06.30น.
อืม~~
ร่างบางขยับตัวด้วยความปวดเมื่อย แสงจากผ้าม่านที่ปิดไว้บางๆสาดส่องเข้ามา เมื่อปรับตาปรับแสงได้หัวก็ปวดตุบๆ ก่อนจะสะดุ้งใจหายวาบเมื่อรู้สึกเนื้อตัวว่างเปล่า ร่างกายหล่อนเปล่าเปลือยใจกลางสาวเ็ปอย่างรุนแรงหญิงสาวค่อยๆ หันไปด้านข้างปิดปาก ตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นแผ่นหลังเปล่าเปลือยสภาพไม่ต่างจากเธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน
น้ำตาหล่อนไหลพรากลงมา ค่อยๆ ลุกจากเตียงแม้จะเ็ปไปทั้งร่างแต่เธอก็ไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นคนที่พรากความสาวไปจากตัวเธอ เมื่อเก็บเสื้อผ้ามาใส่จนครบก็รีบออกไปจากห้องทันที
คลิก
เมื่อมาถึงห้องที่เพื่อนเปิดไว้ให้เมื่อคืน ความอัดอั้นทั้งหมดก็พรั่งพรูหล่อนทั้งกรีดร้อง ทั้งฟูมฟาย ถอดเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำทันทีเมื่อเห็นร่างกายของเธอในกระจกในห้องน้ำ ใจสาวถึงกับหล่นไปที่เท้าเขารุนแรงกับเธอแค่ไหน ทำไมเนื้อตัวเธอถึงเป็รอยช้ำทั้งตัวขนาดนี้น้ำตาที่ไหลยิ่งไหลลงมาแรงกว่าเดิม ก่อนที่จะก้าวไปอยู่ใต้เรนชาลล์เวอร์ให้น้ำชำระร่างที่โดนกระทำมาตัวสั่นเทา
แล้วจู่ๆ ภาพเมื่อคืนก็มาเป็ฉากแบบขาดๆ หายๆ ราวความฝัน จำได้ว่าหล่อนรีบนั่งแท็กซี่มาจนถึงลิฟต์ก็เจอกับเขา จูบกันั้แ่ในลิฟต์ไปถึงห้องจากนั้นก็มีอะไรกัน ซึ่งมันไม่ได้จบแค่รอบเดียวตอนนั้นรู้สึกแต่ร้อนรุ่มอยากได้เขาอยากให้เขาทำและสุดท้ายเขาก็ทำแต่เธอจำหน้าเขาไม่ได้เลย!!!!! ยัยโง่เอ้ย!!!!
อืม~
ความเมื่อยขบตามลำตัวเหมือนออกกำลังกายมาอย่างหนักทำให้ชายหนุ่มแทบลุกไม่ขึ้น แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอะไรเป็ต้นเหตุก็สะดุ้งเฮือกรีบมองหาร่างนุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือเขาทันที
ว่างเปล่า
มีเพียงคราบแห้งกรังสีแดงจาง ๆ กับคราบสีขุ่นแข็งกระด้างติดกับผ้าปูใช่!!! เขาเป็ผู้ชายคนแรกของเธอเขารู้ดี เขาจึงสอดใส่สดโดยไม่ได้ป้องกันกับเธอ และเมื่อคืนก็ไม่ได้จบแค่รอบเดียวด้วยความที่เขาไม่เคยบวกกับฤทธิ์ยา ทำให้เขาร่วมรักกับเธอหลายๆ ครั้งจนเกือบเช้า แก่นกายของเขาถึงสงบลงและเขาปล่อยในทุกรอบ!!!!
เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็ได้แต่หัวเสียกับความมักง่ายของตัวเอง ที่ไม่ป้องกันทั้งที่เป็ถึงหมอรู้ว่าเสี่ยงที่เธอจะท้องแต่เขาก็ยังทำและตอนนี้เธอก็หายไปแล้วเขาจะทำยังไงดี
ครืน ครืน
"ไงแก เมื่อคืนเมามากมั้ยขอโทษนะพอดีกว่าจะพาแม่กลับบ้านได้ก็ดึกเกินไปละเลยไม่ได้เข้าไปนอนด้วย แต่เดี๋ยวเข้าไปหานะเอาอะไรมั้ย"
นีน่าโทร. มาหาเธอแต่เช้าด้วยกลัวเธอจะน้อยใจร่างบางเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนน้ำตาที่เพิ่งจะเหือดแห้งก็กลับมาอีกครั้ง พยายามกลั้นเสียงสะอื้นตอบกลับเพื่อนไป
"อืม นิดหน่อย แกไม่ต้องมาหรอกเดี๋ยวฉันกลับเอง รถฉันเอาไว้ที่แกนั่นแหละวันมะรืนขับไปสนามบินเลยเดี๋ยวฉันให้คนที่บ้านขับกลับ แล้วเจอกันนะ"พูดแค่นั้นก็ตัดสายทันทีไม่รอให้เพื่อนสาวได้เอ่ยอะไรขืนเพื่อนมาเห็นสภาพเธอตอนนี้มีหวังโดนซักเละเทะแน่ๆ
เมื่อวางสายจากเพื่อนสาว หญิงสาวจึงเปิดกระเป๋าที่เพื่อนสาวทิ้งไว้ให้ตอนเปิดห้องอย่างน้อยก็มีกางเกงยีนส์และเสื้อยืดที่เธอใส่ออกไปได้โดยที่ไม่เห็นรอยน่าเกลียดพวกนี้
บ้านศุภบุญญา
"ไงคะลูกสาวแฮงค์เอาท์หลังเรียนจบสนุกมั้ยลูก" เสียงหญิงวัยกลางคนที่ยังดูสะสวยหน้าละม้ายคล้ายเธออยู่ไม่น้อยเอ่ยทักเมื่อเห็นหญิงสาวเดินกลับเข้ามาในบ้านแต่เช้า
"คุณ มะ แม่ เอิ่มก็สนุกดีค่ะว่าแต่คุณพ่อไปไหนแต่เช้าคะ"ถามกลบเกลื่อนด้วยความกลัวน้ำตาที่กลั้นไว้จะไหล
"แหม...ติดจังนะคะคุณพ่อเนี่ยเข้าบริษัทไปแล้วล่ะเห็นว่าจะเคลียร์งานก่อน เดี๋ยวจะบินไปส่งลูกที่อเมริกาเองจะได้ไปเยี่ยมคุณปู่ด้วย"
"ค่ะคุณแม่ หนูขอไปพักก่อนนะคะง่วงมากเลยค่ะ"
"จ้ะไปเถอะ เตรียมเอกสารให้ครบนะลูกเช็กให้ดีมะรืนนี้ก็เดินทางแล้วจะได้ไม่พลาดอะไรเสื้อผ้าไม่ต้องเยอะหาซื้อใหม่เอาจะได้ไม่เอ้าท์"
"ค่า คุณแม่คนสวย"แม้ปากจะยิ้มรับแต่พอเข้าห้องได้ก็มานั่งร้องไห้ให้กับความโง่ของตัวเองอีกรอบ
236
