ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        การมีชื่อเสียงนั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

        แต่สำหรับไป๋ฉางเซิงแล้วจะดังหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เขาไม่ได้คิดจะเดินสายดาราอยู่แล้วถ้าชื่อเสียงสามารถเปลี่ยนเป็นค่าพลังเลือดได้ เขาก็คงทุ่มสุดตัวไปอย่างไม่ลังเล

        เจียงจืออวี๋ก็แค่แซวไป๋ฉางเซิงเล่นเท่านั้นไม่ได้มีความตั้งใจจะจัดการอะไรกับเรื่องนี้จริงๆ

        “แต่ประโยคที่นายพูดนั่น ก็ช่วยชิงบางอย่างมาให้ได้นะ”

        “อย่างเช่นสิ่งนี้ คือรางวัลที่มหาวิทยาลัยมอบให้นายเป็นการส่วนตัว”

        เจียงจืออวี๋พูดพลางหยิบกล่องไม้การบูรแดงออกมาจากแหวนมิติ

        “ข้างในนี้มียาเลือดมังกรบริสุทธิ์ มูลค่ามากกว่าสิบล้านเหรียญ”

        “มันถูกปรุงขึ้นจากการรวบรวมเลือดของสัตว์อสูรสายพันธุ์ที่มีเลือดมังกรมาสกัดและหลอมรวมกัน”

        “ถึงจะไม่ได้ช่วยให้ระดับสายเลือดมังกรของนายเลื่อนระดับแต่ผลของมันจะช่วยกระตุ้นศักยภาพของเลือดมังกรที่นายมีอยู่ในตอนนี้ออกมาได้อย่างถึงขีดสุด”

        กระตุ้นศักยภาพของเลือดมังกรในตอนนี้ออกมาให้ถึงขีดสุดงั้นหรือ?หมายความว่ายังไง?

        ฟังจากที่เจียงจืออวี๋พูดดูเหมือนว่าสายเลือดมังกรในตัวเขายังไม่อยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์ที่สุดอย่างนั้นหรือ?

        คล้ายจะรู้ถึงความสงสัยในใจของไป๋ฉางเซิงเจียงจืออวี๋จึงอธิบายต่อทันที

        “เลือดมังกรถูกเรียกว่าเป็นสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรแต่มันไม่ได้มีดีแค่การเพิ่มพลังป้องกันหรือช่วยให้ฟื้นฟูร่างกายได้เร็วขึ้นแค่นั้นหรอกนะ”

        “ถ้ามีดีแค่นั้นเลือดมังกรก็คงไม่มีคุณสมบัติพอจะถูกเรียกว่าสายเลือดที่แกร่งที่สุดเพราะเอาเข้าจริง สายเลือดที่ให้ผลลัพธ์เวอร์กว่านี้ในด้านความอึดก็มีอยู่ไม่น้อย”

        “แต่ความจริงคือขนาดฉันอาศัยแค่สายเลือดมังกรเทียมยังสามารถเปิดทะเลปราณแห่งที่สองได้แล้วนายที่มีเลือดมังกรระดับสี่ พลังที่ได้รับจะน้อยแค่นี้ได้ยังไง?”

        “หัวใจสำคัญที่แท้จริงของเลือดมังกรคือ ‘การหลอมรวม’”

        “ลำตัวงู กรงเล็บเหยี่ยว เกล็ดปลา เขากวาง และขนแผงคอสิงโต...ลักษณะเด่นของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดสามารถหลอมรวมเข้ากับร่างมังกรได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

        “ในจุดนี้ นายเองก็ดูจะคล้ายกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยนะ”

        เจียงจืออวี๋พูดพลางเหลือบมองไป๋ฉางเซิง

        แม้จะไม่ได้พูดออกมาชัดเจนแต่ไป๋ฉางเซิงสัมผัสได้ว่าเจียงจืออวี๋ต้องมีความนัยแฝงอยู่อย่างแน่นอนแต่ก็สมเหตุสมผล เพราะเขาใช้ชีวิตและต่อสู้เคียงข้างเธอมานานขนาดนี้

        แค่การเปลี่ยนแปลงที่เจียงจืออวี๋เห็นด้วยตาตัวเองก็ไม่ต่ำกว่าสามครั้งแล้ว

        ทั้งพิษร้ายกระดูกเหล็กกล้า เลือดมังกร และอัสนีบาต...

        ยังไงซะชาติก่อนเธอก็เคยเป็นถึงตัวตนระดับจักรพรรดิถ้ามองความผิดปกติแค่นี้ไม่ออก ชาติที่แล้วก็คงฝึกฝนมาเสียเปล่า

        แต่เจียงจืออวี๋ไม่ได้คิดจะซักไซ้เรื่องนี้เธอเพียงอธิบายความลี้ลับของเลือดมังกรต่อ

        “ทำไมนายถึงหลอมรวมพรสวรรค์ธาตุไฟกับธาตุสายฟ้าเข้าด้วยกันได้? นายเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างไหม?”

        คำถามของเจียงจืออวี๋ทำเอาไป๋ฉางเซิงชะงักไปเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้อย่างละเอียดเลย แค่เห็นว่ารวมกันได้ก็ใช้ไปใครจะไปสนใจเบื้องหลังกันล่ะ?

        ตอนแรกเขาคิดว่าอาจเป็นเพราะพลังจิตของเขาแข็งแกร่งเกินไปการมีพลังจิตระดับจ้าวอสูรทั้งที่ค่าพลังเลือดยังอยู่ในระดับแม่ทัพอสูรจะบอกว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งในโลกก็ไม่เกินจริงไปใช่ไหม?

        แต่พอได้ยินสิ่งที่เจียงจืออวี๋สื่อตอนนี้ดูเหมือนมันจะไม่เกี่ยวกับพลังจิตเท่าไร แต่เป็นเพราะเลือดมังกรอย่างนั้นเหรอ?

        “พลังจิตเป็นตัวกำหนดปริมาณและคุณภาพของธาตุที่นายดึงมาใช้ได้แต่มันไม่สามารถนำธาตุเหล่านั้นมาหลอมรวมกันได้หรอก”

        “โดยเฉพาะธาตุไฟและสายฟ้าที่รุนแรงพอกัน เปรียบเหมือนฟืนแห้งกับไฟลุกโชนพวกมันจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ยังไง?”

        “ยกเว้นว่าพลังจิตของนายจะสูงล้ำจนน่าเหลือเชื่อถึงจะพอฝืนหลอมรวมพวกมันได้”

        “ความจริงแล้วเป็นเพราะเลือดมังกรในร่างกายนายต่างหากที่คอยทำหน้าที่ประสานทำให้ธาตุทั้งสองเสริมพลังซึ่งกันและกันได้”

        ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

        เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงจืออวี๋ไป๋ฉางเซิงจึงลองขยับความคิดเขาดึงทั้งธาตุไฟและธาตุสายฟ้าออกมาก่อนจะลองหลอมรวมพวกมันต่อหน้าเจียงจืออวี๋

        ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เธอพูดจริงๆเขาเริ่มรู้สึกได้ลางๆ ว่าในขณะที่ธาตุทั้งสองกำลังหลอมรวมกันมันก็กำลังไปกระตุ้นเลือดมังกรในร่างกายของเขาด้วย

        ก่อนหน้านี้ในระหว่างการต่อสู้สัมผัสนี้ยังไม่ชัดเจนนัก แต่ในตอนที่จิตใจสงบนิ่งแบบนี้ไป๋ฉางเซิงกลับรับรู้ได้อย่างชัดเจน

        เขาสลายธาตุทั้งสองทิ้งไปก่อนจะมองไปยังกล่องไม้การบูรแดงในมือของเจียงจืออวี๋

        ถ้าสามารถปลุกคุณสมบัติของเลือดมังกรให้ตื่นขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์นั่นหมายความว่าเขาจะสามารถประสานธาตุทั้งสองเข้าด้วยกันได้ดียิ่งขึ้นและระเบิดพลังที่รุนแรงกว่าเดิมใช่ไหม?

        แต่พอเจียงจืออวี๋ได้ยินดังนั้นเธอกลับส่ายหน้า

        “ยานี้มีฤทธิ์กระตุ้นสายเลือด หลังจากกินเข้าไปแล้วเลือดทั่วร่างของนายจะเดือดพล่าน”

        “ถึงตอนนั้นความเจ็บปวดที่ได้รับคงจะไม่ต่างจากโดนจับลงกระทะทองแดงเท่าไหร่นัก”

        ที่เจียงจืออวี๋พูดแบบนี้ก็เพื่อเป็นการฉีดยาป้องกันไว้ก่อน

        เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะท้อถอยเพราะจากที่ผ่านมา ไป๋ฉางเซิงกับเธอก็เป็นคนประเภทเดียวกัน นั่นคือ

        ขอแค่ทำแล้วแข็งแกร่งขึ้นได้ตราบใดที่ยังไม่ตายก็นับว่าคุ้ม

        “ฉันว่า... ฉันน่าจะทนไหวอยู่นะ”

        ไป๋ฉางเซิงคิดทบทวนยาเลือดมังกรบริสุทธิ์นี่ อย่างมากความเจ็บปวดก็คงพอๆกับตอนที่เขาวิวัฒนาการสายเลือดนั่นแหละมันไม่น่าจะเจ็บไปกว่าตอนวิวัฒนาการหรอกมั้ง?

        เมื่อเห็นไป๋ฉางเซิงยืนกรานเจียงจืออวี๋ก็ไม่พูดอะไรอีกเธอเปิดกล่องไม้การบูรแดงออกแล้วหยิบยาเม็ดสีทองออกมาหนึ่งเม็ด

        ยาเม็ดนี้ขนาดแค่ปลายนิ้วโป้งแต่วินาทีที่มันปรากฏขึ้น มันกลับส่งผลต่อเลือดมังกรในกายของไป๋ฉางเซิงทันที

        ราวกับเกิดการสอดประสานกันจนทำให้ไป๋ฉางเซิงรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

        นี่ยังไม่ได้กินเลยนะแค่เหลือบมองกับได้กลิ่นยังเป็นขนาดนี้ ถ้ากินเข้าไปจริงๆไม่ทะยานขึ้นสวรรค์ไปเลยหรือ?

        จู่ๆไป๋ฉางเซิงก็เกิดความขลาดกลัวขึ้นมานิดหน่อย ไม่ใช่ว่าเขากลัวเจ็บแต่เขากังวลว่าด้วยพละกำลังของเขาในตอนนี้ ถ้าเกิดคุ้มคลั่งคุมตัวเองไม่อยู่ขึ้นมาเกรงว่าห้องฝึกฝนทั้งห้องจะพังพินาศเอาได้

        ถึงตอนนั้นคงต้องชดใช้เงินค่าซ่อมห้องฝึกฝนให้มหาวิทยาลัยอีกบาน

        “ก็มีเหตุผล ไปเถอะ ฉันจะพานายไปหาคณบดีเฉียน”

        แม้ตอนนี้เจียงจืออวี๋จะไม่ขัดสนเรื่องเงินแต่ที่เธอมีก็คือทรัพยากรที่จำเป็นต่อการฝึกฝนประจำวันเท่านั้น

        ก่อนที่ยาสงบวิญญาณจะถูกนำออกสู่ตลาดอย่างเป็นทางการเธอก็ยังไม่สามารถใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายได้ตามใจชอบ

        และไป๋ฉางเซิงก็เห็นด้วยในเมื่อคณบดีเฉียนรวยล้นฟ้า ทำไมถึงไม่ไปรบกวนเขาล่ะ?

        มีคำกล่าวที่ว่าปั่นจักรยานไปกินเหล้าที่บาร์ บทจะงกก็ต้องงก บทจะจ่ายค่อยจ่าย

        คณบดีเฉียนเองก็คาดไม่ถึงว่าในเวลาแบบนี้คนที่เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงนึกถึงเป็นคนแรกจะเป็นเขาแค่จุดนี้ก็ทำให้เขารู้สึกปลื้มใจอยู่ไม่น้อย

        นี่ไม่ได้แปลว่าในใจของทั้งสองคน เขาคือบุคคลที่น่าเชื่อถือและพึ่งพาได้มากที่สุดหรอกหรือ?

        เขาจึงโบกมืออย่างใจกว้างบอกว่าห้องฝึกฝนของเขา ไป๋ฉางเซิงจะใช้ยังไงก็ได้ตามสบาย

        แต่หลังจากนั้นแค่สิบนาทีคณบดีเฉียนที่ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับห้องฝึกฝนกำลังโดนถล่มด้วยปืนใหญ่ก็ได้แต่ยืนคิ้วกระตุก

        เขาไม่ได้ห่วงว่าห้องฝึกฝนจะพังเพราะยังไงเขาก็มีแผนจะอัปเกรดห้องฝึกฝนใหม่และยกระดับค่ายกลรวบรวมปราณให้สูงขึ้นอยู่แล้ว

        แต่สิ่งที่เขากังวลคือเสียงโครมครามที่ไป๋ฉางเซิงก่อขึ้นในห้องฝึกฝนนั้นมันรุนแรงเหลือเกินไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะทนรับไหวหรือไม่

        อย่าให้ต้องมาจบชีวิตลงเพราะยาเลือดมังกรบริสุทธิ์แค่เม็ดเดียวเลยนะไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงกลายเป็นตลกร้ายแน่ๆ