บทที่ 20 เ็าไร้ใจ
อวิ๋นซิ่วชิงเหลือบมองเคียวในมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ครอบครัวของเราขัดสนเื่การเงินมากและยัง้าใช้เงิน ดังนั้นข้าจึงคิดว่าจะขึ้นไปบนูเาเพื่อเก็บสมุนไพรมาขาย”
เมื่อพ่อเฒ่าอวิ๋นทราบว่าอวิ๋นซิ่วชิงจะขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนูเามาขายเพื่อประทังชีพให้ครอบครัว ขณะที่เ้าสวะอวิ๋นิเซียวกลับไม่ยอมโผล่มาแม้แต่เงา เขาก็โมโหขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเื่นี้ “ไอ้ลูกชายสารเลวตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหนแล้ว?!”
“ไม่ทราบเหมือนกันเ้าค่ะ” อวิ๋นซิ่วชิงรู้ว่าพี่ชายไม่เอาไหนของนางอยู่ที่ไหน ยาถ่ายที่นางให้ฮูหยินอวิ๋น อวิ๋นิเซียว และเฉียวฮุ่ยนั้นมีฤทธิ์แรงมาก ลองได้นั่งยองลงไปแล้วก็ไม่อาจลุกขึ้นได้ ซึ่งตอนนี้อวิ๋นิเซียวก็คงยังนั่งอยู่ในห้องสุขานั่นแหละ
พ่อเฒ่าอวิ๋นจับมือของหญิงสาวด้วยสีหน้าจริงจัง “ชิงเหนียง เ้าพาข้าไปหาไอ้ลูกชายสารเลวนั่นที”
อวิ๋นซิ่วชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้สภาพที่นอนจมคากองอุจจาระของอวิ๋นิเซียวคงเหม็นไม่น้อย และนางก็ไม่อยากจะดมกลิ่นนั่น “ท่านพ่อ อย่าไปสนใจเขาเลย ถึงเห็นเขาแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”
“ไม่ได้! ข้าจะต้องไปหามัน อวิ๋นิเซียวเป็ทายาทผู้สืบทอดตระกูลอวิ๋นของเรา แต่ทำไมเขากลับปล่อยให้เ้าออกไปทำงาน แต่ตัวมันกลับเอาแต่นอนสบายอยู่บ้าน พาข้าไปหาเขาเดี๋ยวนี้!” พ่อเฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่น
เมื่อเห็นว่าพ่อเฒ่าอวิ๋นตั้งใจแน่วแน่ที่จะไปหาอวิ๋นิเซียว อวิ๋นซิ่วชิงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปกับท่านพ่อของตัวเอง
เมื่ออวิ๋นซิ่วชิงพยุงพ่อเฒ่าอวิ๋นผ่านห้องโถงใหญ่ กลิ่นเหม็นน่าขยะแขยงก็ได้โชยออกมา
จู่ ๆ พ่อเฒ่าอวิ๋นก็หยุดที่ทางเข้าห้องโถง ก่อนจะหันมาทางอวิ๋นซิ่วชิงและถามว่า “ชิงเหนียง เ้าได้กลิ่นอะไรไหม?"
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า "กลิ่นเหม็นน่าดูเลยเ้าค่ะ"
ขณะที่พ่อเฒ่าอวิ๋นกำลังมองหาที่มาของกลิ่นเหม็น ทั้งสองก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญดังออกมา
พ่อเฒ่าอวิ๋นจับเสียงได้ทันที "ชิงเหนียง เ้าได้ยินเสียงอะไรไหม?"
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้า ในขณะที่กลั้นรอยยิ้มในใจของนางไว้ "ใช่ ข้าได้ยิน ฟังดูแล้วน่าจะมาจากในสุขานะเ้าคะ"
กระท่อมมุงจากของพวกเขาอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของด้านหลังห้องโถง อวิ๋นซิ่วชิงพยุงพ่อเฒ่าอวิ๋นไปที่นั่น
แต่ก่อนที่พวกเขาไปถึงกระท่อม ทั้งสองก็เห็นฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยนอนอยู่บนพื้นที่บัดนี้เต็มไปด้วยกองอุจจาระสีเหลือง กลิ่นเหม็นยิ่งกว่าในกระท่อมมุงจากที่ไม่ได้ขุดมานานนับพันปี!
พ่อเฒ่าอวิ๋นเห็นอุจจาระของฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยก็ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?!"
อวิ๋นซิ่วชิงบีบจมูกของนางและพูดว่า "พวกเขาต้องกินอะไรไม่สะอาดเข้าไปแน่เลยเ้าค่ะ"
ทันทีที่อวิ๋นซิ่วชิงพูดจบ เฉียวฮุ่ยที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นก็ชี้ไปที่อวิ๋นซิ่วชิงด้วยความขุ่นเคือง ปากของนางอ้าพะงาบโดยไม่สามารถพูดอะไรได้เป็เวลานาน เห็นได้ชัดว่านางพูดจาอะไรไม่รู้เื่
"ช่างน่าอับอายอะไรเช่นนี้!" พ่อเฒ่าอวิ๋นเหวี่ยงแขนเสื้อด้วยความโกรธ และดุว่า "เ้าทั้งสองไร้ยางอายมาก ข้าเห็นแล้วโมโหเหลือเกินที่พวกเ้าถ่ายกันเรี่ยราดในลานบ้านหนักขนาดนี้ แล้วตอนนี้อวิ๋นิเซียวอยู่ที่ไหน?!”
ฮูหยินอวิ๋นและเฉียวฮุ่ยตอนนี้ไม่สามารถจะทำอะไรได้แล้ว และพวกนางไม่มีแรงแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ
“ท่านพ่อ...ท่านพ่อ!!” อวิ๋นิเซียวได้ยินเสียงของพ่อเฒ่าอวิ๋นและอวิ๋นซิ่วชิงก็ะโออกมาจากกระท่อมเท่าที่เสียงตัวเองจะมีในตอนนี้
เมื่อพ่อเฒ่าอวิ๋นได้ยินเสียงของอวิ๋นิเซียว เขาก็รีบเดินเข้าไปในกระท่อม ก่อนจะพบว่าลูกชายของตัวเองกำลังนั่งอยู่ในกระท่อมโดยไม่สามารถลุกขึ้นได้ "เกิดอะไรขึ้นกับเ้า?"
“ท่านพ่อ ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย...” อวิ๋นิเซียวกล่าวอย่างอ่อนแรง
พ่อเฒ่าอวิ๋นพ่นลมอย่างเ็า "นี่คือผลกรรมของเ้า จงทนต่อไปซะ!”
แล้วพ่อเฒ่าอวิ๋นก็ออกจากกระท่อมพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
อวิ๋นซิ่วชิงรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นพ่อเฒ่าอวิ๋นออกมา นางก็รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงพ่อเฒ่าอวิ๋น
“ท่านพ่อ จะให้ข้าเรียกหมอมาหรือไม่?”
คำพูดของอวิ๋นซิ่วชิงนั้นสุภาพอย่างหมดจด นางไม่้าจ่ายเงินให้ทั้งสามคนจ้างหมอ นางอยากให้พวกเขาถูกลากไปตายในกระท่อมให้รู้แล้วรู้รอด!
“ไม่ นี่คือผลกรรมของพวกเขา ชิงเหนียงอย่าไปสนใจพวกเขาอีกเลย และไม่ต้องไปทำอาหารให้พวกเขากินอีก ให้พวกเขาอดตายไปนี่แหละ ถ้าพวกเขาไม่อยากหิวตาย เดี๋ยวพวกเขาก็ทำอาหารกินเอง!" พ่อเฒ่าอวิ๋นเ็าไร้ใจไปกับคนสามคนนี้แล้ว ปล่อยพวกหมาป่าตาขาวสามตัวนี้ไปตามยถากรรมเถอะ
อวิ๋นซิ่วชิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แม้ว่านางจะอยากทำอาหารให้ทั้งสามคนในอนาคต แต่จากสิ่งที่นางทำไปเมื่อคืนวานนี้ พวกเขาคงไม่กล้ากินอาหารฝีมือนางอีกแล้ว…
หลังจากที่อวิ๋นซิ่วชิงส่งพ่อเฒ่าอวิ๋นกลับไปที่ห้อง นางก็รีบไปทีู่เา
………………………………………………………………………………………………………………………..
164
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
