เื่ราวนั้นติดอยู่ในใจเขามาตลอดจนกลายเป็ปมในใจแต่ถ้าคิดในแง่ดีมันทำให้เขาได้เรียนรู้การใช้ชีวิตและเข้มแข็งมากด้วยตัวเองไม่ต้องพึ่งพาใคร แต่ในความเป็จริงมันไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับเขาและเขายังคง้าให้มีคนคอยอยู่ข้างๆและเฝ้ามองเขาเติบโตอยู่เสมอ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แทอูชอบเฝ้ามองดวงดาวในเวลาที่เหนื่อยหรือรู้สึกว่างเปล่า เพราะเขาเชื่อว่าคนที่ตายไปแล้วจะกลายมาเป็ดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้า เพราะงั้นเขาจึงเชื่อว่าเขาจะได้เจอพ่อกับแม่ในทุกๆครั้งที่เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไร้เมฆในยามค่ำคืน แทอูนึกย้อนกลับไปตอนเห็นภาพพ่อแม่ตายนั่นทำให้เขาซึมและเก็บตัวมากขึ้นและไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเท่าไหร่นักตอนนี้แทอูรู้สึกว่างเปล่า เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวและดิ่งลงไปในความคิดมืดมนมากขึ้น เขาคิดที่จะฆ่าตัวตายและได้ลงมือฆ่าตัวตาย.....
แต่ในวินาทีสุดท้ายที่กำลังจะหมดลมแทอูตระหนักได้ว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ได้มันยากลำบากมากจะมายอมแพ้แบบนี้ไม่ได้ เขาฮึบขึ้นสู้อีกครั้ง แล้วบอกกับตัวเองว่าลองใช้ชีวิตดูอีกสักครั้งสิ่! นี่มันก็เป็แค่ความคิดและอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น ลองกลับไปใช้ชีวิตดูอีกสักครั้งเถอะนะมันอาจจะดีขึ้นก็ได้ แค่ต้องยอมรับความจริง ลืมมันไปซะและก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้ หลังจากนั้นแทอูก็กลับมาใช้ชีวิตและทำหน้าที่หมอที่ดีต่อไป....และเขาก็กลับมาสดใสอีกครั้ง
และได้เล่าเื่ส่วนตัวและเื่ครอบครัวให้กับซานฟังเพื่อเป็การระบายมันออกมาและปลดปล่อยความทุกข์ทั้งหมด ซานเป็เพื่อนสนิทของแทอูที่เรียนด้วยกันมาั้แ่เข้าเรียนปี1 ซานเป็ชายหนุ่มที่อ่อนไหวกับเื่แบบนี้มาก ซานไม่เคยรู้เื่นี้เลยจนกระทั่งวันนี้ที่แทอูพึ่งจะมาเล่าให้ฟัง ซานพูดปลอบแทอูด้วยความสงสารและนับถือใจที่เขาสามารถผ่านเื่ราวเ่าั้มาได้ถึงตอนนี้ “ถ้าเป็ฉันคงตรอมใจตายหรือไม่คงเสียสติไปแล้ว" ซานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา
“นี่ แทอูฉันน่ะอยู่ข้างนายเสมอนะ มีอะไรก็คุยกับฉันได้ทุกเื่อย่าเก็บมันไว้คนเดียวเลย”
“ขอบใจนายมากนะซาน แต่ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้วล่ะ” แทอูบอกกับเพื่อนของเขาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
“ยังไงก็เถอะ ทีหลังมีเื่อะไรก็บอกล่ะ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหาไง”
“ก็ได้ แต่ฉันจะเล่าให้ฟังแค่เื่ที่ฉันอยากจะเล่านะ โอเคไหม”
“โอเค ตามนั้น” ซานตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
หลังจากที่ทั้งคู่คุยกันเสร็จและเดินออกจากห้องพักพนักงานไป อาจารย์จินกูก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัวที่อยู่ในห้องพักพนักงาน อาจารย์ได้ยินและรับรู้ทุกอย่างที่ทั้งสองพูดคุยกันทำให้อาจารย์รู้สึกสงสารอยากช่วยและห่วงใยแทอูมากขึ้น อาจารย์จึงค้นหาข่าวการฆ่าตัวตายยกครัวเมื่อหลายปีก่อนและพบข่าวของครอบครัวแทอู ทำให้อาจารย์รู้สึกโกรธพ่อของแทอูมากที่ตัดสินใจทำแบบนั้นกับครอบครัวของตัวเอง ยิ่งทำให้อาจารย์อยากจะช่วยแทอูมากขึ้นไปอีก“ฉันจะทำยังไงดีล่ะ” อาจารย์นั่งคิดอยู่สักพักหนึ่ง
2K
