี่ชาย ทำไมไม่ฟัน”

“ฟันสิพี่ชาย ฮ่าฮ่าฮ่า  ฟันสิ ฟัน!”

เสียงหัวเราะตลกขบขันดังออกมาจากแอนเดอร์สัน ทำให้ผู้ชมรอบข้างรู้ว่าเขากำลังหยอกล้อเล่นกับพี่ชายของตนเองที่ถูกทำให้เหมือนกับมดปลวก ด้วยความเร็วที่ห่างชั้นกันส่งผลให้โรแลนทำได้เพียงแค่ตัดลมเท่านั้น อย่างไรก็ตามหลังจากที่แอนเดอร์สันพูดจายั่วยุอีกฝ่ายมาเป็นเวลานาน บทพูดของแอนเดอร์สันก็เปลี่ยนไปจนทำให้รอบข้างเงียบลงกว่าเดิม

“เอาล่ะพี่ชาย เรามาคุยกันหน่อยไหม ว่าทำไมถึงต้องจัดการตระกูลเฟียร์”

โรแลนกัดฟัน ตอนนี้มันไม่มีหน้าไปพบใครแล้ว อย่างไรก็ตามมันกลับฉีกยิ้มกว้าง เมื่อได้เวลาแล้วที่มันจะโยนความผิดให้พี่ชายคนที่ 6 มาร่วมรับชะตากรรมนี้กับมัน

“ตระกูลเฟียร์อะไรกัน ฉันไม่ได้ทำ”

“เหรอ ถ้าแกไม่ทำแล้วใครจะทำ!!!”

ฉัวะ!

เสียงร้องของแอนเดอร์สันดังก้องไปทั่วอัฒจันทร์ โรแลนที่ตกใจกับเสียงร้องเมื่อครู่นั้นเขาก็ได้มองจ้องไปยังแขนข้างซ้ายตัวเองที่กำลังลอยกระเด็นขึ้นไปบนอากาศ ด้วยความเร็วของแอนเดอร์สันหลังจากตะโกนร้องเมื่อครู่นั้น เขาสามารถตัดแขนของมันได้จนเรียบเนียนเสมอหัวไหล่ ทันใดนั้นโรแลนก็พบว่าบาดแผลที่ได้รับมันกำลังกระตุ้นให้เกิดความเจ็บปวดที่มากกว่าครั้งไหนที่ได้รับมา จนทำให้มันไม่สามารถกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ได้จนต้องร้องออกมาผ่านคอ

อ้าก!!!

“ทำไม บอกฉันหน่อยว่าทำไมแกต้องทำลายตระกูลเฟียร์”

“ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำลายตระกูลเฟียร์!”

แอนเดอร์สันมองดูพี่ชาย เรื่องในวันนี้เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง ที่ไม่สามารถเชื่อถือข้อมูลจากพี่ของเขาได้ แต่แอนเดอร์สันกลับจะทำให้ละครฉากนี้มันกระทบไปถึงคนอื่นๆ หลังจากที่เขาดำเนินแผนต่อไป ต่อให้วันนี้โรแลนจะโกหกหรืออะไรก็ตาม หากมันกระทบกับพี่ชายคนอื่นจะส่งผลดีกับแผนของเขาในอนาคตที่ใกล้จะเกิดขึ้น

ฉัวะ!

แขนข้างขวาของโรแลนถูกตัดเสมอหัวไหล่ ส่งผลให้มันร้องตะโกนออกมามากกว่าเดิมขึ้นไปอีก ถึงอย่างนั้นโรแลนกลับยังคงพูดเหมือนเดิม ว่าตัวของมันไม่ได้ทำลายตระกูลเฟียร์

“เอาล่ะ ฉันจะถามแกอีกครั้ง แกใช้ยาอะไรถึงฆ่าผู้นำตระกูลได้”

แอนเดอร์สันดึงผมของพี่ชายเพื่อที่เขาจะมองหน้า ทว่าพี่ของเขากลับฉีกยิ้มเยาะเพราะรู้ว่าแอนเดอร์สันฆ่ามันไม่ได้

“แอนเดอร์สัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่ายาที่แกพูดถึงคืออะไร”

ฉุด!

ผมกระจุกหนึ่งดึงออกมาจากศรีษะโรแลนทำให้มันร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด อย่างไรก็ตามมันกลับยังคงฉีกยิ้มเช่นเดิม

“แอนเดอร์สัน แกฆ่าฉันไม่ได้หรอกนะ รอบๆนี้เต็มไปด้วยคนของตระกูลซิกฟรีทที่ทำงานให้กับฉัน แกคิดว่าจะหนีนักเวทย์ 800 ปีจำนวนมากไปได้หรือยังไงกัน”

“แกคิดว่าฉันหนีไม่ได้สินะ ถ้าหากฉันหนีไม่ได้แล้วคนที่แกส่งไปไล่ล่าฉันในมิสเทอรี่ ฉันหนีมาได้ยังไงกัน”

ฉัวะ!

ใบหูถูกตัดจากนั้นแอนเดอร์สันก็กำเอาไว้ในมือซ้ายร่วมกันกับผม ทันใดนั้นเขาก็ตัดนิ้วมือของโรแลนที่ขาดออกไปมาถือเอาไว้นิ้วหนึ่ง จากนั้นเขาก็ใช้มือง้างปากเพื่อนำน้ำลายของมันออกมาเก็บเอาไว้ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังนำชิ้นส่วนในมือซ้ายที่เก็บมาจากโรแลนชะโลมเลือดของมัน ก่อนที่ใบหน้าของโรแลนจะรู้สึกไม่ดี

“แกจะทำอะไรแอนเดอร์สัน”

“ทำอะไร ฉันจะทำอะไรได้ พี่ชาย คุณระแวงเกินไปแล้ว แค่เก็บไว้เป็นที่ระลึกเท่านั้น”

“แก”

โรแลนรู้ได้ว่าแอนเดอร์สันกำลังจะใช้เลือดเนื้อและชิ้นส่วนของมันในคำสาปบางอย่างถึงขั้นร้องตะโกนออกมาด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับเก็บชิ้นส่วนเอาไว้ในแหวนก่อนจะเดินเข้ามาร่ายคำสาปใส่ตัวของมันจนมีลวดลายสีดำขึ้นตามผิวหนัง ภายใต้คำสาปที่ค่อยๆพุ่งเข้ามาในร่างกายนี้เองนั้น โรแลนก็ได้ร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดจนแทบจะหมดสติ

อ้าก!!!

“พี่ชาย คุณไม่สามารถพูดว่ายอมแพ้ได้ และไม่สามารถสลบได้ มีทางเดียวที่จะทำให้การแข่งขันครั้งนี้หยุดลงได้คือพี่ต้องบอกความจริงกับผม”

อ้าก!!!

โรแลนลงไปนอนกลิ้งบนพื้นดินด้วยความเจ็บปวดพลางร้องตะโกนก้องจนทำให้ทุกคนรู้ว่าคำสาปของแอนเดอร์สันกำลังทรมานพี่ชายของตนเอง 

“พี่ชาย ทำไมถึงทำลายตระกูลเฟียร์”

อ้าก!!!

“พี่ชาย”

อ้าก!!!

“ถ้าคุณตอบทุกอย่างก็จะจบลง อย่าปากแข็งไปหน่อยเลย”

“ฉันไม่ได้ทำ!!! ทั้งหมดไม่ใช่ฝีมือของฉัน ฉันแค่ตัดขาดการค้าขายตระกูลเฟียร์เท่านั้น แต่การทำลายตระกูลเฟียร์เป็นฝีมือพี่ 6 พี่ 6 ส่งคนไปวางยาแล้วก็ให้คนของเขาทำลายตระกูลเฟียร์”

อ้าก!

เสียงร้องของโรแลนดังมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมจากคำสาปที่กำลังกัดกินร่างกาย ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็เพิ่มความเจ็บปวดขึ้นไปอีกจนโรแลนร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเต็มกำลังเพื่อให้แอนเดอร์สันหยุดมัน

“พี่ 6 ฉันพูดจริงๆ พี่ 6 เป็นคนลงมือ ยานั่นก็น่าจะเกี่ยวกับเขา ที่ฉันรู้มีเท่านี้ ทั้งหมดเป็นฝีมือพี่ 6 ที่แทรกแซงเข้ามา อ้าก!”

แอนเดอร์สันจับไปยังหัวของพี่ชายเพื่อยกเลิกคำสาปทุกๆอย่าง เขาจะยังฆ่าพี่ไม่ได้เพราะต้องใช้ในแผนการ อีกอย่างการทรมานในวันนี้พี่ของเขาก็อาจจะเล่นลิ้นหรือโกหกเขาได้เช่นกัน แม้จะมีความตายมาเยือนตรงหน้าหากว่ามันอยู่ในแผน คนของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์พร้อมจะโกหกได้ตลอดเวลา

วิ๊ง!

ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลถูกรักษาจนกลับมาหายดี จากนั้นแอนเดอร์สันก็ได้นำแขนทั้งสองข้างที่ตัดขาดไปกลับมาต่อให้พี่ชายเช่นเดิม กรรมการที่เห็นว่าทั้งสองมีคนแพ้ชนะแล้วจึงรีบประกาศในทันที

“การแข่งขันต่อสู้ทีม 2 วิทยาลัยที่ชนะได้แก่ วิทยาลัยอาร์เดล!”

“เฮ่”

เสียงร้องตะโกนของนักเรียนวิทยาลัยอาร์เดลที่มีเพียง 3 คนดังลั่นไปทั่วสนามที่เต็มไปด้วยความเงียบ หลังจากทุกคนได้เห็นความโหดร้ายของแอนเดอร์สัน ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าแอนเดอร์สันต้องการทำอะไรเพราะหลังจากตัดแขนพี่ชาย เขากลับต่อให้มันเป็นเหมือนเดิมด้วยเวทย์แสง แม้จะมีนิ้วและหูหายไป แต่การกระทำของแอนเดอร์สันเหมือนกับว่าไม่ต้องการเอาชีวิต ด้วยการทรมานและการช่วยชีวิตของแอนเดอร์สันมันแปลกประหลาด ทุกคนจึงไม่รู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร

“สำเร็จก้าวแรก ก้าวต่อไปรอให้การแข่งจบลงสินะ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง หลังจากเขาประกาศให้ทุกคนได้รู้แล้วว่ามีพี่ชายคนอื่นลงมือกับตระกูลเฟียร์ไม่ใช่โรแลนเพียงคนเดียวเท่านั้น ด้วยการมีพี่ 6 เพิ่มเข้ามานี้เอง แอนเดอร์สันจึงมุ่งเป้าจะทำลายพี่ชายคนนี้เช่นกัน หลังจากจัดฉากหลายอย่างให้เสร็จสิ้น เรื่องของพี่ 6 ที่กระจายออกในวันนี้เอง เขาจะทำให้พี่คนนี้เป็นแพะรับบาปเหมือนที่ทำกับโรแลน

“อาจารย์ครับ เราต้องรอกลับพร้อมกันใช่ไหมครับ”

“ใช่ พรุ่งนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว หากการแข่งจบลงเราก็จะเดินทางกลับกันเลย”

แอนเดอร์สันพยักหน้า การแข่งขันไม่ได้มีการมอบรางวัลหลังจากการแข่งจบ สหพันธ์ใช้ระบบใหม่ พวกเขาจะใช้วิธีการประกาศตามวิทยาลัยต่างๆเกี่ยวกับผู้ชนะแต่ละรายการและเดินทางไปมอบรางวัลที่วิทยาลัยด้วยตนเองเพื่อทำให้ผู้คนเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของวิทยาลัยที่ชนะ มันจึงไม่มีพิธีปิดในการแข่งขันกีฬาเพราะการกล่าวปิดจะเป็นหน้าที่ของผู้อำนวยการวิทยาลัยนั้นๆ หลังจากที่แอนเดอร์สันเดินทางมาถึงห้องเขาก็ได้อาบน้ำแล้วพักผ่อน พรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปดูการแข่งขันที่เหลือระหว่างที่รอกลับวิทยาลัยไปเริ่มแผนการใหม่