มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอยที่ 49 

เมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ณ โรงแปรรูปไม้แห่งหนึ่ง ชายสวมชุดสูทและหมวกคาวบอยสีดำ กำลังยืนมองการทำงานของคนงาน ผ่านบานกระจกขนาดใหญ่ในห้องชั้นบน อาญาเขตของโรงแปรรูปนี้ กว้างขวางมาก มันเหมือนเป็นชุมชนขนาดย่อมเลยก็ว่าได้ มีที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวก อย่างครบครัน 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เธอยื่นขวดแก้วที่มีของเหลวเรืองแสงให้เขา “ท่านพ่อ ลูคัสส่งหยาดจันทรามาให้แล้วค่ะ"

ชายคนนี้คือ มอร์แกน หัวหน้าเผ่าคนปัจจุบัน ของเผ่าแสงจันทร์ พวกเขาทำธุรกิจไม้แปรรูปเพื่อเลี้ยงดูคนในเผ่า เนื่องจากเผ่าแสงจันทร์ มีกำลังมากกว่ามนุษย์ทั่วไป การทำงานโดยใช้แรงจึงเป็นสิ่งที่พวกเขาถนัด คนงานบางคนไม่ใช้เครื่องทุ่นแรงด้วยซ้ำ พวกเขาต่างคิดว่า ที่นี่คือฟิตเนสสำหรับออกกำลังกาย

มอร์แกนยื่นมือไปรับขวดหยาดจันทรา พลังงานด้านในเอ่อล้นออกมาจน ขวดที่รวบรวมมาจากภูเขาเซนต์เอเลียสเทียบไม่ติด “ยอดเยี่ยมมาก ฉันชักอยากเจอเขาแล้วสิ" 

ไม่กี่วันก่อน ลูคัสได้รายงานเขาแล้ว ว่าได้แลกเปลี่ยนกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ในตอนแรกที่ได้ยินเขาโมโหมาก ที่ลูคัสทำอะไรโดยไม่ปรึกษาเขาก่อน แต่หลังจากที่ลูคัสรายงานด้านผลลัพธ์ เขาก็แทบจะเปลี่ยนสีหน้าไม่ทันเลยทีเดียว

“โมนิก้า บอกให้ลูคัสเชิญเขามาที เรามีหยาดแสงจันทร์ ที่ยังไม่ได้ทำให้บริสุทธิ์อีกมาก พ่ออยากจะแลกเปลี่ยนกับเขาดู" 

พวกองค์กรแสงเหนือ เริ่มรู้ถึงที่ซ่อนของพวกแล้ว อีกไม่นานพวกมันคงจะบุกมาถึงนี่อย่างแน่นอน มอร์แกนคิดว่าเชิงเทียนเอง ก็คงเป็นศัตรูกับองค์กรแสงเหนือเข่นกัน ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร เพราะฉะนั้น เขาจึงอยากผูกไมตรีไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

********************************

วันเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัย รถสปอร์ตบูกัตติ ขับมาจอดในลานจอดรถ ชิงเทียนพึ่งจะไปรับเย่เสวี่ยหลันและเฉินเป่าหลิง มามหาลัยด้วยกัน

ตอนที่นั่งอยู่บนรถ เฉินเป่าหลิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความรัก ทีฟุ้งกระจายไปทั่วรถ หรือว่าบางที เรื่องที่เพื่อนรักของเธอพูด จะเป็นความจริง

ที่มุมตึกใกล้ลานจอดรถ หลานลู่จื่อแอบดูพวกเขาเดินกอดแขนกัน อย่างไม่อายผู้คน ดูเหมือนว่าเย่เสวี่ยหลัน จะทำคะแนนทิ้งห่างเธอไปไกลแล้ว

ในคาบเรียนชิงเทียนถูกหลานลู่จื่อ จ้องมองตลอดเวลาจนเขาเริ่มรู้สึกอึดอัด เด็กหนุ่มที่นั่งด้านข้างชิงเทียน เขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้เขา “สวัสดี ฉันเหอยี่เฟิง ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้านายจัง"

“เอ่อ... คงเพราะฉันหน้าโหลมั้ง"

เหอยี่เฟิงคิดว่า ถ้าชิงเทียนหน้าโหล แล้วอย่างเขาจะเรียกหน้าอะไร “ฉันเห็น อาจารย์หลาน จ้องนายมาพักใหญ่แล้ว นายไปทำอะไรให้เธอโกรธหรือเปล่า?"

“ฉันไม่รู้เหมือนกัน" เขาเริ่มจิตนาการไปไกล หรือว่าหลานกงเซิ่ง จะรู้แล้วว่าเขาเป็นฆาตกร แล้วก็มาบอกลูกสาวให้ระวังตัว ชิงเทียนชักจะเริ่มกังวลหน่อยๆแล้ว

หลังเลิกเรียน ชิงเทียนต้องเดินไปที่ลานจอดรถ เขาได้นัดกับสองสาวเอาไว้ ว่าจะไปส่งพวกเธอ แต่ระหว่างทางมีเสียงวัยรุ่นทะเลาะกัน ดังมาจากหลังห้องน้ำ เขาลองเดินไปดูก็พบกลุ่มวัยรุ่น 4 คน กำลังรุมทำร้ายชายคนหนึ่งอยู่ 

ชิงเทียนหยิบกรวดก้อนเล็กขึ้นมา แล้วดีดไปทางชายทั้ง 4 คน “โอ๊ย!!" พวกเขารู้สึกเหมือนถูกกระสุนบีบีกันยิงใส่ บนร่างกายเกิดรอยฟกช้ำ รมถึงรอยแผลหลายจุด 

“ใครวะ?!" พวกเขามองหาคนที่ทำ ก็พบกับชิงเทียนที่ยืนพิงกำแพงอยู่

ชายร่างตัน ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม จ้องมองมาที่เขา “แกอยากลองดีกับ กัวเถาคนนี้ใช่ไหม?"

คนที่ถูกรุมซ้อมก็คือ เหอยี่เฟิง เพื่อนร่วมห้อง ที่มาชวนเขาคุยนั่นเอง “เขาไปทำอะไรให้พวกนาย?"

“หึ พ่อมันติดหนี้พ่อฉัน แล้วแกจะมาสอดรู้เรื่องชาวบ้านทำไม?" ดัวเถากล่าว พร้อมกับหักนิ้วดังกรอบแกรบ 

“เท่าไหร่?"

กัวเถาคล้ายจะได้ยินไม่ชัด "อะไรนะ?"

“ฉันถามว่าพ่อเขา ติดหนี้พ่อนายอยู่เท่าไหร่" ชิงเทียนพูดทวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“3 แสนหยวน" กัวเถางุนงงกับสิ่งที่ชิงเทียนถาม คงไม่ใช่ว่าชายตรงหน้า จะมาจ่ายหนี้ให้คนอื่นหรอกนะ

ชิงเทียนทำทีล้วงเข้าไปในกระเป๋านักเรียน เขาดึงเงินออกมา จากแหวนมิติ แล้วยื่นเงินปึกใหญ่ให้ “อ่ะ 3 แสนหยวน"

ชายทั้ง 4 คน รวมถึงเหอยี่เฟิง ตาแทบถลนออกจากเบ้า ชิงเทียนดึงเงินปึกใหญ่ ออกมาจากกระเป๋าหน้าตาเฉย แล้วใครมันจะเอาเงินขนาดนั้น ไปใส่ไว้ในกระเป๋าเรียนกัน ชายร่างตันรีบหยิบเงินมานับ “ส...สามแสนหยวนจริงๆ"

ชิงเทียน ก้มลงไปประคองร่างเหอยี่เฟิง ขึ้นมาจากพื้น และกำลังจะเดินจากไป กัวเถารู้สึกไม่ชอบใจกับเรื่องนี้เอาเสียเลย เขาไม่ชอบท่าทีที่ดูหยิ่งผยองและอวดดี ของชิงเทียน

“อย่าจองหองให้มันมากนักนะ" กัวเถาอยากจะต่อยชิงเทียนสักหมัด เพื่อเป็นการสั่งสอน หมัดตรงถูกปล่อยออกไป เมื่อหมัดกระทบหน้าชิงเทียน เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังต่อยแผ่นเหล็ก กระดูกมือร้าวจากการปะทะ กัวเถาร้องอย่างเจ็บปวด

ชิงเทียนหันมามองชายร่างตันที่กำลังกุมมือตนเอง ด้วยสายตาที่เย้ยหยัน “นี้คือวิธีทักทายแบบเมืองหลวงสินะ" ชิงเทียนกำหมัดแล้วต่อยออกไป เกิดเสียงดังจากหมัด ที่พุ่งมาด้วยความเร็วเสียง 

หมัดของชิงเทียน หยุดอยู่ที่ด้านหน้าพวกเขา จากนั้นก็เกิดแรงอัดกาศกระแทรกชายทั้ง 4 คนกระเด็นปลิวไปอัดกับกำแพงด้านหลัง เหอยี่เฟิงอ้าปากค้าง พรางใช้มือขยี้ตา เขารู้สึกเหมือนกับ กำลังดูหนังซูเปอร์ฮีโร่อยู่เลย

ชิงเทียนขับรถไปส่งเหอยี่เฟิง ที่โรงพยาบาล โดยมีเย่เสวี่ยหลันและเฉินเป่าหลิง ติดรถมาด้วย เขาไม่อยากจะใช้พลังรักษาเหอยี่เฟิง เพราะคงจะถูกรัวคำถามไม่หยุด

หลังจากส่งเหอยี่เฟง ที่โรงพบาลบาลเรียบร้อยแล้ว ชิงเทียนก็ได้รับข้อความจากลูคัสว่า หัวหน้าเผ่าแสงจันทร์ต้องการที่จะเชิญเขาไปพบที่แคนาดา ลูคัสได้อธิบายว่า หัวหน้าเผ่ามีกฎ คือต้องคอยปกป้องเขตแดน จึงไม่สามารถมาหาด้วยตนเองได้ และนี่เป็นคำเชิญ ไม่ใช่การบังคับ

“เสวี่ยหลัน ฝากลาอาจารย์หลานหน่อยสิ เดียวฉันจะโทรไปหาโจวซูเฟย เพื่อให้เขาทำเรื่องขอลาอย่างเป็นทางการให้" เขาอยากจะไปสำรวจดูความแข็งแกร่ง และสร้างความสัมพันธ์กับเผ่าแสงจันทร์อยู่พอดี

หลังจากที่ไปส่งสองสาวแล้ว ชิงเทียนขับรถไปที่บ้านหลักตระกูลชิง เขาอยากจะให้ชิงเหอไป่แนะนำเกี่ยวกับการทำพาสปอร์ต 

ชิงเหอไป่ที่กำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ในสวน เห็นรถสปอร์ตที่ไม่คุ้นเคยขับเข้ามา แต่เมื่อชายที่อยู่รถเปิดประตูออกมา เขาก็รู้สึกดีใจที่หลานชายยังไม่ได้ลืมเขา “ชิงเทียน มีอะไรให้อาช่วยหรือเปล่า"

“คุณอา ผมต้องเดินทางไปที่แคนาดา ไม่ทราบว่าคุณอาจะแนะนำขั้นตอน การทำพาสปอร์ตให้ผมได้ไหม"

ชิงเหอไป่หัวเราะออกมา “จะจริงจังไปทำไม ก็แค่พาสปอร์ตใบเดียว ขอเวลาไม่ถึงชั่วโมง พาสปอร์ตจะมาวางตรงหน้าหลาน"

ชิงเหอหลง เดินออกมาจากบ้าน เขาพกปืนมาด้วยและมีท่าทีที่รีบร้อน “เหอหลง นายจะไปไหน?" ชิงเหอไป่ตะโกนเรียกเขา ชิงเหอหลงรีบวิ่งมาหาพี่ชาย “ตอนนี้มีการปะทะกัน ระหว่างตำรวจและคนร้าย พวกมันมีอาวุธสงคราม พวกผมเลยต้องไปเสริมกำลัง"

“คนร้าย? พวกไหนกัน" การที่จะมีอาวุธสงครามได้ แสดงว่าเบื้องหลังพวกมัน ต้องมีคนใหญ่คนโตสนับสนุน

“เป็นพวกค้าประเวณีครับ ผมกลัวแต่ว่าพวกผู้หญิงที่ถูกจับมา จะโดนลูกหลง"

ชิงเทียนคิดว่าตระกูลเหยาต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ แต่ว่าเขาไม่มีหลักฐานเลยสักอย่าง “ผมขอไปด้วยได้ไหม?"

ชิงเหอไป่และชิงเหอหลง ต่างก็ตกใจในคำขอร้องของชิงเทียน “ที่นั่นมันอันตราย หลานจะไปทำไม?" ถ้าชิงเหอไป่จำไม่ผิด ชิงเทียนเป็นหมอไม่ใช่หรือ หรือเขาคิดจะไปดูแลคนเจ็บ

ชิงเทียนอยากจะไปช่วย หากเขาไปคงจะมีคนบาดเจ็บน้อยลง เขากำลังคิดอยู่ว่า จะต้องทำอย่างไร อาของเขาทั้งสองคน จะยอมให้เขาไป “ขอผมดูปืนหน่อย" เขายื่นมือไปขอปืนพกจากชิงเหอหลง

‘หรือเขาจะเคยฝึกการยิงปืน อาจจะโชว์ทักษะการยิงปืนก็ได้ แต่นั่นก็ยังคงอันตรายอยู่ดีถ้าเขาไปด้วย' ชิงเหอหลงไม่อยากขัดความตั้งใจ ที่จะโชว์ความสามารถของหลานชาย “เล็งไปที่ที่ไม่มีคนล่ะ" เขาพูดกำชับก่อนยื่นปืนให้ 

แต่สิ่งที่ชิงเทียนกำลังจะทำ กลับเป็นสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึง ชิงเทียนใช้ปืนจ่อหัวตนเอง โดยปากกระบอกปืน อยู่ห่างจากกระหม่อมเขา แค่ 10 เซ็นติเมตรเท่านั้น

ชิงเหอไป่และชิงเหอหลงหน้าซีด “ด...เดียว!!" พวกเขาพยายามร้องห้าม แต่ว่าชิงเทียนก็ลั่นไกเสียก่อน เสียงปืนดังสนั่นทั่วบริเวณ ภาพที่พวกเขาเห็นคือชิงเทียนกำลังใช้นิ้วคีบกระสุน ที่อยู่ห่างจากกระหม่อมเพียงแค่ 1 เซ็นติเมตรเท่านั้น ชายวัยกลางคนทั้งสองต่างก็ตกตะลึง จนทำอะไรไม่ถูก

“ผมไปด้วย ได้รึยัง?"

********************************

ในตอนเย็น หลานลู่จื่อกำลังนั่งตรวจงานนักศึกษาอยู่คอนโดของเธอ ก็มีคนมาเคาะประตูห้อเธอ เมื่อส่องผ่านรูประตูก็พบเย่เสวี่ยหลันยืนอยู่ “มีธุระอะไรเหรอเสวี่ยหลัน? เข้ามาก่อนสิ" เธอเปิดประตูและเชิญเย่เสวี่ยหลันเข้ามา

หลานลู่จื่อพาเย่เสวี่ยหลันมานั่งคุยที่โซฟา พน้อมกับหาเครื่องดื่มมาให้เธอ “อาจารย์หลาน ชิงเทียนฝากหนูมาบอกว่า เขาได้ขอลาหยุด กับศาสตราจารย์โจวซูเฟยแล้วค่ะ และขอให้หนูมาแจ้งให้อาจารย์ทราบ" 

“นี่พึ่งจะเปิดภาคเรียน แต่เขากับมาขอลาหยุดเนี้ยนะ" แต่ในเมื่ออาจารย์หัวหน้าสาขาอนุมัติ เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หลานลู่จื่อยังคงกังวลใจกับเรื่องเมื่อตอนเช้า อย่าบอกนะว่าพวกเขาตกลงคบหากันแล้ว

“ฉันถามอะไรหน่อย เธอกับชิงเทียนไปถึงขั้นไหนกันแล้ว"

เย่เสวี่ยหลันเผยร้อยยิ้ม “อาจารย์หลาน ฉันเข้าใจคุณดี แต่คุณคิดจะเก็บชิงเทียนไว้คนเดียวเหรอ คุณก็รู้ดีว่าเขามีผู้หญิงลุมล้อมมากแค่ไหน" 

เย่เสวี่ยหลัน ไม่ได้คิดจะเก็บชิงเทียน ไว้เพียงคนดียว เธอรู้จักเขามากที่สุด ในชีวิตก่อนเธอเคยเสนอสนมให้เขาหลายคน แต่ชิงเทียนไม่เคยเปิดใจให้ใคร นั่นคือสิ่งที่เธอเป็นกังวล 

แม้ว่าชิงเทียนจะมีสหาย หรือลูกน้องรุมล้อมมากแต่ไหน ภายในดวงตาของเขา ก็ยังคงดูเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยวอยู่เสมอ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเคยเป็นเด็กกำพร้า จึงไม่เคยสัมผัสกับคำว่าครอบครัวที่แท้จริงมาก่อน  

แต่ในตอนนี้ชิงเทียนดูมีความสุข เขามีครอบครัว และผู้หญิงที่มาหลงรักมากมาย เย่เสวี่ยหลันไม่เคยสน ว่าเขาจะมีผู้หญิงมากแค่ไหน เธอแค่อยากอยู่กับคนที่เธอรัก และคอยช่วยเกลือเขาเท่านั้นเอง

“เธอหมายความว่ายังไง" หลานลู่จื่อคิดว่าเย่เสวี่ยหลันดูแปลกไป ทุกครั้งเธอจะดูมีความเขินอายเมื่อพูดถึงชิงเทียน แต่วันนี้กลับดูเป็นหญิงแกร่ง ที่มีความมั่นใจเปี่ยมล้น

“ฉันได้ทาบทามเหล่าหญิงสาว ที่หลงรักเขาไว้แล้ว พวกเธอเต็มใจที่จะมีสามีคนเดียวกัน" เธอยื่นมือมาหาหลานลู่จื่อ “อาจารย์หลาน... คุณต้องการครอบครองเขาเพียงคนเดียว หรือว่าคุณแค่อยากอยู่กับคนที่คุณรัก?"

หลังจากที่เย่เสวี่ยหลันพูดจบ หลานลู่จื่อก็ชะงักไปทันที เธอรู้ดีว่าผู้หญิงรอบกายเขามีเยอะแค่ไหน “แต่ว่าการมีภรรยาหลายคน จะไม่ทำให้ชิงเทียนถูกผู้คนประนามหรอกหรือ" เธอถามเย่เสวี่ยหลัน

“หากฉันบอกว่าเป็นไปได้ คุณจะตกลงหรือเปล่า" เธอและชิงเทียน มีแผนจะกลับไปที่แดนเซียน และที่นั่นการมีภรรยาหลายคน ไม่ใข่เรื่องที่แปลกอะไร

หลานลู่จื่อยืนครุ่นคิดอยู่นาน “ฉ...ฉันเอาด้วย" เธอเค้นหัวคิดอยู่นานกว่าจะตอบออกมาได้

“เป็นการตัดสินใจที่ดีมากค่ะ ฉันจะถือว่าคุณเป็นหนึ่งใน ว่าที่ภรรยาของเขาก็แล้วกัน" เย่เสวี่ยหลันกล่าวลา แล้วรีบออกจากห้องไป เธอต้องกลับไปฝึกเป็นผู้บ่มเพาะ เพื่อแบ่งเบาภาระของสามีเธอ

หลานลู่จื่อ ทบทวนคำพูดของเย่เสวี่ยหลัน “ว...ว่าที่ภรรยา" เธอหน้าแดงเหมือนลูกเชอร์รี่ 

---------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771