ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       อี้เฉินจดจ้องไปที่บริเวณปากถ้ำในทันที ไม่รู้ผู้บุกรุกเป็นใครกันแน่ สายตาของเขาจ้องเขม็งออกไปเบื้องหน้า อย่างไม่วางตา แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความดุร้าย พร้อมจะต่อสู้ฆ่าสังหาร ทว่าเมื่อผ่านไปหลายลมหายใจ ตัวเขากลับไม่เห็นผู้บุกรุก แต่อย่างใด

        แต่ในเสี้ยววินาที อี้เฉินเตรียมจะผ่อนการป้องกัน สายตาที่เฉียบคมของเขาดันเหลือบไปเห็น งูเขียวตัวน้อย ตัวหนึ่ง สภาพของมันเหมือนจะบาดเจ็บอยู่ไม่น้อย เหมือนว่ามันถูกกลุ่มคนไล่ล่ามา
อี้เฉินไม่รอช้า เอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ขึ้นมาในฉับพลัน "เจ้าอย่าคิดว่า ข้าไม่เห็นนะ!!"

        สิ้นคำพูดของอี้เฉิน ขับเคลื่อนปราณพลังดึงร่าง งูเขียวตัวน้อย เข้ามาภายในอุ้มมือในชั่วขณะ ปะปนมาด้วย เสียง ร้องของ งูเขียวน้อยร้องคำรามออกมาด้วยความไม่จำยอม "ไม่ ไม่ ไอ้เวรเอ๊ย! ข้าอุตส่าห์หนีการไล่ล่าออกมาได้ ไม่คิดว่า ต้องมาตายยังสถานที่แห่งนี้" น้ำเสียงเล็กแหลม ของนางเต็มไปด้วยความไม่จำยอม ก่อนจะกลับมาอยู่ในร่างมนุษย์ ถูกอี้เฉินบีบคอไว้จนแน่น

        ครั้นเมื่อ อี้เฉินเห็นใบหน้าของเด็กสาวอายุราวๆ 15ปี มาพร้อม ผิวขาวเนียนละเอียด ราวกระเบื้องแก้ว อยู่ในฝ่ามือของเขา ชัดๆ เต็มสองตา รูม่านตาของเขาขยายออกจนสุดตกใจอยู่ไม่น้อย ฝ่ามือที่บีบรัดคอของนางไว้แน่น พลันคลาย ลงไปในเสี้ยววินาที เมื่อพบเจอเด็กสาว ที่เขาคุ้นเคย

        เด็กสาว ที่สวมอาภรณ์สีเขียว เมื่อรับรู้ว่าการป้องกันของชายหนุ่ม จู่ๆ ก็หดหายออกไปอย่างฉับพลัน นางแยกคมเขี้ยว ก้มหัวลงต่ำ กัดแขนอี้เฉินที่บีบคอ ของนางไว้ในทันที ฝังจนมิดคมเขี้ยวของนาง อย่างไม่ลังเล
"เจ้าประมาทเองนะ โทษข้าไม่ได้ จงตายไร้ที่กลบฝังไปเสีย" ก่อน เยว่ เยว่ เด็กสาว จะกระโดดถอยหลังออกไป ตั้งท่าพร้อมจะต่อสู้ แต่ว่าแววตายังตื่นตกใจอยู่ไม่น้อย

"เจ้า!! เจ้า!!" อี้เฉินละฝ่ามือออกจากคอของเด็กสาว มองดูแขนที่นางฝากคมเขี้ยวไว้ เริ่มมีรอยเขียวช้ำ เหมือนว่า เยว่ เยว่ นางจะมีพิษอยู่ในกาย ถึงอย่างไรนางก็เป็นสัตว์วิเศษอย่างงูกลืนสวรรค์ ...แขนของอี้เฉินรู้สึกชาหนึบไปชั่วขณะ ทว่าไม่กี่ชั่วอึดใจ จู่ๆ บาดแผลของเขา ก็ขับเอาพิษสีเขียวเข้มออกมา จากบาดแผล ร่วงลงกระทบพื้นถ้ำเสียงดัง แช่! อยู่สองสามครา

          แม้แต่เยว่ เยว่ ที่จ้องมองมา ยังตกตะลึงอยู่ไม่น้อย พิษของนางนั้นถือว่าร้ายกาจ ทว่ากลับไม่เป็นผลกับชายหนุ่มอัปลักษณ์ผู้นี้ ทว่าเมื่อนางเห็นด้านหลังชายหนุ่มมีแหล่งน้ำ ที่เต็มไปด้วยฤทธิ์ยา มันก็อดไม่ได้ที่ใบหน้าของนางจะมืดทะมึน ครั้นเห็นหญิงสาว ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคย เฉกเช่นเดียวกับตัวนาง ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มาให้ตัวนาง ในฉับพลันที่มอง

        เยว่ เยว่ นางกายาสั่นเทิ้มในทันที เมื่อเห็น ครึ่งก้าวเทพสวรรค์อยู่ภายในแหล่งน้ำ แต่นางก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเหตุใด จู่ๆ ชายหนุ่มอัปลักษณ์ ปล่อยมือออกจากคอนางไปเสียดื้อๆ
"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วเหตุใดมาหลบซ่อนยังสถานที่แห่งนี้" เยว่ เยว่ กล่าวคำพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เจือมาด้วยความหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย

          อี้เฉินยกยิ้มทอประกายในทันที เขาเองก็อยากจะเจอนางเช่นกัน อยากจะถามนางว่า ซีเยว่นางเป็นเช่นไรบ้าง ถึงอย่างไรพวกเขาก็นับว่าผูกพันกันไม่น้อย แทบไม่ต่างอะไรไปจากพี่สาวของเขาคนหนึ่ง ครั้นเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่พานพบกันอยู่บ่อยครา มันก็ทำให้หัวใจรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย เมื่อไม่ได้เห็น ซีเยว่ เห็นเพียงสัตว์วิเศษของนาง อยู่เบื้องหน้าเขา
"เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ เยว่ เยว่ ข้าเองอี้เฉิน" เขากล่าวบอกนางอย่างไม่มีปิดบัง

          เยว่ เยว่ ครั้นที่นางได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย นางตกใจสุดแสน ไม่คิดเพียงเวลาปี กว่าๆ ชายหนุ่มผู้ที่ทำให้โลกหล้าสั่นสะเทือน จะขึ้นมายังดินแดนเบื้องบน ได้ ดวงตาของนางก็แดงระเรื่อ ราวกับจะร้องไห้ ในทันที "เจ้า จริงๆ งั้นหรืออี้เฉิน เหตุใดสภาพของเจ้าถึงอยู่ในสภาพเช่นนี้เล่า" ก่อนเด็กสาวจะพุ่งเข้ามากอด กายอี้เฉินไว้แน่น แม้ว่าในอดีต ตัวนางจะไม่ชอบใจชายหนุ่มผู้นี้เท่าใดนัก แต่ในยามนี้ นางต้องการคนมาช่วยนางเป็นอย่างมาก โอกาสเช่นนี้ คงไม่ได้มีมาบ่อยๆ

อี้เฉินไต่ถามสิ่งที่เขาอยากรู้ในทันที "เยว่ เยว่ แล้วเจ้านายของเจ้า ซีเยว่ นางไปไหนเล่า ข้าไม่ยักเห็นนางเลย"

         เยว่ เยว่ เด็กสาว ปาดน้ำตาที่หางตาออกมา  ก่อนบอกความจริงให้อี้เฉินรับรู้ "ซีเยว่ กับข้าถูก กลุ่มคนศาลาซากศพ ไล่ล่า จับตัวไป ร่วมๆ จะครึ่งปีแล้ว เหมือนว่าคุณชาย ท่านหนึ่งภายในสำนักซากศพ จะชมชอบนางอยู่ไม่น้อย ซีเยว่นางถึงรอดตายมาได้ถึงทุกวันนี้ แต่นางไม่ยินยอมที่จะแต่งงาน นางจึงถูกกักขัง ให้ดูแลสวนสมุนไพร ...ข้าที่ทำสัญญาเลือดกับซีเยว่ไว้ จึงกลายเป็นทาส หาของล้ำค่าให้พวกมัน พวกมันรู้ว่าอย่างไรข้าก็ไม่อาจทิ้งผู้เป็นนายได้" เยว่ เยว่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่น แววตาโกรธแค้น กลุ่มคนสำนักซากศพเป็นอย่างมาก

         อี้เฉินที่ได้ยินความจริงจากปากของ เยว่ เยว่ ใบหน้าของเขามืดทะมึนในทันที ฝ่ามือทั้งสองข้างถูกกำหมัดไว้จนแน่น เสียงแตกร้าวดังออกมาก้อง อายสังหารโหมซัดอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีเก็บออม "ไอ้พวกสำนักใหญ่ พวกมันเลวระยำจริงๆ พวกมันคงมองว่าคนดินแดนเบื้องล่าง ไม่มีแรงที่จะต่อต้านพวกมันสินะ ถึงได้เอาแต่ รังแกพวกเราไม่เลิกราเช่นนี้ ดี.. ดี.. งั้นพวกเจ้ารอรับความโกรธแค้นของข้าได้เลย"

"เยว่ เยว่ เจ้าสมิงน้อย พวกเจ้าเข้ามาภายในแหวนมิติเสีย ข้าจะออกไปภายนอกแล้ว ช่วงเวลานี้ข้าต้องรีบแข็งแกร่งไม่เช่นนั้น กำลังที่ข้าจะไปช่วย ซีเยว่ก็อาจจะไม่มี" อี้เฉินกล่าวคำพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น ในฉับพลัน เยว่ เยว่ก็พยักหน้ารับคำอี้เฉิน พุ่งเข้าไปภายในแหวนมิติของเขาในทันที

         ทว่า เจ้าสมิงน้อย มันกลับทำเสียง"ชิ!!" อย่างไม่สบอารมณ์ เท่าใดนัก จนอี้เฉินต้องเอ่ยคำพูดออกไปบอกกล่าวตัวมัน "เจ้าสมิงน้อย หากข้าช่วยให้เจ้า หลบเลี่ยงออกไปจากสายตาของเหล่าผู้อาวุโส ชราได้ ...เจ้าช่วยเหลือซีเยว่ ไปพร้อมกับข้า ได้หรือไม่ สวนสมุนไพรภายในศาลาซากศพ มันน่าจะล่อตาล่อใจ เจ้าไม่น้อย เจ้าคิดว่าเช่นไรเล่า เจ้าสมิงน้อย"

           สมิงน้อย มันใบหน้าบึ้งตึง ไม่เอ่ยรับคำอี้เฉินแต่อย่างใด "เอาเป็นว่าเจ้าหลบเลี่ยงสายตา ออกไปจากมิติหุบเหวสวรรค์ ให้รอดปลอดภัยเสียก่อน เรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันที่หลัง"

            ก่อนมันจะแปลงกายเป็นสมิงตัวน้อย มายืนบนบ่าอี้เฉิน ราวกับเป็นแมว ส่งคำพูดเอ่ยเตือนอี้เฉิน อีกครา "เหมือนว่าภายนอกจะมี กลุ่มคนบางกลุ่มต่อสู้กันอยู่ ข้ารับรู้จากแรงสั่นไหวของค่ายกล"

            อี้เฉินเอ่ยพูดขึ้นมาในทันที เขารู้สึกถึงกลุ่มคนที่บินผ่านไปผ่านมาบริเวณนี้ ได้ในช่วงหลายวันมานี้ "หรือว่าจะเป็นกลุ่มคนที่ไล่ล่าตัวข้า ไอ้พวกนี้มันกัดไม่ปล่อยจริงๆ"

           "มันก็อาจเป็นไปได้ สิ่งของที่เจ้าได้มาล้ำค่าเป็นอย่างมาก แม้แต่ข้ายังสนใจมัน"เจ้าสมิงน้อย เอ่ยพูดออกมาอย่างไม่มีปิดบัง ก่อนมันจะเข้าไปภายในแหวนมิติ อี้เฉิน อย่างว่าง่าย ทว่ามันก็ไม่ยินยอมให้อี้เฉิน สั่งการมันแต่อย่างใด

           ฉับพลันที่ค่ายกลอำพรางของเจ้าสมิงน้อย สลาย ถ้ำที่อี้เฉินหลบซ่อนก็ปรากฏ สู่สายตากลุ่มคนที่ต่อสู้อยู่ภายในบริเวณนั้น ในทันที ส่งผลให้กลุ่มที่ต่อสู้ จับจ้องมาที่ถ้ำแห่งนี้อย่างไม่วางตา

          สุยจี ที่ปะทะอยู่กับ ชายปริศนา เขาสั่งการกลุ่มคนของพวกเขาในทันที "พวกเจ้าเข้าไปสำรวจภายในถ้ำนั้นเสีย ข้ามั่นใจ นางสัตว์วิเศษตัวนั้น ต้องอยู่ภายในถ้ำนั้นอย่างแน่นอน ดี ไม่ดี เราอาจจะเจอ ไอ้เวรนั้นด้วยก็เป็นได้"

ตงหยาง กับพวกพยักหน้ารับคำในทันที ก่อนพวกเขาจะพลิ้วกายา ลงไปสำรวจภายในถ้ำแห่งนั้น

       ชายปริศนา สวมผ้าคลุมสีดำ ครั้นได้ยินคำพูดของ สุยจี เขาถึงกับเดือดดาลบ้าคลั่ง ระเบิดปราณพลัง พุ่งเข้าใส่ สุยจี ด้วยความโกรธแค้น เขาตามตัวของ เด็กสาวมาตลอดทาง หากนางตายตกเขาจะทำเช่นไร อย่างไรเขาก็ต้องฝ่าชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าไปช่วย เด็กสาวให้ได้

เสียง"ปัง!!"ดังออกมากึกก้อง อยู่หลายคราส่ง คลื่นปราณพลัง โหมซัดออกไปรอบทิศ ส่งผลให้ เทือกเขาโดยรอบสั่นไหวไม่หยุด

        สุยจี แห่งตำหนักเทพเขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย เหตุใด ชายปริศนา สวมผ้าคลุมสีดำ ถึงร้ายกาจถึงเพียงนี้ ปะทะกับเขาได้ หลายสิบกระบวนท่า ก็ไม่มีท่าที ว่าจะเพลี่ยงพล้ำ เขาเป็นถึงผู้สูงส่ง ก็ยังไม่อาจจัดการ ชายหนุ่มปริศนาได้