แม้ว่าในใจจะยังคงใกับเื่ที่เกิดขึ้นตรงหน้ามาแค่ไหนแต่ร่างกายของเธอก็ยังทำตามที่ยัยป้าคนเดิมชักนำด้วยการดื่มเหล้ามงคลเข้าไป!
“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีแก่องค์หญิงิจูและต้าฟูหม่าขอให้พวกท่านรักใคร่กลมเกลียว มีบุตรสืบสกุลหัวปีท้ายปีเ้าค่ะ”สิ้นเสียงป้าคนนั้น คนทั้งห้องก็ประสานเสียงราวกับลูกคู่ทันที
ทันทีที่สิ้นเสียงคำอวยพรพวกนางก็รีบถอยหลังออกจากห้องนี้ทันทีโดยไม่มีใครสนใจเลยว่าเธอถูกทิ้งให้อยู่กับชายแปลกหน้าสองต่อสองแถมเธอยังคงขยับตัวไม่ได้สักนิด!
เธอเหลือบตามองคนที่ทำหน้านิ่งราวกับรูปปั้นแล้วรีบหันกลับไปมองที่ประตูทันที
ป้า ๆ เฮ้ย ป้า!กลับมาก่อน จู่ ๆ จะมาทิ้งกันกลางทางแบบนี้ไม่ได้นะ!
แม้ในใจจะร่ำร้องจนเกือบบ้าแต่ในเมื่อร่างกายไม่ตอบสนองเธอจึงหันไปพึ่งสิ่งอื่นแทน
สิ่งศักดิ์สิทธิ์...ได้โปรดเมตตาลูกช้างด้วยต่อไปลูกช้างจะไม่หนีการดูตัวของม๊าแล้วและจะไปดูตัวตรงเวลาทุกครั้งเลยด้วยแต่อย่าทำกับลูกช้างแบบนี้ ใครก็ได้พาฉันกลับไปที
...ฉันยังไม่อยากตาย...
เมื่อประตูห้องนอนปิดลงความเงียบก็เข้าปกคลุมภายในห้องทันที ดวงตาพยัคฆ์มองเธออย่างพิจารณาก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอและทำจมูกฟุตฟิต
“ยาสงบใจ?” เขาพูดออกมาเบา ๆ แล้วยกมุมปากขึ้น
“ก็ดีเหมือนกัน”คำพูดสั้นๆและน้ำเสียงพอใจของเขาทำให้เธอถึงกับกลั้นหายใจเพราะมันแปลความหมายเป็อื่นไม่ได้เลยนอกจากว่า
หมอนี่จะขืนใจเธอ!?
มือหนาเอื้อมมารั้งเธอให้นอนลงบนเตียงโดยที่เขาไม่พูดอะไรออกมาอีกท่าทางปกติของเขานั้นแตกต่างจากความรู้สึกของเธอตอนนี้มาก
ถ้ากล้าข่มขืนเธอละก็...
หลังจากนี้...อย่าหวังว่าเขาจะได้มีชีวิตต่อเหมือนกันงานนี้ตายเป็ตาย!
สายตาเอาเื่ของเธอทำให้ชายหนุ่มชะงักไปชั่วแวบก่อนที่เขาจะดันเธอเขาไปชิดริมในสุดของเตียงและยื่นหน้ามากระซิบข้างหูเธอเบา ๆ
“กระหม่อมคงมิบังอาจแตะต้องพระองค์หรอกพ่ะย่ะค่ะไม่ต้องเป็ห่วงไป” คำพูดของเขาทำให้เธอทั้งแปลกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
แต่ถึงอย่างนั้นเธอยังมองเขาอย่างไม่วางใจเมื่อเห็นเขาถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกจนเหลือเพียงชุดสีขาวด้านในและนอนลงบนเตียงข้างๆ เธอ
“ขอให้ทรงหลับฝันดี”น้ำเสียงเรียบ ๆ ที่แฝงความขบขันของเขาทำให้เธอคิดไม่ออกมาว่าอวยพรเธอจริง ๆหรือเขากำลังเยาะเย้ยเธอกันแน่?
หลังจากที่เขาหลับไปได้ไม่นานเธอก็รู้ซึ้งแก่ใจว่าตาบ้านนั้นเยาะเย้ยเธอ!
ทำไมนะหรือ..
ก็เพราะไอ้ชุดบ้า ๆนี้ทำให้เธออึดอัดจนนอนไม่ได้ยิ่งเมื่อเธอต้องนอนหงายทั้งคืนเพราะเธอบังคับร่างกายเองไม่ได้และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอทรมานเข้าไปใหญ่
นี่ยังไม่รวมไอ้บรรดาเครื่องหัวที่ทิ่มตำหัวเธอจนเจ็บไปหมดในขณะที่คนร่วมห้องของเธอนั้นกำลังนอนหลับสบายจนน่าถีบให้ตกเตียง
ถึงจะไม่รู้ว่าเ้าของร่างไปทำอะไรไว้หมอนี่ถึงได้ไม่ชอบหน้าเธอ แต่ที่แน่ ๆ หมอนี่กับเธอคงญาติดีกันยากแล้วล่ะ
อย่าให้ถึงตาเธอเอาคืนบ้างก็แล้วกัน!
ความทรมานนั้นกินเวลายาวนานจนเธอแทบขาดใจเพราะกว่ายาจะหมดฤทธิ์ก็สว่างตามที่ยัยป้าบอกและนั้นก็หมายความว่าเธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน!
ทันทีที่เธอผุดขึ้นนั่งเพราะยาหมดฤทธิ์ชายหนุ่มที่นอนข้าง ๆ ก็ลืมตาตื่นเช่นกัน ดวงตาคมกริบเหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมาเสียงเบา
“ถอดเสื้อผ้าออกซะ!”คำสั่งของเขาทำให้เธอตาเหลือกและรวบชายเสื้อที่หลวมออกเล็กน้อยให้เข้าหากันทันที
“แก!” เธอตวาดใส่เขาแต่ทว่าใบหน้าคมสันกลับทำเพียงเลิกคิ้วแล้วส่ายหัวด้วยท่าทางน่าตบ
“กระหม่อมบอกพระองค์แล้วว่ากระหม่อมไม่คิดจะแตะต้องพระองค์องค์หญิงิจูนี่พระองค์ลืมไปแล้วหรือว่าถงกูกูได้รับคำสั่งให้มาดูแลการเข้าหอครั้งนี้”
ถงกูกู...ใครอีกล่ะทีนี้
ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกลับมองเธออย่างประหลาดใจแล้วเขาก็ยิ้มบางๆ ออกมา
“พระองค์อยากให้นางไปรายงานฮองเฮาว่าพระองค์กับกระหม่อมมิได้มีสัมพันธ์กันจริงงั้นหรือ?ถ้าฮองเฮารู้เื่นี้เข้า...นางคงมีรับสั่งให้เราเข้าหออีกครั้งและครั้งนี้นางคงสั่งถงกูกูเฝ้าหน้าห้องหอจนกว่า...เราจะเสร็จกิจพระองค์อยากให้เกิดเื่อย่างนั้นขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
คำขู่ของคนตรงหน้าทำให้เธอเบิกตากว้างอย่างใเพราะไม่คิดว่าจะกล้าพูดกับเธอแบบนี้
คนสมัยนี้เขาพูดกับองค์หญิงแบบนี้หรือไง?!
เธอเม้มปากก่อนที่จะผลักเขาออกแล้วเดินลงจากเตียง ถึงจะไม่รู้ว่าถงกูกูที่ว่าคือใครแต่คงไม่พ้นนางกำนัลของฮองเฮาล่ะมั้ง
แต่ด้วยความที่ไม่คุ้นเคยเธอหันซ้ายหันขวาอยู่พักหนึ่งก็เดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วถอดสารพัดเครื่องประดับบนหัวออกและสางผมอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะมวยผมลวก ๆ และหยิบปิ่นอันหนึ่งมาเสียบมั่ว ๆ
หลังจากนั้นเธอก็เดินเข้าไปหลังฉากไม้แล้วถอดชุดที่ทรมานเธอมาทั้งคืนออกจนเหลือแค่เสื้อเกาะอกข้างในกับกระโปรงชั้นนอกและคว้าเสื้อคลุมบาง ๆ มาคลุมทับเสื้อเกาะอก ก่อนที่จะเดินออกมายืนข้างเตียง
“พอใจหรือยัง?” เธอถามคนที่ยังมองเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวสีหน้าเซ็ง ๆ
ดวงคมกริบกวาดตามองเธอแล้วเบนหน้าหนีเมื่อเห็นเสื้อคลุมที่เธอใส่
ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆแล้วเขาก็ดึงมีดออกมาก่อนที่จะกรีดลงไปบนนิ้วตัวเองและหยดเืลงบนผ้าปูที่นอนสีขาว
“ทำอะไรนะ?” เธอมองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
“ก็ถ้าพระองค์ไม่อยากเข้าหออีกรอบก็ต้องมีเืพรหมจรรย์ไปยืนยันกับฮองเฮา”น้ำเสียงเรียบนิ่งของทำให้เธอตกตะลึงไปชั่วครู่
“ขออภัยเพคะองค์หญิงิจูท่านต้าฟูหม่า หม่อมฉัน...ถงกูกูขออนุญาตเข้าไปปรนนิบัติเพคะ”เสียงของนางกำนัลาุโทำให้เธอกับเขามองหน้ากันแล้วชายหนุ่มก็รั้งเธอลงนอนและกอดเอาไว้โดยเร็วก่อนประตูห้องจะถูกผลักเข้ามา
“เอ่อ... องค์หญิง...ท่านต้าฟูหม่า...”น้ำเสียงอ้อมแอ้มของนางกำนัลาุโที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างเตียงทำให้เธอฉวยโอกาสนี้ศอกเข้าท้องของชายคนนั้นอย่างแรง!
“อัก!”
“อุ๊ยตายจริง! โทษทีข้าในะ” เธอแสร้งทำเป็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า
“โธ่ องค์หญิง”น้ำเสียงของถงกูกูอุทานออกมาอย่างเอ็นดูก่อนที่นางจะเดินมาช่วยประคองเธอลงจากเตียง
เธอเหลือบมองคนที่ขบกรามแน่นแต่แสดงอะไรออกมาไม่ได้แล้วยิ้มในหน้าและเดินไปตามแรงประคองของถงกูกู
เป็ไงล่ะ...เจอแม่ไม้มวยไทยเข้าไป จุกละเซ่
สมน้ำหน้า!รับรองได้เลยว่าการเอาคืนของเธอจะไม่จบลงแค่นี้แน่!
ถงกูกูประคองเธอไปนั่งที่โต๊ะน้ำชาอันเล็กกลางห้องแล้วหันกลับไปที่เตียงที่ผู้ชายคนนั้นเพิ่งลุกออกมา
นางกำนัลาุโรีบเดินกลับเข้าไปประชิดเตียงแล้ว
ก้มลงมองผ้าบนเตียงนอนทันทีนางพิจารณาอยู่ตัวครู่ก็หยิบผ้าผืนกลางออกมาแล้วชูขึ้นต่อหน้าทุกคน
ตอนนี้สายตาของคนทั้งห้องจับจ้องไปผ้าผืนนั้นแล้วพากันอมยิ้มแตกต่างจากถงกูกูที่ยิ้มกว้างออกมา
“หลินซีเ้านำผ้าผืนนี้เข้าไปถวายฮองเฮาก่อนนะเพคะกราบทูลว่าข้าจะตามไปเข้าเฝ้าหลังพิธียกน้ำชาเสร็จสิ้น ส่วน
จื้อหลาน เ้าช่วยองค์หญิงแต่งตัว อีกเดี๋ยวก็คงได้เวลาทำพิธียกน้ำชาแล้ว”
“เ้าค่ะ ถงกูกู”
สิ้นคำสั่งนั้นเธอก็ถูกนางกำนัลที่ชื่อจื้อหลานประคองไปห้องข้างที่ถูกใช้เป็ห้องน้ำเพราะมีบ่อหินขนาดย่อมถูกสร้างไว้กลางห้องและในน้ำมีน้ำอุ่นลอยดอกไม้เตรียมรอไว้แล้ว
นี่มันอ่างจากุสซีชัด ๆ
“เฮ้ย! ไม่ต้อง ๆเดียวข้าอาบเอง” เธอรีบตะครุบเสื้อไว้ทันทีเมื่อจื้อหลานปลดผ้าพันเอวของเธอออก
“ให้หม่อมฉันช่วยเถอะเพคะใกล้เวลายกน้ำชาแล้ว ถ้าเสด็จช้าไท่ฟูเหรินอาจเข้าใจผิดว่าพระองค์ไม่ให้เกียรตินางได้นะเพคะ”
ถึงแม้จะไม่เข้าใจเหตุผลที่จื้อหลานยกมามากนักแต่เธอก็ยอมให้นางช่วยแต่โดยดีเพราะเธอนั้นรู้เื่วัฒนธรรมจีนน้อยมาก
ถึงแม้จะมีเชื้อสายจีนแต่เพราะเธอมัวแต่กรี๊ดโอปป้ากับทะลุกำแพงไปชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่เลยไม่ค่อยได้ปีนกำแพงเมืองจีนไปหาเหล่ากงสักเท่าไรนัก
ดังนั้นทางที่ดีเธอต้องเกาะจื้อหลานไว้เพื่อไม่ให้ไปปล่อยไก่ในพิธียกน้ำชาจนโดนจับได้
เอาว่ะ...พระราชวังเคียงบกก็ไปมาแล้ว ฮอกวอตส์ก็เดินเข้าออกจนช่ำชองก็ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างอัญญ่าจะตะลุยพระราชวังต้องห้ามไม่ได้!
236
