อากาศต้นเดือนห้านั้นร้อนอบอ้าวยิ่งนัก อวิ๋นซือนั่งมองจดหมายในมือด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึกตัวอักษรที่บรรยายมาชวนให้ใจหดหู่ คล้ายนางเห็นเหตุการณ์พวกนั้นเกิดขึ้นเบื้องหน้า
มือขาวเนียนดุจหยกสั่นวูบหนึ่งทว่าเพียงเสี้ยวพริบตาก็เป็ปกติ เมื่อเ้าของมันกลับมาควบคุมสติตัวเองได้อีกครั้งั้แ่เติบใหญ่มาหญิงสาวไม่เคยร้องไห้โศกเศร้า นางใช้สติจัดการเื่ราวทุกอย่างเติบโตมากับการใช้เหตุผลแทนการใช้ความรู้สึกเพราะอวิ๋นซือรู้ดีว่าคนที่รู้สึกก็คือคนที่พ่ายแพ้
แล้วไยมารดาของนางจึงไม่ยอมเข้าใจกันนะ!
ร่างบอบบางขยับกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าจดหมายแจ้งเื่ราวของผู้เป็มารดาถูกนำไปลงวางในกล่อง บิดาคิดปลดมารดา แล้วยกย่องฮูหยินสามขึ้นเป็ใหญ่อ้างเหตุว่าเป็เพราะภรรยาเอกนั้นไร้บุตรชายสืบทอดสกุล
อวิ๋นซือแค่นยิ้มเย้ยหยันดวงตาสีนิลทอประกายลึกล้ำ เหตุการณ์ในราชสำนักแปรเปลี่ยน ตระกูลจางที่ขาดท่านตากับท่านยายจะยังเหลืออะไรให้บิดาเกรงใจเล่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายยอมให้มารดานางเป็ฮูหยินใหญ่ก็เพราะสิ้นทั้งสองท่านก็ยังมีน้าชายที่เป็รองแม่ทัพอนาคตไกล
ทว่ายามนี้ท่านน้าสิ้นชีพในการปราบปรามโจรป่าอีกทั้งท่านยังไร้ทายาทสืบทอด แค่มองก็รู้ว่าตระกูลจางถึงคราต้องล่มสลายแล้วไฉนท่านพ่อยังต้องไว้หน้าผู้ใดอีกเล่า เอาเถอะ แม้นางจะหดหู่ที่มารดายังงมงายไม่ลืมหูลืมตา แต่อีกฝ่ายก็เป็ผู้ให้กำเนิดชีวิตที่ไร้ความโปรดปรานได้เติบใหญ่ขึ้นมาก็เพราะท่านจะให้นิ่งดูดายคงไม่ได้อยู่ดี
อีกอย่าง... นางเองก็คาดการณ์เื่นี้ไว้นานแล้วมิใช่หรือเช่นนั้นไหนเลยจะยินยอมแต่งเข้าสกุลหลันง่ายดาย เมื่อชายผู้ให้กำเนิดที่มองตนเองเป็เพียงไม้ประดับจวนออกคำสั่งคงถึงเวลาต้องใช้สามีที่แสนดีของนางให้เป็ประโยชน์แล้วกระมัง
เพราะที่นางยอมเหนื่อยยากทั้งหมดก็เพื่อการนี้มิใช่หรือ
“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง” เสียงใสเอ่ยราบเรียบ
ไม่นานสองสาวใช้คนสนิทก็ก้าวเข้ามา “ฮูหยิน”
ดวงตาดำขลับกวาดมองพลางเอ่ยถาม “เสี่ยวเซียงเล่า”
เสี่ยวอิงและเสี่ยวหยวนพลันนิ่งเงียบให้นึกเจ็บแค้นแทนผู้เป็นายจนขอบตาแดงเรื่อ เสี่ยวเซียงหญิงสารเลวเลี้ยงไม่เชื่องขนาดฮูหยินเป็ผู้เมตตาชุบชีวิตนางจากการต้องถูกขายเข้าหอนางโลมแท้ๆอีกฝ่ายยังกล้าแทงข้างหลัง
ครั้นเห็นท่าทางของสาวใช้คนสนิท อวิ๋นซือก็พอจะเดาได้เลาๆว่าเสี่ยวเซียงคงฉวยโอกาสตอนที่ขึ้นเตียงกับเ้านายสำเร็จเกาะติดหลันชิงไม่ยอมปล่อย หญิงสาวหลุบตาลงครุ่นคิดด้วยความเงียบขรึมพลางสั่งงานคนของตนให้ไปทำ จากนั้นจึงบอกให้ออกไปได้
เสี่ยวอิงและเสี่ยวหยวนเป็เด็กสาวหัวไวพวกนางรับคำแล้วไปจัดการโดยไม่เอ่ยถาม เพราะสำหรับทั้งสองแล้ว อวิ๋นซือคือเ้านาย มิใช่สกุลหลัน
ภายในห้องที่เงียบสงบอวิ๋นซือนั่งรอโชคชะตาอย่างเงียบๆ บอกตนเองในใจว่า่นี้นางหย่อนยานไปมากจริงๆ ทำให้ละเลยนายจ้างไปไม่น้อยเห็นทีคงต้องออกแรงสักหน่อยแล้ว
สองสามวันต่อมา
ข่าวเื่สาวใช้นางหนึ่งปีนขึ้นเตียงนายท่านหลันอีกทั้งยังยั่วยวนไม่ยอมออกจากเรือนใหญ่ก็รู้ไปถึงหูของฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งคนที่นำเื่ราวไปบอกก็หาใช่ใครอื่น เป็ฮูหยินห้าหลิงซีนั่นเอง
ฮูหยินผู้เฒ่าในอดีตฟันฝ่ากับเหล่าเมียรองของสามีมาอย่างโชกโชนนางย่อมรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมกลโกงของสตรีเรือนหลังเป็อย่างดีอีกทั้งยังมีอคติต่อบรรดาเมียรองกับอนุอย่างยิ่งเมื่อทราบเื่นี้ก็ให้นึกไม่ชอบใจ พอฟังที่หลิงซีเล่าจบก็โบกมือไล่อีกฝ่ายทันที
“ฮูหยิน แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อดีเ้าคะ”
เสี่ยวอิงถามคนเป็นาย สาวใช้ให้นึกร้อนใจแทนแม้ว่าพวกนางจะลอบปล่อยข่าวเื่นี้ให้ฮูหยินห้าร้อนใจได้แต่ถ้าฮูหยินผู้เฒ่าไม่เล่นด้วย ทุกอย่างก็เปล่าประโยชน์เสียแล้ว
คนถูกถามละความสนใจจากอาหารบนโต๊ะนางเลิกคิ้วขึ้นสูง ใบหน้ามีรอยยิ้มน้อยๆ “ริจะเป็นายพรานเ้าต้องมีความอดทนให้มากกว่าเหยื่อ”
เสี่ยวอิงพยักหน้ารับคำทว่ายังมีร่องรอยความกังวลให้เห็น
อวิ๋นซือส่ายหน้าเบาๆ วางตะเกียบลงบนถ้วยข้าวพลางยื่นมือไปดีดหน้าผากเล็กนั้นอย่างเอ็นดู “ดูพวกเ้าสิ ให้ความสนใจผู้อื่นจนละเลยหน้าที่”นางเอ่ยเย้าหยอกคนสนิทพลางหลิ่วตาลง “ปรนนิบัติฮูหยินของเ้ากินข้าวสำคัญกว่าไหม”
ท่าทางขี้เล่นอารมณ์ดีที่แสดงออกไม่มีคนนอกได้เห็นดังนั้นจึงไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้ว่าฮูหยินใหญ่ที่น่าเกรงขามก็มีมุมสาวน้อยร่าเริงเช่นกันเสี่ยวอิงและเสี่ยวหยวนเห็นผู้เป็นายยังแจ่มใส ก็ละความสนใจจากเื่อื่นแล้วหันมาปรนนิบัติอีกฝ่ายให้รับอาหารเพิ่มทันที
วันนี้อวิ๋นซือก็ยังคงเหมือนทุกวันชีวิตของนางวนเวียนอยู่กับการดูแลคฤหาสน์จัดการเื่ราว ผ่านเวลาไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งร้อน เพียงไม่กี่วันข่าวการถูกขายของอดีตสาวใช้ก็เข้าหูเสี่ยวอิงเป็ผู้มารายงานด้วยน้ำเสียงสะใจพวกนางย่อมไม่เห็นใจให้คนที่ทรยศฮูหยินอยู่แล้ว
“ฟังจากป้าผิงแม่ครัวเหมือนเมื่อเช้าจะมีคำสั่งให้ทำความสะอาดเรือนนายท่านไม่รู้ว่านางไปทำอีท่าไหนเข้า ถึงทำแจกันพระราชทานที่นายท่านได้มาแตกฮูหยินผู้เฒ่ามีโทสะจึงสั่งโบยและให้จัดการขายนางเ้าค่ะ”
เมื่อฟังแล้วอวิ๋นซือให้นึกขบขัน จู่ๆจะมีเื่บังเอิญขนาดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร คำสั่งทำความสะอาดเรือนที่ไม่มีเหตุผลประจวบเหมาะกับแจกันพระราชทาน ฮูหยินผู้เฒ่าช่างทุ่มทุนนักแจกันพระราชทานแลกกับสาวใช้คนหนึ่ง เห็นนางมีโทสะ หลันชิงย่อมไม่กล้าขัดขวางเป็แน่
“ฮูหยินใหญ่เ้าคะ”เสี่ยวหยวนก้าวเข้ามาเรียกเมื่อเห็นหญิงสาวมองมาก็รีบรายงานต่อ“นางมาคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าเรือนเ้าค่ะ จะให้บ่าวตามคนมาลากนางกลับไปเลยหรือไม่เ้าคะ”
2K
