Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่81 Memories

        อุ๊กกว้าอุ๊กกว้า!

        ลูกแมวป่าลายดำตัวน้อยกำลังตะครุบร่างลูกแมวป่าลายขาวอีกตัวหนึ่งอย่างสนุกสนาน

        อุ๊กกว้าอุ๊กกว้า!

        ลูกแมวป่าลายขาวตัวนั้นพลิกตัวกลับและกดร่างลูกแมวป่าลายดำเหมือนกำลังเอาคืนไม่ทันไรลูกแมวป่าลายเมฆได้พุ่งชนเข้าใส่ลูกแมวป่าลายขาวกระเด็นออกไปส่วนลูกแมวป่าลายดำกลิ้งไปกับพื้นตามแรงแสนแผ่วเบา

        ตุบ!

        โกร้ววววโกร้ววววววว

        ลูกแมวป่าลายดำและลูกแมวป่าลายขาวส่งเสียงร้องไม่พอใจทั้งสองพุ่งตรงเข้าหาลูกแมวป่าลายเมฆ

        ตึบ!

        ลูกแมวป่าลายเมฆถูกลูกแมวป่าทั้งสองชนล้มการชนไม่ได้รุนแรงสักนิดเดียว

        กว้ากว้า!

        ลูกแมวป่าลายเมฆส่งเสียงร้องเหมือนไม่ยุติธรรมก่อนทั้งสามจะตะลุมบอนฟัดเหวี่ยงกันอย่างสนุกสนานตามภาษาลูกแมวป่า

        อุ๊กกว้า!

        ลูกแมวป่าลายเมฆสลัดลูกแมวป่าทั้งสองและวิ่งหนีไปหลังต้นไม้ลูกแมวป่าทั้งสองต่างวิ่งตามไปด้วยความสนุก ขนลูกแมวป่าทั้งสองฟูฟ่องไม่ต่างจากลูกแมวป่าลายเมฆ

        ลูกแมวป่าทั้งสามวิ่งวนรอบต้นไม้ใหญ่ต้นแล้วต้นเล่า ไม่ว่าจะวิ่งไปยังทิศทางไหนจะมีแมวป่าตัวใหญ่สองตัวคอยจับตาดูพวกมันเสมอ

        แฟร่~

        ลูกแมวป่าลายเมฆส่งเสียงขู่ให้ลูกแมวทั้งสองตกใจก่อนพลิกตัวออกจากวงล้อม วิ่งหนีลูกแมวป่าลายดำและลูกแมวป่าลายขาวด้วยท่าทางร่าเริง

        อุ๊กกวา!

        ลูกแมวป่าลายขาวไหวตัวทันส่งเสียงร้องไม่พอใจและรีบไล่ตามไป ลูกแมวป่าลายดำเห็นลูกแมวป่าลายขาววิ่งไปจึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว

        ลูกแมวป่าทั้งสามวิ่งเล่นกันไปมาท้ายที่สุดได้วิ่งเข้าไปในพุ่มไม้ เกิดเสียงซอกแซก พุ่มไม้สั่นไหว

        ฟุบ

        ลูกแมวป่าลายเมฆพุ่งตัวออกมาจากพุ่มไม้ตัวแรกมันยืนนิ่งมองไปยังร่างลูกแมวน้อยที่นอนขดตัวบนก้อนหินขนาดใหญ่ภายใต้แสงแดดที่สาดส่อง

        ฟุบฟุบ

        ลูกแมวป่าลายขาวและลูกแมวป่าลายดำที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้มองเห็นลูกแมวป่าลายเมฆก็เตรียมตัวพุ่งกระโจนเข้าใส่แต่พอเห็นลูกแมวป่าลายเมฆไม่สนใจพวกมันทั้งที่น่าจะรู้ตัวทั้งสองจึงมองไปยังทิศทางเดียวกับลูกแมวป่าลายเมฆ

        ลูกแมวป่าทั้งสองเดินมาด้านข้างลูกแมวป่าลายเมฆส่งเสียง แง๊ว แง๊ว เหมือนกำลังร้องเรียก

        ลูกแมวป่าลายเมฆหันมองซ้ายขวาเห็นลูกแมวป่าทั้งสองขนาบข้างก็ตกใจสะดุ้งจนขนฟู

        แง๊วววววว!

        เสียงร้องตกใจของลูกแมวป่าลายเมฆดังก้อง

        ไม่ทันไรลูกแมวที่นอนอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ได้ขยับตัวส่งเสียงร้อง แม๊ว! แผ่วเบา

        ลูกทั้งสามนิ่งเงียบสายตาจับจ้องไปยังลูกแมวบนก้อนหินที่กำลังลุกขึ้นมาอย่างช้า ๆ

        ภายใต้แสงแดดที่สาดส่องลูกแมวกำลังยืดตัวบิดขี้เกียจ ขนฟูฟ่องสะท้อนกับแสงแดดเกิดเป็นประกายสีทองน่าหลงใหลในสายตาลูกแมวป่าทั้งสาม

        แง๊ว!

        ดวงตาสัตว์ป่าของลูกแมวป่าทั้งสามส่องประกายคล้ายกับได้เห็นเพื่อนใหม่ ลูกแมวป่าทั้งสามเดินตรงเข้าไปหาแต่ทันใดนั้นร่างเงาสองเงาได้พุ่งมาตรงมาหยุดอยู่ด้านหน้าลูกแมวป่าทั้งสาม

        ลูกแมวป่าทั้งสามเห็นร่างแมวป่าโตเต็มวัยสองตัวที่มันคุ้นเคยไม่ให้มันเข้าใกล้ลูกแมวตัวนั้นก็หยุดชะงักก่อนใช้สายตาเว้าวอน ออดอ้อนให้แมวป่าทั้งสองใจอ่อน

        น่าเสียดายที่แมวป่าทั้งสองไม่ยอมและพยายามให้ลูกแมวป่าทั้งสามออกไปจากพื้นที่นี้ทันใดนั้นเองลูกแมวขนสีทองเด่นสะดุดตาได้เดินมาผ่านแมวป่าทั้งสอง มาอยู่ด้านหน้าลูกแมวป่าทั้งสามอย่างไร้ซุ่มเสียง

        แม๊ว!

        ลูกแมวขนสีทองส่งเสียงร้องทักทายลูกแมวป่าส่งเสียงร้อง แม๊ว ทักทายกลับ

        ครู่ต่อมาทั้งสี่ได้วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานภายใต้ความสับสนของแมวป่าโตเต็มวัยทั้งสองที่มองหน้ากันด้วยความงุนงง

        ทันใดนั้นเองแมวป่าขนสีทองตัวหนึ่งได้ปรากฏตัวต่อหน้าแมวป่าทั้งสอง

        ไม่มีเสียงใดบอกเตือนว่าแมวป่าขนสีทองมาจากไหนแต่แมวป่าทั้งสองกลับหมอบลงและนอนหงายท้องแทบจะในทันที

        แม๊วแม้วแม่วแม่วแม๊ว!

        แมวป่าขนสีทองส่งเสียงเหมือนกำลังสื่อสารกับแมวป่าทั้งสองพวกมันรีบพลิกตัวกลับและยืนขึ้นในขณะที่เอาหางซุกไว้ใต้ท้อง

        ไม่ทันไรแมวป่าขนสีทองก็ได้หายไปส่วนแมวป่าทั้งสองได้กลับไปจับตาดูเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน

        .

        .

        .

        .

        ภายในถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง

        ลูกแมวขนสีทองกำลังนอนขนใกล้กับแมวป่าขนสีทองอย่างใกล้ชิด

        ผ่านไปสักพักลูกแมวขนสีทองได้ตื่นขึ้นมามันบิดขี้เกียจครั้งหนึ่ง แล้วเดินออกจากถ้ำไป

        ลูกแมวขนสีทองเดินออกจากถ้ำแล้วก็เดินตรงเข้าไปในป่ากว้างใหญ่แม้ว่าในป่าจะมีเสียงสรรพสัตว์ร่ำร้องอยู่มากมายแต่กลับไม่มีสิ่งใดมาทำอันตรายลูกแมวขนสีทองทุกทิศทางที่มันก้าวเดินไปยังไม่พบตัวอะไรมาระราน

        ลูกแมวขนสีทองเดินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็พบเจอกับแมวป่าโตเต็มวัยสามตัวกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน

        เมื่อลูกแมวขนสีทองปรากฏตัวแมวป่าลายเมฆเป็นตัวแรกที่หยุดเล่นและวิ่งเข้ามาหา มันย่อตัวลงให้ลูกแมวขนสีทองขึ้นมานั่งบนหัวส่วนแมวป่าลายขาวและแมวป่าลายดำที่พึ่งรู้ตัวก็หยุดเล่นและเดินเข้ามาหาด้วยความดีใจ

        แม๊วแม๊ว แม่ว แม้ว แม่ว แม๊ว

        ลูกแมวขนสีทองส่งเสียงตอบโต้คล้ายกับกำลังพูดคุยกับแมวป่าทั้งสามก่อนลูกแมวขนสีทองจะชี้อุ้งเท้านุ่มนิ่งไปยังทิศทางหนึ่ง

        แมวป่าทั้งสามจึงพากันวิ่งไปยังทิศทางนั้นพอมาถึงทุ่งต้นไม้ขนาดจิ๋วสีเขียวส่องประกายปล่อยกลิ่นชวนน้ำลายสอ

        ลูกแมวขนสีทองได้กระโดดลงจากหัวแมวป่าลายเมฆมันใช้ปากงับลำต้นขนาดเล็กก่อนใช้แรงเล็กน้อยดึงต้นไม้พร้อมรากออกจากพื้นอย่างง่ายดาย

        ลูกแมวขนสีทองสะบัดหัวเล็กน้อยให้เศษดินที่ติดกับรากต้นไม้หลุดออกไป ก่อนจะก้มหน้าดมรากอย่างหลงใหล แล้วใช้ปากงับดึงรากไม้มาเคี้ยวในปากอย่างเพลิดเพลิน

        แมวป่าทั้งสามเห็นว่าลูกแมวขนสีทองเริ่มคลุกตัวกับรากไม้พวกมันจึงดึงต้นไม้ออกจากพื้นดินตัวละต้นและทำแบบเดียวกับลูกแมวขนสีทอง

        ทั้งสี่ต่างเพลิดเพลินไปกับรากไม้แสนหลงใหลในช่วงระยะเวลาหนึ่งไม่นานจากนั้นลูกแมวขนสีทองได้ขึ้นไปนั่งบนหัวแมวป่าลายขาว จากนั้นก็เริ่มชี้อุ้งเท้าไปยังทิศทางหนึ่งอีกครั้ง

        ไม่ว่าลูกแมวขนสีทองจะพาไปยังทิศทางไหนแมวป่าทั้งสามต่างมุ่งไปพร้อมกันด้วยความยินดี เพราะปลายทางไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่พวกมันชื่นชอบของวิเศษล้ำค่าหรือสิ่งมีชีวิตแสนอร่อย ล้วนต่างเป็นสิ่งจำเป็นต่อพวกมัน

        ที่สำคัญทุกครั้งที่มีลูกแมวขนสีทองนำทางจะไม่มีอันตรายร้ายแรงถึงชีวิตต่อให้เป็นเหยื่อที่ล่า หนักหนาสุดก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยอีกทั้งลูกแมวสีขนทองยังอยู่กับพวกมันมานานแสนนานถึงพวกมันทั้งสามจะสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมไม่โตสักทีแต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่จะต้องใส่ใจ แค่อยู่ด้วยกันเที่ยวเล่นด้วยกันและใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขก็เกินพอ

        .

        .

        .

        .

        ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

        เสียงปะทะของร่างใหญ่ทั้งสองทั้งก้องไปทั่วผืนป่าต้นไม้สูงใหญ่ล้มกระจายตามแรงมหาศาลเป็นวงกว้าง

        ราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายตัวเขื่องฟัดเหวี่ยงอยู่กับฉยงฉีขนาดใหญ่พอๆ กัน

        โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

        ราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายส่งเสียงคำรามอ้าปากกว้างงับหนึ่งใส่สี่ปีกสีดำทมิฬของฉยงฉี ฉับพลันลวดลายสีม่วงท่ามกลางขนสีดำบนตัวฉยงฉีได้เปล่งแสงเจิดจ้ากรงเล็บฉยงฉีขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัวตะปบลงบนหลังราชาพยัคฆ์แสนดุร้าย

        ฉร๊วก! ฉึก!

        ราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายกระชากหนึ่งในสี่ปีกของฉยงฉีฉยงฉีสวนกลับด้วยกรงเล็บฉีกแผ่นหลังเป็นรอยยาว บาดแผลนั้นลึกจนเลือดสีทองไหลออกมาดั่งสายน้ำไหล

        กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

        ราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายส่งเสียงคำรามหน้าผากมีรอยแยกกำลังเปิดออก เป็นดวงตาที่สามสีทองทรงพลานุภาพ ปลดปล่อยลำแสงตัดอีกหนึ่งปีกของฉยงฉีขาดสะบั้น

        โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกก

        ฉยงฉีกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมานทันใดนั้นร่างของราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายได้หดเล็กลงจนกลายเป็นลูกแมวป่าขนสีทองตัวหนึ่ง

        จังหวะนั้นเองร่างของแมวป่าขนสีทองมีลวดลายพาดกลอนได้พุ่งตัวมาคาบลูกแมวป่าขนสีทองหลบหนีไป

        ฉยงฉีเห็นแบบนั้นกลับไม่ยอมและปลดปล่อยสนามพลังอันก่อเกิดจากภาพธรรมแสนชั่วร้ายปิดกั้นพื้นที่ไม่ให้มีสิ่งใดหลบหนีออกไปได้

        “ฉยงฉี!” น้ำเสียงเคียดแค้นสายหนึ่งดังมาจากเบื้องล่าง ร่างเงาสีดำพุ่งเข้าปะทะกับฉยงฉีด้วยอักขระโบราณที่หลอมรวมกันกลายเป็นดาบสองคม

        ฟาดฟัน!

        คลื่นดาบหลายสายพุ่งเข้าใส่ฉยงฉีฉยงฉีพุ่งตัวหลบเลี่ยงคลื่นดาบ

        เปรี้ยง!

        คลื่นดาบปะทะเข้ากับภาพธรรมของฉยงฉีสร้างจังหวะให้แมวป่าขนสีทองที่มีลาดลายพาดกลอนพาลูกแมวขนสีทองหลบหนีออกไปได้

        จงตายเสียยยยยยยยยยยยยยย

        ฉยงฉีส่งเสียงร้องออกมาเป็นภาษาโบราณเก่าแก่แทนที่จะเป็นเสียงคำราม เป้าหมายของมันยังเปลี่ยนไปเป็นร่างเงาที่เข้ามาขัดจังหวะ

        โลกาวินาศ!

        ฉยงฉีตะปบกรงเล็บใส่ร่างเงาด้วยคลื่นพลังขนาดใหญ่ปกคลุมผืนฟ้า

        พิทักษ์!

        เสาหินโบราณขนาดมโหฬารแท่งหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศขวางกั้นพลังทั้งหมดทั้งมวลไม่ให้ร่างเงาได้รับบาดเจ็บ

        ตู้มมมมมมมมมมมม

        พลังของฉยงฉีปะทะกับเสาหินโบราณร่างเงาไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ ฉยงฉีเตรียมซ้ำอีกครั้ง

        แต่เสาหินโบราณได้กลายเป็นอักขระนับไม่ถ้วนห่อหุ้มร่างเงาจนกลายเป็นชุดโบราณดุจดั่งเทพเซียน

        “วันนี้เป็นวันตายของแกชดใช้ชีวิตของแกมาให้นาง” เสียงร่างเงาดังก้อง คำกล่าวภาษาโบราณนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เหมือนไม่มีวันดับลงหากว่าฉยงฉีไม่ตกตายไป

        ลำแสงอัปมงคล!

        ฉยงฉีปล่อยลำแสงสีดำม่วงอันเต็มไปด้วยความอัปมงคลใส่ร่างเงาก่อนลำแสงนั้นจะถึงตัวร่างเงา คลื่นพลังกล้าแกร่งได้สลายลำแสงหายไปทั้งหมด

        “จงดีใจเสียที่ข้ายังไม่ช่ำชองเคล็ดวิชา ไม่งั้นแกจะได้ตายไร้ศพไว้กลบฝัง” ร่างเงาแค่นเสียงเย็นเยียบอันเต็มไปด้วยความแค้น

        ปึ้ง! ร่างเงากระทืบเท้ากลางอากาศ อักขระนับไม่ล่องลอยหมุนวนอยู่รอบตัวดุจพายุ

        ชั่วอึดใจอักขระเหล่านั้นได้ก่อตัวเป็นภาพธรรมคัมภีร์โบราณม้วนหนึ่ง

        ดินแดนอักขระ!

        ร่างเงาใช้พลังเปิดม้วนคัมภีร์เพียงพริบตาเดียวในพื้นที่กลายเป็นดั่งแดนสวรรค์วิมาน ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยอักขระเรียงร้อยเป็นถ้อยคำแฝงพลังแห่งเต๋าล้ำลึก