月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 44 เย่หัว-เยว่หัว(3)

“...ฮูม” 

เมื่อมั่นใจว่าโดยรอบไม่มีอะไรแล้ว เจ้าสังครางในลำคอเบาๆ หนหนึ่ง แล้วผงกหัวเบาๆ ราวกับว่ามันตอบรับคำขอของทุกคน ก่อนที่จะกลับลงไปนอนในท่าเดิมอีกครั้ง

“ดูเหมือนว่ามันจะตกลงนะเจ้าคะ”

“แต่อย่างนั้นก็ตกลงเอาตามนี้ เผื่อว่าในวันพรุ่งนี้เราจะสามารถค้นหาเบาะแสได้ ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ผู้คนต้องบาดเจ็บล้มตายบนเขา” จางหลงพยักหน้า

“ส่วนข้าก็อย่างที่บอกไปว่าไม่มีอะไรติดขัด อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้เด็กๆถึงหลงใหลบ้านที่ตีนเขานะ”

“เสี่ยวหู่...อยู่ไกลกันขนาดนี้เดี๋ยวท่านสังก็กัดหัวเจ้าเอาหรอก” ผู้เป็นพี่ชาย รีบกระซิบน้องชายเบาๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าเจ้าตูบที่เคยนอนหัวราบไปกับพื้น ได้ยกหัวขึ้นหันมามองน้องชายของเขาที่หนึ่ง

“... ข้าขอโทษ” จ้างครูยิ้มแห่งๆพลางมองหน้าเจ้าสังที่ตอนนี้กลับไปนอนในท่าเดิมอีกครั้ง

“ถ้าเช่นนั้นวันนี้เราแยกย้ายกันแค่นี้ก็แล้วกันนะเจ้าคะ” เย่หัวที่เห็นท่าทีไม่ดีก็รีบกล่าวขัดขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้ “แล้วก็ข้าขอเครื่องปรุงพวกนี้กลับไปด้วยนะเจ้าคะ นานมากแล้วที่ข้ากินแต่อาหารรสชาติจืดชืด ไม่ได้กินอะไรที่ถูกปรุงอย่างดีเลย”

“...”

“ถ้าเจ้าว่าอย่างงั้นก็ไปเถอะ ส่วนที่เหลือเดียวพวกข้าจัดการเอง” จางหลงที่เหมือนเอะใจในบางสิ่งบางอย่างก็เงียบไป มีเพียงแค่จางหู่เท่านั้นที่รับคำอย่างรื่นเริง เนื่องจากเหมือนกับว่าเขาคงจะรอดพ้นคมเขี้ยวของเจ้าหมาน่ากลัวนั้นแล้ว

หลังจากนั้นในตลอดวัน เสบียงอาหารที่ถูกซื้อมา มากมายถึง 50 เล่มเกวียน ที่มีทั้งเนื้อสัตว์ตากแห้ง ธัญพืช แป้ง พวกเครื่องปรุงเครื่องเทศที่หาได้ยากสำหรับชาวบ้าน ก็ล้วนแล้วแต่ได้รับการแจกจ่ายกันทุกครัวเรือน อีกทั้งยังมีผ้าบางส่วน ที่ถูกนำมาด้วย ได้แจกจ่ายกันให้กับบ้านที่มีเด็กๆ ไปบ้านละพับสองพับ เพื่อตัดชุดใหม่ฉลองสำหรับปีใหม่

ส่วนเย่หัวนั้นก็ขี่หลังเจ้าสังกลับบ้าน เพื่อจัดการฉลองให้กับเครื่องปรุงที่ได้มาใหม่ ที่มีตั้งแต่พวกหินเกลือ น้ำตาล ที่แม้จะดูสกปรกไปสักนิด แตกต่างจากเกลือน้ำตาลที่หาได้ทั่วไปในโลกของนาง 

แต่สำหรับโลกใบนี้แล้วของเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าหรูหรา หายากและมีราคาแพง สำหรับคนในหมู่บ้านห่างไกลแบบนี้แล้วแทบจะไม่มีโอกาสได้กินได้ใช้เลยในช่วงชีวิตของพวกเขา

ไม่ต้องพูดถึงพวกพริก พริกไทย จะเทียม ที่เป็นสิ่งของมาจากดินแดนแห่งอื่น ซึ่งถ้าให้พูดตามประสาโลกเดิมแล้ว สิ่งของพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นสินค้านำเข้าทั้งสิ้น

จนนางอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า เจ้าสิ่งที่เรียกว่าผลึกวิญญาณ มันมีค่าขนาดนั้นเลยเชียวหรือ ถึงได้สามารถซื้อหากับจ่ายสิ่งของมากมายถึง 50 เล่มเกวียนได้ เมื่อรวมกับเรื่องเล่าของจางหู่ที่นางได้ยินมา ราวกับว่าเจ้าผลึกวิญญาณขนาดเล็กเพียงก้อนเดียว ยังมีค่ามากกว่าสินของพวกนี้ร่วมกันอีกสองถึงสามเท่า

“ถ้ามีขนาดเล็ก ก็ต้องมีขนาดกลาง ขนาดใหญ่ หรือแบ่งตามความบริสุทธิ์อะไรเหมือนในหนังในนิยายไหมนะ...”

เนื่องจากวันนี้มิใช่วันเก็บเกี่ยว หรือวันที่ต้องเตรียมแปลงใดๆ บ้านหลังน้อยที่ตีนเขาของนาง จึงเป็นบ้านที่สุขสงบไม่มีเสียงรบกวนอีกวันหนึ่ง

“วันนี้คงไม่มีใครมาแล้วสินะ...” เมื่อกลับมาถึงบ้าน พร้อมกับเครื่องปรุงและเจ้าสัง ที่เป็นผู้คนของทั้งหมดมาให้บนหลังของมัน เด็กหญิงที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่มีใครเลย มีเพียงแค่แปลงผักบ้านภูเขา และเจ้าสังเท่านั้นที่อยู่รอบๆ ก็อดที่จะรู้สึกเหงาไม่ได้ เพราะว่าหลายวันนี้ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนเมื่อไหร่ ก็จะมีคนอยู่ข้างกายนางเสมอแม้แต่ช่วงเวลากลางคืน เพราะหลังจากในคืนนั้นที่มีคนมาขโมยมันของนาง ก็จะมีเด็กๆกับมารดา ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาอยู่เป็นเพื่อนนางเสมอ 

ก็จริงอยู่ที่ถ้าหากนับเวลาของโลกใบนี้ มันก็เป็นเพียงเข้มไม่กี่วันที่ผ่านไป แต่สำหรับนางที่ยังไม่ชินกับช่วงเวลาที่นานแสนนานของแต่ละวันแล้ว เพียงระยะเวลาแค่ไม่กี่วันของที่โลกใบนี้ มันก็กินเวลาของนางไปแล้วมากกว่า 2 เดือน

การที่ต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง มันย่อมต้องมีความรู้สึกเหงาปะปนอยู่ ต่อให้จะมีเจ้าสังอยู่ใกล้ๆ แต่การมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน มีคนที่สามารถพูดคุยสื่อสารกันได้ มันก็ย่อมต้องดีกว่าการพูดอยู่คนเดียว กับสัตว์ที่ไม่สามารถพูดได้มิใช่หรือ

ซึ่งนางก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาธรรมดาคนนึง ที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากกว่าใครเขา เป็นเพียงแค่คนคนหนึ่งที่อยากจะมีชีวิต สุขสงบ อยู่กับผู้คนในหมู่บ้านเช่นนี้ไปนานแสนนาน นั่นคือความต้องการทั้งหมดของนางในตอนนี้แล้วจริง...

เพียงแต่ว่าหลังจากที่ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปแล้ว สิ่งที่นางเป็นและอยากมีในตอนนี้ มันจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ... ตลอดกาล

.................................