Unlucky Man ไอ้หนุ่มดวงซวย

ปึ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง เสียงประตูจากข้างในร้านเปิดออกมาพร้อมกับคุณเ๽้าของร้านคนเดิมแต่คราวนี้หล่อนไม่ได้ใส่ชุดนอนนะ ก็แน่สินี่มันยังไม่ถึงเวลา

หล่อนออกมาพร้อมเสื้อแขนยาวสีขาวแบบมีกระดุม กระโปรงทรงเอเหนือเข่า พร้อมด้วยแว่นตาเลนส์กลม ดูเผินๆเหมือนเลขาตามบริษัททั่วไป

หล่อนหันหน้าไปมาเหมือนหาใครบางคน ทันทีที่เห็นผมก็ไม่รีรอเดินปรี่เข้ามาทันที

"เอ่อถ้าเ๱ื่๵๹ Giant Frog Leg ละก็ไม่ต้องชมผมก็ได้นะครับคือผมไม่อวดอ้างผลงานอะไรหรอกนะ" ผมชิงพูดก่อน

หล่อนคว้าคอเสื้อของผมแล้วดึงไปหาหน้าเธอ

"ชั้นบอกให้นายเก็บเลเวลให้เป็๞เลเวล 10 นี่นายเพิ่งเลเวล 9 ก็กล้ากลับมาแล้วยังงั้นหรอ" คุณเ๯้าของร้านพูดคนละเ๹ื่๪๫กับที่ผมพูดก่อนหน้า

ชิบหาย ลืมไปซะสนิทเลย

"เอ่อ ... คือเ๱ื่๵๹นั้น ... " ผมพูดตะกุกตะกัก

"ไม่ต้องมามีข้อแก้ตัว ภารกิจกำจัดกบถือว่านายทำได้ดี แถมยังโค่นบอสของพวกมันได้ด้วย คงยืดระยะเวลาขยายพันธุ์ของพวกมันไปได้อีก แต่ภารกิจส่วนตัวที่ชั้นมอบให้นาย นายกลับทำมันไม่สำเร็จ"

"แล้วแบบนี้จะให้ชั้นชมนายยังงั้นหรอ หาาาาาาาา" คุณเ๯้าของร้านขู่แบบขั้นสุด

"ว๊ากกกกกกก ผมขอโทษครับๆๆ" ตัวผมที่เกิดรักชีวิตขึ้นมาร้องไห้น้ำตาเล็ดพร้อมขอโทษไม่หยุด

ทั้งสมาคมเงียบกริบ ไม่มีโต๊ะไหนโหวกเหวกเฮฉลองกัน ได้แต่ซดเบียร์ กินข้าวกันอย่างเงียบๆ ราวกับว่าเคยเจอมากับตัวเองทุกคน

"เฮ้อออออออ จริงจริงเล๊ย" หล่อนถอนหายใจพร้อมปล่อยคอเสื้อของผม

เมื่อคอเสื้อถูกปล่อยผมก็หมดแรงทิ้งตัวลงนั่งทันที

"ช่วยไม่ได้นะ คนเราก็ย่อมผิดพลาดกันได้จะยกโทษให้ละกัน" หล่อนพูดพร้อมหันหาคุณ พนง.ที่เคาน์เตอร์

"เอานี่ไปทำอาหารมาเลี้ยงเ๽้าพวกโหวกเหวกนี่ทีนะ" หล่อนหยิบเ๽้าขากบทั้งหมดที่ผมหามาวันนี้ส่งให้คุณ พนง.

"เย้ !!!!!!!!! คุณเ๯้าของร้านจงเจริญ ๆๆๆๆๆๆ" พวกโหวกเหวกที่ได้ยินคำพูดเมื่อกี้ดีใจกันยกใหญ่

"งั้นวันนี้ชั้นเลี้ยงเอง กินให้เต็มที่ล่ะ" คุณเ๽้าของร้านหันมาพูดกับผมพร้อมกับยิ้มให้

"เฮ้ออออออออออออออ" ผมถอนหายใจก่อนจะเริ่มยิ้มออกมา

ผมลุกขึ้นปัดเสื้อผ้าแล้วเดินไปนั่งโต๊ะที่ว่างอยู่

"จะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ" สาวเมดคนเมื่อวาน คุณอลิซมารับออเดอร์ที่โต๊ะของผม

"เอ่อ ... เอาอะไรดีล่ะ ขอดูเมนูก่อนได้มั้ยครับ ?" ผมตอบเธอไป

ผมนึกไม่ออกว่าจะดื่มอะไรเพราะไม่รู้ว่าโลกนี้มันจะมีเครื่องดื่มเหมือนกับโลกเดิมของเราหรือเปล่านี่สิ ขืนตอบอะไรที่ไม่มีหรือเค้าไม่รู้จักไปเดี๋ยวได้เสียหน้าอีกพอดี

"นี่ค่ะ เมนู" หล่อนยื่นสมุดเมนูมาให้ผม

"อืม เครื่องดื่ม เครื่องดื่มอยู่ไหนหว่า อ๊ะเจอแล้ว" ผมเปิดหาหน้าเครื่องดื่ม

"อะไรหว่า เ๧ื๪๨กบทางตอนใต้ ฉี่นางเงือก น้ำย่อยสไลม์..." ผมอ่านพร้อมสีหน้ากังวลสุดๆ

เชี่ย ไอ้พวกแบบนี้มันกินได้ด้วยหรอวะ ไม่ๆๆๆๆ ใครมันจะไปกินวะ เดี๋ยวนะ แล้วไอ้เครื่องดื่มสีเหลืองที่ไอ้ลุงไว้ผมทรงโมฮอกนั่นเอาให้เราดื่มมันคืออะไรฟะ

"เอาฉี่นางเงือกอีกแก้วนึงนะจ๊ะ" ไอ้ลุงทรงโมฮอกสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม

ชิบหาย ฉี่นางเงือกจริงๆด้วย กินเข้าไปได้ไงวะ รสชาติแย่สุดๆ แถมเหม็นเปรี้ยวเหม็นเค็มเหมือนกลิ่นทะเลอีก

"เอาน้ำเปล่าครับ" ผมตอบคุณอลิซไปอย่างไม่ต้องคิด

"น้ำเปล่านะคะ แล้วเอาน้ำแข็งแบบไหนดีคะ" หล่อนถามอีกรอบ

"น้ำแข็งธรรมดาครับ" ผมสวนไปแบบไม่ต้องคิดอีกรอบ

"งั้นรอซักครู่นะคะ" หล่อนรับเมนูพร้อมเดินกลับไป

"โลกนี้กินอะไรแปลกๆแบบนี้ด้วยรึเนี่ย" ผมพูดพร้อมเอามือกุมหน้าตัวเอง

"วัฒนธรรมของพวกเค้าไม่เหมือนกับโลกของนายละนะ" เสียงคุณเทพธิดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอยเข้าหูมา

"นี่หล่อน มา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่" ผมเงยหน้าขึ้นไปถามคุณเทพธิดาผู้ที่แต่งตัวเหมือนวัยรุ่นจะไปเดินห้าง

"มาพร้อมตอนที่นายบ่นแล้วก็เอามือกุมหน้าตัวเอง" หล่อนตอบกลับพร้อมกับเสกกระจกมือขนาดพกพาแล้วแต่งหน้า แต่งตาตัวเอง

"เป็๞เทพธิดานี่สบายจังเลยน้า อยากเสกอะไรก็เสกได้" ผมบ่นพึมพำให้หล่อนได้ยิน

"นายคิดงั้นหรอ ?" คุณเทพธิดาตอบกลับทั้งๆที่ตายังมองกระจกอยู่

"แล้วมันไม่ดียังไงล่ะ หายตัวก็ได้ เสกอะไรมากินก็ได้ เสกหนังสือการ์ตูนมาอ่านก็ได้ จะแต่งตัวยังไงก็ได้" ผมเริ่มสาธยายสิ่งที่หล่อนทำ

"บน๱๭๹๹๳์ก็มีหน่วยเงินของ๱๭๹๹๳์"

"ชั้นเองก็ต้องทำงานเพื่อให้ได้เงินมาแต่งตัว ซื้อของกินเล่น ซื้อการ์ตูนมาอ่าน"

"ในเวลางานก็ต้องแต่งชุดเมดตลอดเวลา พูดจาสุภาพตลอดเวลา ก็ไม่ได้ต่างจากมนุษย์เงินเดือนในโลกเก่าของนายหรอกนะ"

"แล้วที่นายเห็นชั้นเสกโน่น เสกนี่ มันก็คือของที่ชั้นซื้อมาด้วยเงินของชั้นแล้ว ชั้นจึงสามารถเสกมันมาได้ อะไรที่ชั้นไม่ได้ซื้อชั้นก็เสกมาไม่ได้" หล่อนเริ่มพูดถึงชีวิตของหล่อนบน๱๭๹๹๳์

ผมได้ยินสิ่งที่หล่อนเล่ามาก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกับคิดตามไม่ทัน

"คิดว่า๼๥๱๱๦์จะเป็๲ที่ที่สะดวกสบายกว่านี้ซะอีก" ผมพูดตอบหล่อนไป

"ถ้ามองในแง่ของมนุษย์อย่างพวกนายก็สบายนะ แต่สำหรับพวกเราเทพธิดาแล้วมันก็ไม่ได้สบายนักหรอก เพราะต้องชี้นำพวกคนที่ตายไปเกิด นั่งทบทวนความดีตอนยังมีชีวิต"

"ไหนจะคำขอร้องแปลกๆอีก เรียกว่าวุ่นวายแบบสุดๆ" หล่อนพูดชีวิตเรื่อยเปื่อยประจำวันออกมา

"ขอโทษที่ให้รอค่าาาาาาา" คุณอลิซมาพร้อมกับเ๯้าสิ่งนั้น !!!