ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

    เล่มที่ 2 บทที่ 59 ทั่วทิศไร้ต้าน

           บนเขางูขาวเกิดความจลาจลหนักมากลูกไม้บนต้นไม้พิสดารสุกงอม ทำให้มนุษย์พิเศษเข้าต่อสู้แย่งชิงกัน

            การต่อสู้ระหว่างเทพวัชระและเทพปีกเงินรุนแรงหนักหน่วง!

            มนุษย์พิเศษจำนวนไม่น้อยพะวักพะวนอยากจะวิ่งเข้าไปคว้าลูกสนสีม่วงทองก็อยาก แต่ก็ต้องผ่านด่านสองสุดยอดนั่นก่อน

            ใครมันจะไปกล้า? จะไปเป็นคู่มือคนทั้งคู่เนี่ยนะ

            ฉู่เฟิงเองก็ลงมือเช่นกัน แต่ไม่ได้เข้าร่วมการแย่งชิงกลายเป็นว่าเขาวิ่งตะบึงไปยังเขาลูกที่อยู่ห่างออกไป เป้าหมายของเขาคือมู่มาเจอกันหน่อย

            หลายคนเห็นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ถึงกับตกตะลึง

            การปะทะเมื่อครู่แม้หยุดชะงักกะทันหันแต่ว่าเขาถึงกับใช้กระบี่สั้นสีดำสร้างบาดแผลให้เทพปีกเงินได้คิดว่าจะไม่เป็นจุดสนใจคงเป็นไปไม่ได้

            “นั่นเขาจะทำอะไรน่ะ?” ใครๆ ก็ไม่เข้าใจ

            ฉู่เฟิงรวดเร็วอย่างยิ่ง แค่ขยับตัวก็พุ่งไปร่วมสิบเมตรรวดเร็วดั่งสายลมบ้าคลั่ง ดินทรายรอบตัวเขาปลิวว่อน เป็นฉากอันน่าตื่นตะลึง

            เขาพุ่งตัวไปยังเขาอีกลูก

            ระหว่างทาง มีคนคิดสังหารเขา ลูกระเบิดอาร์พีจีพุ่งเข้ามากะจะระเบิดฝังเขาจมดิน

            สัญชาตญาณของฉู่เฟิงเฉียบคมเป็นอย่างยิ่งสามารถสัมผัสล่วงหน้าได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงระเบิดรุนแรงท่ามกลางแสงเพลิงแผดจ้า เขาทะยานข้ามผ่านไป

            ภาพนี้ทำให้ทุกผู้คนสั่นสะท้านเขาหาได้เกรงกลัวการโจมตีปูพรมนี้แม้แต่น้อย

            ถึงแล้ว!

            ด้วยความเร็วดั่งพายุคลั่ง ฉู่เฟิงทะยานถึงเขาลูกนี้

            ตอนนี้ เขาเห็นมู่แล้ว นอกจากนี้หลินนั่วอีเองก็อยู่บนยอดเขานี้เช่นกันเธอสวยสดงดงาม กำลังมองมาทางเขา

            “ฆ่ามันซะ!” มู่บันดาลโทสะวันนี้ตระกูลมู่เสียหายหนักหนาแสนสาหัสทั้งหมดล้วนเป็นเพราะคนคนนี้สังหารมนุษย์พิเศษสิบหกคนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาในรวดเดียว

            ตอนนี้ คนผู้นี้ยังเป็นฝ่ายจู่โจม เดินหน้าสังหารอย่างนี้คงกะจะคิดบัญชีกับเขา

            มู่ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป วันนี้หลังจากที่เดินเกมผิดพลาดทั้งยังถูกคนผู้นี้กดดันบีบคั้น เขายังมีหน้าไปพบผู้คนอีกหรือ? เขาอยากจะฆ่าคนคนนี้จนแทบจะทนไม่ไหว

            โครม!

            บนยอดเขา กระบอกปืนใหญ่สีดำมะเมื่อมเล็งลงไป ระเบิดใส่ฉู่เฟิงไม่หยุดอานุภาพรุนแรงไร้เทียมทาน เบื้องล่างถูกเผาไหม้จนกลายเป็นตอตะโก

            ทว่า เพียงพริบตาฉู่เฟิงก็หายตัวไปแล้ว เขาหลบหลีกระเบิดทั้งหมด พุ่งทะยานขึ้นเขา

            ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ...

            บนเขา มีเงาคนทะยานลงมาอีกสิบกว่าคน ล้วนแล้วแต่เป็นมนุษย์พิเศษนอกจากนี้ทุกคนยังแบกปืนอาร์พีจีไว้บนบ่า พวกเขาไม่เชื่อว่าฝีมือความสามารถของพวกเขาจะไม่สามารถสังหารคนผู้นี้ได้

            ในเวลาเดียวกัน มู่ออกอาการเหี้ยมโหด เขาปีนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธใบหน้าเต็มไปด้วยแววสังหาร เอ่ยว่า “ฉันจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง!”

            การเคลื่อนไหวทางนี้ดึงความสนใจจากเหล่ามนุษย์พิเศษอยู่ไม่น้อยผู้คนล้วนแตกตื่น มู่ถึงกับใช้เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธเพื่อสังหารหนิวเสินหวัง

            คนคนหนึ่งต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดก็ยังมีขีดจำกัดจะอย่างไรร่างกายก็คือเลือดเนื้อ หนิวเสินหวังสามารถหลบหลีกลูกกระสุนได้แต่เขาจะหลบการยิงถล่มจากเฮลิคอปเตอร์พ้นหรือ?

            “ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร แล้วก็ไม่แคร์ด้วยว่าแกมาจากไหน วันนี้ แกต้องตาย!” มู่ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าบิดเบี้ยว

            สำหรับเขาแล้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้หยามเกียรติเขาเป็นอย่างยิ่งหากไม่ฆ่าหนิวเสินหวังล่ะก็ จะกู้หน้าตระกูลมู่ได้อย่างไร? วงศาคณาญาติย่อมสงสัยว่าเขาไร้ซึ่งความสามารถอย่างแน่นอน

            ตึง!

            เฮลิคอปเตอร์เปิดฉากยิง เริ่มด้วยกราดกระสุนราวกับห่าฝนระเบิดไปทั่วเขาต้นไม้หักโค่นไปเป็นแถบ ต้นไม้โบราณสูงชะลูดถูกระเบิดจนล้มโค่น

            มู่วิปลาสไปแล้ว เขาสาบานว่าจะต้องกำจัดฉู่เฟิงให้ได้

            ในเวลาเดียวกันมนุษย์พิเศษเหล่านั้นต่างก็แบกปืนอาร์พีจีกระโจนลงมาจากยอดเขาระดมยิงถล่มใส่ฉู่เฟิงไม่ขาดสาย

            พวกเขาเองก็รู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้าใช้วิธีสังหารแบบประชิดตัวได้แต่ยึดตำแหน่งที่ได้เปรียบ แล้วเริ่มโจมตี

            เขางูขาวเกิดการจลาจล มนุษย์พิเศษทั้งหมดล้วนแตกตื่นการเคลื่อนไหวทางนี้วุ่นวายเป็นอย่างมาก ไหนจะระเบิดปืน ไหนจะเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธนี่มันคือสนามรบดีๆ นี่เอง

            ฉู่เฟิงวิ่งห้ออยู่บนพื้นดิน หลบหลีกอย่างช่ำชองท่ามกลางระเบิดที่ยิงใส่

            “หนิวเสินหวัง แกตายซะเถอะ!” มู่ตะโกนก้องถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ที่ลอยอยู่ทว่าเสียงร้องที่อัดแน่นได้ด้วยเพลิงโทสะ ดังก้องจนได้ยินกันถ้วนทั่วทุกคน

            ทุกคนรู้ว่า เขาอาฆาตแค้นรุนแรง จนแทบจะคลั่งอยู่แล้วความพ่ายแพ้ที่เผชิญในครั้งนี้ทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองตอนนี้ไม่ว่าจะอย่างไรเขาต้องฆ่าหนิวเสินหวังให้ได้

            ฉู่เฟิงแววตาเย็นเยียบ แหงนหน้ามองเบื้องบน

            วินาทีนี้ เขาสำเหนียกได้ถึงอันตรายอีกทั้งทั่วร่างก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงบอกได้เลยว่ามีเหตุร้ายแรงอย่างยิ่งกำลังโอบล้อมเข้ามา เมื่อรับรู้สัญญาณเตือนได้ล่วงหน้าเขามุดเข้าแนวป่าอย่างรวดเร็ว

            ตูม!

            เบื้องล่าง พื้นดินถูกถล่มจนราบเรียบ อะไรก็ไม่เหลือหลอต้นไม้ใบหญ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ก้อนหินถูกเผาจนหลอมละลายไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตโดยสิ้นเชิง

            เป็นจรวดนำวิถีโจมตีพื้นดินขนาดเล็ก!

            มู่คลั่งอย่างยิ่ง เพื่อจะรับมือคนที่มีเลือดเนื้อคนหนึ่งปืนอย่างอื่นเขาไม่ใช้ กลับงัดอาวุธร้ายแรงชนิดนี้ออกมาเพื่อกวาดล้างทันที

            ถึงแม้ว่าเขากำลังโกรธ หากบุคลิกยังคงเด็ดขาดแต่ไหนแต่ไรเขาละเอียดรอบคอบอย่างยิ่ง แต่มาครั้งนี้ต่อให้รู้ว่าสิ้นเปลืองแค่ไหนก็ยังคงลงมือ

            เขาจะต้องสังหาร กำจัดคนผู้นี้ให้สิ้นซากเพื่อไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันต่อไปในภายหลัง

            “นี่มันสงครามหรือเปล่าเนี่ย?!”

            ห่างออกไป มนุษย์พิเศษจำนวนมากต่างก็หน้าเปลี่ยนสีเหตุการณ์ตอนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ใครมันจะไปรับจรวดนำวิถีได้ต่อให้เป็นเทพปีกเงินกับเทพวัชระก็ไม่กล้าใช้ร่างกายเข้าฝืนชน?

            เพื่อจะสังหารคน มู่กลับใช้อาวุธนี้

            “อะไรกัน เขา...ยังอยู่!”

            “พระเจ้า หนิวเสินหวังยังมีชีวิตอยู่!”

            ผู้คนต่างแตกตื่นตะลึงงัน เพ่งมองไปยังพื้นที่ที่ดำเป็นตอตะโก

            ฉู่เฟิงทะลึ่งพรวดขึ้นมาทันที พลางปัดฝุ่นดินตามร่าง ไร้ซึ่งรอยบาดเจ็บจะมีก็แต่รอยขาดวิ่นเล็กน้อยของชุดหนัง

            หนิวเสินหวังยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย!

            บนเขางูขาว เสียงอึกทึกวุ่นวายดังขึ้นทันทีเรื่องอย่างนี้มันน่าแตกตื่นเกินไปแล้ว

            “เป็นไปได้ยังไงกัน?!” มู่ตาค้างนี่มันปีศาจหรือคนกัน? แม้แต่จรวดนำวิถียังหลบพ้นนี่มันยอดมนุษย์ชัดๆ

            บนเขา มนุษย์พิเศษสิบกว่าคนที่แบกปืนอาร์พีจีอยู่ล้วนใบ้กินไปตามๆ กันนี่มันไม่ใช่คนแล้ว ขนาดมู่ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ถล่มยิ่งก็ยังไม่อาจสังหารเขาได้อีกงั้นหรือ?

            บนเขางูขาว ยากที่จะสงบลงได้ มนุษย์พิเศษต่างสั่นสะท้านรู้สึกว่าหนิวเสินหวังผู้นี้ห้าวหาญอย่างยิ่ง

            ก่อนหน้านี้ไม่นาน หนิวเสินหวังสร้างบาดแผลให้เทพปีกเงินที่หนักกว่าตอนนี้คือ หลบกระสุนนำวิถีพ้น แล้วยังจะใช้อาวุธพวกนี้กับเขาได้อีกหรือ?มหัศจรรย์ไปแล้ว!

            “เทพจริงๆ!”

            มีคนตะโกนโห่ร้อง ต่างก็รู้สึกว่าต่อให้เป็นเทพผู้พิทักษ์แผ่นดินก็ยังไม่ร้ายกาจเช่นนี้

            ในบรรดาคนเหล่านี้ ที่ตื่นเต้นที่สุดก็คือโจวอี่เทียน เขาจับตาดูฉู่เฟิงมาตลอดระหว่างที่ถ่ายเก็บภาพ กล้องถ่ายทำสุดล้ำตามติดเก็บภาพฉู่เฟิงตลอดเวลา

            นาทีนี้ เขาถือหางถูกข้างแล้ว

            “แกไม่รอดแน่!” มู่คำรามใบหน้าที่แรกเริ่มเดิมทีหล่อเหลางดงาม บัดนี้กลับบิดเบี้ยว เขารู้สึกถูกหยามหน้า

            ขนาดเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธยังสังหารหนิวเสินหวังไม่ได้เขาจะแบกหน้ากลับไปพบคนในตระกูลได้อย่างไร?

            นี่แทบไม่ต้องพูดถึงความพ่ายแพ้ของเขาที่เห็นได้อย่างชัดเจนต่อหน้าหลินนั่วอีมันน่าสมเพชเสียนี่กระไร งัดอาวุธออกมาขนาดนี้แล้วก็ยังฆ่าไอ้หมอนั่นไม่ได้

            ฉู่เฟิงไม่พูดอะไร มีแต่เพ่งมองไปทางเขา ไอสังหารคุกรุ่น แผ่กระจาย

            เขาเองก็เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ที่ผ่านมาเมื่อครู่อันตรายยิ่งกว่าอันตรายคนอื่นมองว่าเขามีความสามารถสูงส่ง สามารถหลบพ้นอย่างง่ายดาย แต่ว่าหากเขาพลาดเพียงนิดเดียว ย่อมถูกจรวดนำวิถีนั่นพุ่งใส่อย่างแน่นอน

            “มู่ หมาบ้าอย่างแก ฉันจะเชือดแกเอง!”ฉู่เฟิงตะโกนเสียงเย็นเยียบ

            เสียงเขาแหบแห้ง กดต่ำ แต่กลับแผ่กระจายไปทั่วอาณาบริเวณสำแดงให้เห็นถึงโทสะและแรงอาฆาตของเขา

            บนเขางูขาว มนุษย์พิเศษจำนวนมากต่างก็ตะลึงงัน เขาจะใช้ไม้ไหนมาโจมตีมู่ที่อยู่ในเฮลิคอปเตอร์ที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ?

            หรือว่าเมื่อหนิวเสินหวังกลายพันธุ์แล้ว มีปีกงอกออกมาแต่ซ่อนไว้ภายใต้ชุดหนังหนาเทอะทะนั่น?

            ผู้คนต่างสับสนวุ่นวาย ล้วนมองไปทางเขาเป็นตาเดียวกัน

            มู่ถูกยั่วโมโห ดวงตาแดงฉาน แต่เล็กจนโต เขาเติบโตมาอย่างสะดวกสบายเพียบพร้อมจะมีไอ้หน้าไหนกล้ามาเรียกเขาว่าหมาบ้า?

            “ไอ้ปีศาจวัว ฉันจะขยี้แกเดี๋ยวนี้!”เขาคำรามด้วยโทสะ

            แต่ว่า วินาทีต่อมา เขาต้องตะลึง ชะงักการโจมตีได้แต่ตาค้างเพ่งมองเบื้องล่าง

            ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น คนอื่นๆ ก็ด้วย ทุกคนล้วนตัวแข็งเป็นหินกันไปหมด

            ฉู่เฟิงคว้าธนูคันใหญ่ที่พาดหลังไว้หยิบลูกธนูออกมาหนึ่งดอกแล้วเล็งขึ้นไปบนท้องฟ้า

            นี่มันอะไรกัน?

            เอาธนูออกมายิงเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธเนี่ยนะ?

            นี่กำลังเล่นตลกอยู่หรือเปล่า?

            ในยุคหลังความรุ่งเรือง เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ที่ใช้ในกองทัพอย่างนี้ล้วนประกอบมาจากวัสดุพิเศษอย่างยิ่ง แล้วลูกธนูจะทะลวงผ่านไปได้อย่างไร? ถ้าเป็นปืนทั่วๆ ไปก็ว่าไปอย่าง!

            แล้วนี่เป็นคันธนูหน้าตาบ้านๆ ใช้คันธนูยิงเฮลิคอปเตอร์มันจะไม่ฮาไปหน่อยหรือ

            มู่ ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

            “แกมันไอ้โง่ โดนอาร์พีจีถล่มจนบ้าไปแล้วล่ะสิ กล้าเอาธนูพังๆนี่มาสู้กับฉัน ไอ้งั่ง!” เขาชักจะสงสัยหรือไอ้หมอนี่จะมุดออกมาจากป่าลึก จะยุคไหนก็ไม่รู้จัก

            “ฮ่าฮ่า...”

            มนุษย์พิเศษสิบกว่าคนที่แบกปืนอาร์พีจีต่างก็หัวเราะลั่น ไม่เข้าใจจริงๆคนที่องอาจห้าวหาญขนาดนั้น ทำไมถึงทำเรื่องไร้สมองน่าหัวร่อได้อย่างนี้

            บนพื้นดิน เหล่ามนุษย์พิเศษต่างก็ตะลึงงัน หนิวเสินหวังเป็นอะไรไปหรือว่าเมื่อกี้โดนระเบิดกระแทกสมองเบลอไปแล้ว?

            คนทั้งกลุ่มต่างก็มองดูเขาอย่างไร้คำพูด

            ในพริบตา ที่ตรงนี้กลับกลายเป็นเงียบงันในบัดดล

            “ผู้กำกับเอาไงดี?” มนุษย์พิเศษที่แบกกล้องถ่ายทำคนหนึ่งกลั้นหัวเราะถามโจวอี่เทียน

            โจวอี่เทียนกัดฟันกรอด บอกว่า “ไม่ต้องสน ตอนนี้รวบรวมข้อมูลไปก่อนตามติดถ่ายเก็บเขาให้หมดนะ ทุ่มสุดตัวเลย!”

            ตอนนี้ ลูกน้องของมู่ต่างก็หัวเราะลั่น

            ครืน!

            วินาทีต่อมา ไม่ว่าใครต่างก็หัวเราะไม่ออก

            ฉู่เฟิงยืนอยู่ตรงนั้น เสียงลมเสียงฟ้าครั่นครื้น สายฟ้ากระจัดกระจายเขารั้งสายธนูจากนั้นปล่อยลูกธนูออกไป

            เปรี้ยง!

            เหมือนกับสายฟ้าฟาดจากกลางอากาศ เสียงสะเทือนลั่นแก้วหูหินดินรอบกายฉู่เฟิงปลิวว่อน สายฟ้าแลบแปลบปลาบลูกธนูพุ่งออกจากแล่งพาเอาโค้งสายฟ้าพุ่งเข้าใส่เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธลำนั้น

            ทุกคนต่างก็ตาค้าง นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น?

            โครม!

            ส่วนหางของเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธระเบิดในทันที แสงระเบิดสว่างวาบควันไฟพวยพุ่ง จากนั้นร่วงหัวปักลงกลางป่า

            มู่หน้าถอดสี สีหน้าเต็มไปด้วยแววตื่นตระหนก เขาแทบไม่อยากเชื่อไอ้หนิวเสินหวังนั่นท่าทางแบบคนยุคดึกดำบรรพ์ง้างคันธนูใส่เขาจากนั้น...ก็ยิงเฮลิคอปเตอร์ตกจริงๆ

            “ไม่!” เขากู่ร้องอย่างน่าหวาดกลัว

            มนุษย์พิเศษสิบกว่าคนที่แบกปืนอาร์พีจี หัวเราะลั่นๆ เมื่อครู่ตอนนี้หุบปากเงียบกริบ แต่ละคนงงเป็นไก่ตาแตก

            เขางูขาวตกสู่ความเงียบงันทันที มนุษย์พิเศษทั้งหมดต่างกำลังตะลึงนี่มันจะพิสดารไปไหน เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

            ใบหน้าของโจวอี่เทียนค้างแข็ง มีแววไม่เชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นนั้นเป็นเรื่องจริง

            “ผู้กำกับ ถ่ายเก็บไว้หมดแล้ว”มนุษย์พิเศษที่แบกอุปกรณ์อยู่ตะโกนบอกเขาอย่างตื่นเต้น

            ห่างออกไป คนอื่นๆ ต่างก็อึ้งอยู่เป็นนานสุดท้ายเสียงพูดคุยก็ระเบิดเซ็งแซ่ โคตรน่ากลัวเลย นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!

            “แม่ง ผีหลอกโว้ย!”

            “โว้ย ตกลงหนิวเสินหวังทำอะไรลงไปวะ?คือ...เล่นของเหรอ!”

            ...

            ฉู่เฟิงออกตัว ไล่ตามเฮลิคอปเตอร์ไป เมื่อครู่เขาจงใจยิงใส่ส่วนหางเปิดโอกาสให้มู่หลบหนี ดูหน่อยซิ ว่ามันจะฉวยจังหวะนี้ได้หรือเปล่า

            แน่นอน มู่ไม่ใช่คนธรรมดา ก่อนที่เฮลิคอปเตอร์จะตกกระแทกลงในป่าเขาพุ่งตัวออกมาไปทางต้นไม้ใหญ่ก่อนแล้ว

            ต่อมา เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นก็ร่วงลงกระแทกพื้น เสียงระเบิดดังสนั่นเปลวไฟลุกท่วม

            หมับ!

            ชั่วพริบตาฉู่เฟิงก็พุ่งตัวไปถึง คว้าคอเสื้อของมู่แล้วยกตัวเขาลอย

            บัดนี้ แม้ว่ามู่จะยังมีชีวิต แต่การตกลงมาจากที่สูง ทำให้กระดูกหักแม้จะมีต้นไม้ใหญ่รองรับ หากก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

            “อย่าฆ่าฉันนะ!” วินาทีนี้มู่หวาดกลัวสุดกำลังจะความหนักแน่นมั่นคง หรือความเลือดเย็น เขาโยนมันทิ้งไปหมด ใบหน้าเขาซีดเผือด

            “โคตรโหดเลยอ่ะ หนิวเสินหวังน่ากลัวจริงๆ!”เสียงบนเขางูขาวเซ็งแซ่ ผู้คนต่างใจเต้นไม่เป็นส่ำ คนผู้นี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว

            ทุกการกระทำของหนิวเสินหวังมันช่างเหลือเชื่อจริงๆ

            ฉู่เฟิงยกตัวมู่ ก้าวยาวๆ ไปทางลานกว้างบนเขาเขาเหลือบตาดูลูกน้องพวกนั้นของมู่ แล้วมองไปทางยอดเขา

            บนเขา หลินนั่วอีกำลังมองลงมา ท่าทีเย็นชา ดวงตางามฉายแววลึกล้ำ

            “ปล่อยฉันเถอะ!” มู่ร้องขอชีวิตเสียงแผ่วเบาเขายอมแพ้แล้ว

            ฉู่เฟิงไม่สนใจเขา

            “ฉันบอกพวกแกเลยนะ อย่ามาก่อกวนฉันอีก ไม่อย่างนั้น จะมีจุดจบอย่างนี้!” ฉู่เฟิงตะโกน มองกราดใส่ทุกคน

            จากนั้น เขาก้มลงมองมู่แวบหนึ่ง ดึงกระบี่สั้นสีดำออกมาอย่างมั่นคงต่อหน้าทุกคน เสียงฉัวะดังขึ้น ศีรษะของมู่กระเด็นร่วง!

            “ไอ้หมาบ้าอย่างแก ทำให้คันศรฟ้าคำรามของฉันต้องเผยตัวก่อนเวลาอันควร!” ฉู่เฟิงกดเสียงต่ำ

            จากนั้น เขาสะบัดหน้าขึ้น ในเมื่อเปิดตัวไปแล้ว ก็ไม่ต้องปกปิดกันอีกต่อไป!

            ฉู่เฟิงวิ่งตะบึงไปยังสนามต่อสู้ที่อยู่อีกด้านของเขางูขาว

            ทุกคนต่างก็รู้ทันที เขาจะเข้าไปแย่งลูกสนสีม่วงทองนั้น

            ยังห่างอีกไกล แต่ฉู่เฟิงหยิบคันศรออกมา ขึ้นลูก ง้างสายเล็งไปทางเทพปีกเงิน!

            นั่นเขาจะทำอะไร จะสังหารยอดฝีมือสูงสุดที่อยู่บนยอดพีระมิดอย่างนั้นหรือ?

            บัดนี้ ทุกผู้คนต่างสั่นสะท้าน

            ก่อนหน้านี้ เทพปีกเงินจะสังหารเขา แต่ด้วยความประมาทจึงไม่สำเร็จ ตอนนี้หนิวเสินหวังลงมือสังหารแล้ว!