สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

      เธอกุมหมวกด้วยมือข้างหนึ่ง และวิ่งก้มหน้าออกไปแทบไม่ทัน
        “ได้เท่าไร”
        “ว้าย!”
             เขาโผล่ออกมายืน อยู่ที่ด้านหลังของเธอ แบบไม่ให้เธอรู้ตัว ทำเอาเธอ๻๠ใ๽แทบช็อค
        “อะไรว่ะ แค่นี้๻๠ใ๽”
        “ก็ คุณมาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนี้ครับ”
        “หมวกก็มอซอ เสื้อผ้าก็มอซอ”
             เขายื่นมือ จะไปจับที่หมวกของเธอ จนตัวเธอต้องเอียงโยกตัวหลบ
        “ก็คนซื้อของเก่านี้ครับ จะให้ใส่สูทผูกเน็คไทเหรอครับ”
            เธอชั่งจนเสร็จ ในเวลาที่ไม่นานมากนัก
        “เสร็จแล้วค่ะ กิโลละ 5 บาท 50 กิโล ก็ 250 บาท  เท่ากับกระดาษทิชชู่ 25 อันครับ ”
        “แถมหน่อยซี้”
        “ไม่ได้หรอกครับ ไม่ได้ ของซื้อของขายค่ะ อุย…”
        “อุบ๊ะ! ก็ได้ว่ะ ไม่ขายโว้ย!”
        “โฮ้! เล่นงี้เลยเหรอ”
        “เอาไปเก็บที่เดิมคืนให้ด้วย”
        “อ้าว! ทำไมพูดแมวๆ แบบนี้ล่ะครับคุณ ก็ได้ครับ แถมให้อันหนึ่ง”
        “สามอัน”
        “สองครับ”
        “ช่างเหอะ เอาไปเก็บเอง ก็ได้ว่ะ”
        “โฮ้! คร้าบ 3 ก็ 3 ครับ เขี้ยวชะมัดเลย”