หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 48: ก้าวแรกแห่งสายลม, บททดสอบใต้เงาจันทร์, และผลสะท้อนจากอดีต 

ภายหลังจากที่ได้รับ "คำชี้แนะ" อันล้ำค่าจากอาจารย์ซ่ง (宋长老) และค้นพบม้วนตำรา "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ในหอตำรา เจี้ยนหลิน (剑林) ก็มิได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เขารู้ดีว่าการจะ "ลักลอบ" นำตำราออกมาจากหอตำรานั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้และเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่งสำหรับศิษย์นอกเช่นเขา แต่ด้วยพรสวรรค์ด้านความทรงจำอันเป็นเลิศ เขาได้ใช้เวลาทุกชั่วยามที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในหอตำรานั้น "จดจำ" ทุกตัวอักษร ทุกภาพวาด และทุก "หลักการ" ที่บันทึกไว้ในม้วนตำราเก่าแก่เล่มนั้นลงในสมองของตนเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เมื่อกลับมาถึงห้องพักอันคับแคบในยามค่ำคืน เขาจะจุดเทียนเล่มเล็กขึ้นอย่างประหยัด แล้วค่อยๆ "ถ่ายทอด" สิ่งที่จดจำมานั้นลงบนแผ่นไม้เก่าๆ หรือเศษกระดาษที่พอจะหาได้ ด้วยลายมือที่บรรจงและตั้งใจ แม้จะมิได้งดงาม แต่ก็ชัดเจนพอที่เขาจะสามารถนำมาใช้ "ทบทวน" และ "ทำความเข้าใจ" ได้ในภายหลัง 'ตำรานี้แม้จะกล่าวถึงเพียงหลักการพื้นฐาน แต่หากข้าสามารถเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้ ก็ย่อมต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอน'

การแอบ "ร่ำเรียน" วิชาตัวเบา "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" เริ่มต้นขึ้นอย่างลับๆ ในคืนเดือนมืด เขาเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างลับตาคน เช่น ในป่าไผ่ท้ายเรือนพักศิษย์นอกที่มักจะไม่มีผู้ใดผ่านไปมาในยามวิกาล หรือบางครั้งก็เป็นมุมอับของลานฝึกฝนที่ถูกทิ้งร้าง การฝึกฝนในช่วงแรกนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบากและ "การล้มลุกคลุกคลาน" (跌跌撞撞) อย่างแท้จริง

"ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" เน้นความ "เบา" ความ "ลื่นไหล" และการ "ปรับเปลี่ยน" ทิศทางการเคลื่อนไหวให้ได้อย่างฉับพลันดุจปุยเมฆที่ต้องลม มันมิได้มีกระบวนท่าที่ตายตัวมากนัก แต่เน้นความเข้าใจใน "การถ่ายเทน้ำหนัก" "การควบคุมลมหายใจ" และ "การใช้พลังปราณ (灵气) เพียงเล็กน้อย" ในการเสริมส่งการเคลื่อนไหวให้มีประสิทธิภาพสูงสุด

เจี้ยนหลินพยายามจะเลียนแบบท่วงท่าที่ตำราบรรยายไว้ แต่ร่างกายที่ยังมิได้คุ้นชินกับการเคลื่อนไหวในลักษณะนี้ก็มักจะ "ขัดขืน" อยู่เสมอ เขาสะดุดขาตนเองบ้าง เสียการทรงตัวบ้าง หรือบางครั้งก็เคลื่อนไหวได้แข็งทื่อจนน่าหัวเราะ แต่เขาก็มิได้ท้อถอย เขานำ "ความเข้าใจ" ที่ได้รับจาก "วิถีพฤกษา" (草木之道) มาปรับใช้ เขานึกถึง "ความเบา" ของ "ไผ่สายลม" ที่โอนอ่อนไปตามกระแสลมโดยมิหักโค่น เขานึกถึง "ความพลิ้วไหว" ของ "เถาวัลย์" ที่สามารถเลื้อยพันไปได้ทุกหนทุกแห่งอย่างอิสระ

"ขาวน้อย" (小白) ดูจะ "สนใจ" การร่ำเรียนวิชาตัวเบาของเจี้ยนหลินเป็นพิเศษ มันมักจะออกมาจากอกเสื้อของเขา แล้วนั่งมองการเคลื่อนไหวที่งุ่มง่ามของเจ้านายด้วยดวงตากลมโตอย่างตั้งอกตั้งใจ บางครั้งเมื่อเจี้ยนหลินกำลังจะเสียหลักล้มลง มันก็จะพลันใช้ "ลำตัวเล็กๆ" ของมัน "ดุน" หรือ "ผลัก" ขาของเขาเบาๆ อย่างถูกจังหวะ ทำให้เขาสามารถ "ทรงตัว" หรือ "เข้าใจ" ถึงจุดศูนย์ถ่วงที่ถูกต้องได้อย่างน่าประหลาดใจ! 'เจ้าตัวเล็กนี่...หรือว่ามันจะเคยเห็นผู้ใดร่ำเรียนวิชาตัวเบามาก่อนกันนะ?' เจี้ยนหลินคิดอย่างขบขันระคนทึ่งในสัญชาตญาณอันแสนจะ "ไม่ธรรมดา" ของสหายตัวน้อย

ทว่า...การ "สงวนความสามารถ" (藏拙) และการพยายามใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมของเจี้ยนหลินนั้น ดูเหมือนจะมิอาจรอดพ้นจาก "ผลสะท้อนจากอดีต" ไปได้โดยง่าย "ข่าวลือ" เกี่ยวกับการที่กลุ่มของสือจิ้ง (石劲) พ่ายแพ้และบาดเจ็บกลับมาจากป่าเงียบสนิทนั้น แม้จะเริ่มซาลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงทิ้ง "ร่องรอย" แห่งความสงสัยและความไม่พอใจไว้ในหมู่ศิษย์บางกลุ่ม โดยเฉพาะผู้ที่เคยมีความเกี่ยวข้องหรือได้รับผลประโยชน์จากกลุ่มของสือจิ้งมาก่อน

เย็นวันหนึ่ง หลังจากที่เจี้ยนหลินเสร็จสิ้นจากการทำงานในสวนสมุนไพรและกำลังจะเดินทางกลับไปยังเรือนพัก เขาก็ถูกศิษย์นอกกลุ่มหนึ่งประมาณสี่ห้าคนเดินเข้ามา "ดักหน้า" พวกมันมีท่าทางกร่างและแววตาที่ไม่เป็นมิตร ผู้นำกลุ่มเป็นชายหนุ่มร่างกำยำที่มีใบหน้าบูดบึ้ง "เจ้าสินะ...ที่ชื่อเจี้ยนหลิน" มันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง "ข้าได้ยินมาว่าเจ้า 'ใจกล้า' ไปทำให้ศิษย์พี่สือจิ้งและสหายของเขาต้อง 'ลำบาก' กลับมา วันนี้...พวกข้าจะมา 'สนทนา' กับเจ้าให้รู้เรื่องสักหน่อย!"

'สนทนารึ?' เจี้ยนหลินคิดในใจอย่างเย็นชา 'ดูจากท่าทางแล้ว คงจะมิใช่การสนทนาที่ "ราบรื่น" เป็นแน่'

เขามิได้เอ่ยคำใดตอบโต้ เพียงแค่กวาดตามองพวกมันอย่างประเมินสถานการณ์ พลังปราณของคนเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในขั้นรวบรวมปราณระดับสามถึงสี่ ซึ่งมิได้แข็งแกร่งไปกว่ากลุ่มของสือจิ้งก่อนที่จะใช้ยันต์อสูรโลหิตมากนัก แต่การที่พวกมันกล้ามารวมกลุ่มกันหาเรื่องเขาเช่นนี้ แสดงว่าคงจะมั่นใจใน "จำนวน" ที่มากกว่าเป็นแน่

"ว่าอย่างไรเล่า! หรือว่าเจ้าจะกลัวจนพูดไม่ออกแล้วรึ!" ศิษย์อีกคนหนึ่งตะคอกขึ้นอย่างโอ้อวด

เจี้ยนหลินถอนหายใจเบาๆ "ศิษย์พี่ทั้งหลายคงจะเข้าใจผิดแล้วกระมัง ข้ามิได้มีเจตนาจะล่วงเกินผู้ใด เรื่องของศิษย์พี่สือจิ้งนั้น เป็นเหตุสุดวิสัยที่มิมีผู้ใดอยากให้เกิดขึ้น"

"หุบปาก! อย่ามาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ!" ผู้นำกลุ่มตวาดลั่น "พวกข้าไม่สนว่าจะเป็นเหตุสุดวิสัยหรืออะไรทั้งสิ้น! วันนี้เจ้าจะต้องได้รับบทเรียน!" ว่าแล้วมันก็พุ่งเข้าใส่เจี้ยนหลินเป็นคนแรก หมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังปราณจางๆ ซัดตรงมายังใบหน้าของเด็กหนุ่ม!

เจี้ยนหลินมิได้ตื่นตระหนก เขารอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว! ในเสี้ยววินาทีที่หมัดนั้นกำลังจะมาถึงตัว เขาก็พลันใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ที่เพิ่งจะเริ่มฝึกฝนมาได้ไม่นานนั้นออกมาโดยสัญชาตญาณ!

แม้จะยังมิได้คล่องแคล่วหรือรวดเร็วเท่าที่ควร แต่ร่างของเขาก็ "เบี่ยง" หลบหมัดนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด! พร้อมกันนั้น เขาก็ใช้จังหวะที่ศัตรูเสียหลักเล็กน้อยจากการโจมตีที่พลาดเป้า "สอด" เท้าเข้าไป "ขัด" ขาของมันอย่างรวดเร็ว!

"โอ๊ะ!" ผู้นำกลุ่มร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะเสียหลักล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า!

ศิษย์ที่เหลืออีกสี่คนถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ! พวกมันมิคาดคิดว่าเจี้ยนหลินที่ดูอ่อนแอจะสามารถหลบหลีกการโจมตีและทำให้ผู้นำของพวกมันต้องเสียท่าได้ถึงเพียงนี้!

'วิชาตัวเบา...มันใช้ได้ผลจริงๆ!' เจี้ยนหลินคิดอย่างตื่นเต้นระคนดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้วิชาตัวเบาในการ "รับมือ" กับสถานการณ์จริง และมันก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีเกินคาด!

(จบตอน 48)