ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“หือ!” ด้านหลังของเขา ปีกของราชาวิหคเพลิงที่โบกสะบัดอยู่กลางอากาศก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวน่าสะพรึง “บ้าเอ๊ย!” เมื่อเข้าสู่พื้นที่วังส่วนแรกนางไม่ไล่ตามถังฮวนที่วิ่งไปรอบเสาอย่างบ้าคลั่งอีกต่อไป แต่กลับกระพือปีกขนาดมหึมาแล้วบินตรงไปที่ทางเข้าห้องโถง เส้นทางการบินของนางเป็นเส้นตรง ทันใดนั้นก็ข้ามผ่านถังฮวนที่พิงเสาและเลี้ยวซ้ายและขวา"แย่ล่ะสิ!"เมื่อเห็นเช่นนั้นใบหน้าของถังฮวนก็อดไม่ได้ที่จะแปรเปลี่ยน
ราชาวิหคเพลิงตัวนี้ฉลาดเกินไปจึงพุ่งตรงไปด้านหน้าเพื่อขวางประตูไว้ ถ้านางขวางประตูได้จริงๆ ตนก็เหมือนเต่าที่อยู่ในขวดโหลแล้ว “เอาไงดี!”ถังฮวนไม่มีเวลาครุ่นคิดมากนัก ขณะที่วิ่งไปพร้อมกับราชาวิหคเพลิงที่ไล่ตามหลัง
หลังจากนั้นไม่นาน ถังฮวนก็รู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างตนกับราชาวิหคเพลิงหดสั้นลงเล็กน้อย ตอนแรกถังฮวนเข้าใจว่าคิดไปเอง แต่เขาก็รีบตรวจสอบให้มั่นใจว่ามันเป็นเรื่องจริง ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดหายไป ใจถังฮวนเต้นแรงและหลังจากนั้นไม่นานก็เดาได้อย่างคลุมเครือว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ 'ราชาวิหคเพลิง' เปลี่ยนร่างจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เป็นหญิงสาวโตเต็มวัยในช่วงเวลาสั้น ๆ นั่นแสดงถึงความแข็งแกร่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ถังฮวนเริ่มสงสัยว่าการตัดสินใจก่อนหน้านั้นของตนนั้นผิดพลาดหรือไม่
ถึงอย่างนั้นตอนนี้ดูแล้วเขาน่าจะคิดไม่ผิด ก่อนหน้านี้ 'ราชาวิหคเพลิง' ดูจะมีปัญหาบางอย่างจึงไม่ต้องการเข้ามายุ่ง แต่หลังจากเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ต่อเนื่องมา นางจึงถูกบังคับให้ออกโรงแล้ว แม้แต่กระต่ายก็ยังแว้งกัดได้หากถูกบังคับให้จนมุม นับประสาอะไรกับ 'ราชาวิหคเพลิง' หนึ่งในแปดราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตามหากนางต้องออกโรงอย่างจริงจังในตอนนี้จะมีผลกระทบมากมายอย่างแน่นอน ตอนนี้ความเร็วของนางลดลง บางทีนี่อาจเป็นเพียงลางสังหรณ์ สันนิษฐานว่ายิ่งนางอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ ผลกระทบก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น  จากการคาดคะเนนี้ ดูเหมือนจะไม่สำคัญนัก แม้ว่า 'ราชาวิหคเพลิง' จะปิดผนึกประตูได้หรือไม่ก็ตาม ถ้าเขายังคงซ่อนตัวจากนางบางทีอาจจะสามารถชนะได้โดยไม่ต้องต่อสู้ แต่ก็ได้แค่คิดในใจแล้วปัดความคิดนี้ทิ้งไป เพราะถึงแม้ว่า 'ราชาวิหคเพลิง' จะเกิดกระทบที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ถังฮวนในตอนนี้จะต้านทานไหว นอกจากนี้ไม่มีใครรู้ว่านางจะอดทนได้นานแค่ไหน ด้วยความแข็งแกร่งของนางในตอนนี้ หากถังฮวนเกิดประมาทเพียงเล็กน้อยก็อาจตายได้อย่างแน่นอน การออกจากที่นี่น่าจะปลอดภัยกว่า ร่างของถังฮวนเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้า ขณะที่เขากำลังใกล้ถึงประตูห้องโถง ก็พบกับ 'ราชาวิหคเพลิง' อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร  “ไอ้ตัวเล็ก แกตายแน่!” เมื่อมองไปที่ถังฮวนจากด้านข้าง 'ราชาวิหคเพลิง' ขบฟันกรอดคำรามลั่น  "ของที่ไอ้ตัวเล็กสารเลวนี่เอาไป ให้มันคายออกมาให้ข้าซะ!" แม้ว่าจะไล่ตามมาจนถึงสถานที่แห่งนี้ นางก็ยังไม่ได้ฆ่าถังฮวนและสัตว์อสูรวิญญาณตัวจ้อย "ถ้าเจ้าต้องการให้เขาคายมันออกมา มันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้วล่ะ!" ถังฮวนหัวเราะ
"เห็นปืนนี่มั้ย!" ในที่สุด ถังฮวนก็สงบใจลง เขารีบวิ่งออกจากเสาสุดฝีเท้า ใช้ปืนสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์ในมือยิงไปที่ 'ราชาวิหคเพลิง' อีกครั้ง  "ตูม!" เสียงดังก้องจากปืน ชั่วขณะหนึ่ง รอบ ๆ ปืนไม่เพียงแต่ร้อนระอุ แต่ยังเต็มไปด้วยรังสีเข่นฆ่าที่รุนแรงน่าสะพรึงกลัว พื้นที่ในรัศมีไม่กี่เมตรดูเหมือนจะกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยม้าเหล็กและรังสีเข่นฆ่า  นี่เป็นกระบวนท่าที่สองของปืนสายรุ้งอัคคีพิสุทธิ์ "สัญญาณควัน!"ในชั่วพริบตานั้น 'ราชาวิหคเพลิง' รู้สึกว่าทั้งร่างของนางถูกตรึงไว้อย่างแน่นหนาด้วยปืนยาวสีแดงเพลิง ในใจของนางหวั่นไหวเล็กน้อย พลังปืนของที่ถังฮวนแสดงรวมทั้งรังสีที่แผ่ออกมาจากปืนกระบอกนั้นทำให้นางรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง ถ้าเป็นตอนที่นางมีพละกำลังสูงสุด ฟาดทีเดียวปืนนี่ก็หักได้ง่ายดาย แล้วยังสามารถสังหารสัตรูได้อีกด้วย แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ ราวกับว่ามันถูกปล่อยออกมาภายใต้เงื่อนไขบางประการ ราชาวิหคเพลิงกระพือปีก ทั้งร่างของนางลอยคว้างกลางในอากาศ “จังหวะนี้ล่ะ!”
ถังฮวนไม่ลังเลเลย เขารีบวิ่งผ่านราชาวิหคเพลิงด้วยความเร็วเต็มพิกัด ถือปืนเดินผ่านประตูห้องโถงแล้วพุ่งออกไปยังถ้ำสีแดงเลือดด้านนอก กระบวนท่า ‘สัญญาณควัน’ ที่น่ากลัว ทั้งพลังและรังสีที่แผ่ออกมาเมื่อครู่เบาบางลงจนจางหายไปในอากาศทันที“กระบวนท่าหลอกรึ!”เมื่อเห็นเช่นนี้ ราชาวิหคเพลิงก็ตกตะลึง เหมือนตื่นจากความฝันทันที ผู้ฝึกยุทธระดับสี่จะสามารถกระตุ้นรังสีปืนที่น่าตกใจเช่นนี้ได้อย่างไร? การยิงนั่นเป็นเพียงการแสดงตบตา ถ้านางไม่ตกใจกลัวคงใช้ปีกตอบโต้ได้ทันควัน ทำลายการโจมตีและส่งมันลอยละลิ่วไปแล้ว "เจ้าเล่ห์! หน้าด้าน! น่าเกลียด!" แต่มันสายเกินไปที่จะเสียใจในตอนนี้ หลังจากถูกหลอกสองครั้งติดต่อกันราชาวิหคเพลิงโกรธมากจนแทบจะกระอักเลือด นางได้แต่กราดเกรี้ยวแล้วไล่ตามออกจากห้องโถงไป เมื่อเข้าไปในถ้ำ 'ราชาวิหคเพลิง' ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหุบปีกแล้วลอยลงสู่พื้น หลังจากนั้น ก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยขาเรียวขาวสวยงามและอ่อนโยน เหยียบย่ำบนพื้นด้วยเท้าเปล่า  "ได้ผล!!" ภายในถ้ำ ถังฮวนปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากแล้ววิ่งต่อ แม้ว่าเขาจะสามารถผ่านมันไปได้อย่างยากเย็น หลังจากการโจมตีด้วยปืนนั้น อาการบาดเจ็บอวัยวะภายในของถังฮวนก็แย่ลงไม่น้อย ภายในอกของเขาพลังปราณและเลือดปั่นป่วนอย่างรุนแรงแทบจะกักเอาไว้ไม่อยู่ แต่ในที่สุดก็ยังสามารถอดทนต่อไปได้ด้วยความอุตสาหะ เสียงฝีเท้าอันละเอียดอ่อนและเสียงเกรี้ยวกราดของ 'ราชาวิหคเพลิง' ดังมาจากทางด้านหลังอย่างต่อเนื่อง ทว่ามันก็ค่อยๆ เบาลงถังฮวนลอบถอนหายใจโล่งอก ความเร็วของราชาวิหคเพลิงอยู่ได้เพียงบนอากาศเท่านั้น แม้ว่าถ้ำจะกว้างแต่ปีกของราชาวิหคเพลิงก็ไม่สามารถกางออกได้ ด้วยวิธีนี้นางต้องพึ่งพาด้วยการเดินเท้าของตัวเอง ซึ่งเห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่จุดแข็งของนาง
แน่นอนว่าถ้านางไม่ได้รับบาดเจ็บ ต่อให้ไม่ได้ใช้ปีกถังฮวนก็จะไม่อาจหนีได้ แต่ถึงอย่างนั้น ถังฮวนก็ไม่กล้าชะลอความเร็วลง เขาต้องอดทนต่อความเจ็บปวดขณะที่ก้าวไปข้างหน้าเมื่อถังฮวนไปถึงจุดสิ้นสุดของถ้ำก็แทบไม่ได้ยินเสียงตามหลังมาแล้ว เขาผลักแผ่นหินกว้างที่กั้นถ้ำออกแล้วเดินออกจากถ้ำทันที ศพของหงจิน หยวนเซียงและหยุนฮุ่ยยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ภายนอกถ้ำ ไม่มีร่องรอยของการเคลื่อนย้ายใดๆ  ถังฮวนรีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที แต่หลังจากก้าวไปเพียงสองก้าวก็เปลี่ยนทิศทางและวิ่งตรงเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำแทน!หลังจากผ่านทางคดเคี้ยวมาไม่กี่ร้อยเมตรก็มาถึงส่วนท้ายของถ้ำหิน  ถังฮวนนั่งลงบนพื้นจากนั้นก็แกะห่อที่หลังอย่างรวดเร็ว เขาวางถุงสีแดงเพลิงและลูกบอลสีน้ำเงินที่บรรจุเพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์บนร่างของเสี่ยวเป่าลงในหีบไม้ที่สร้างโดยต้นไม้ภูตวิจิตรไว้
ถังฮวนปิดฝาหายใจเข้าลึก ๆ เร็ว ๆ ก่อนที่เขาจะหยุดเคลื่อนไหวแล้วจดจ่อกับการกลั้นหายใจ เสี่ยวเป่ายังเลียนแบบการกระทำของถังฮวน กลั้นหายใจและนั่งเงียบ ๆ บนพื้น แต่ดวงตากลมโตของมันกลอกไปมาไม่หยุด หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาจากด้านนอก หลังจากหายใจสองสามรอบครั้งเสียงก็หายไปอีกครั้ง “เฮ้อ ข้าหนีเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้ว!”หลังจากนั้นไม่นานถังฮวนก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด ทว่าจากนั้นเขาก็ต้องกระอักเลือดออกมาสองคำ ใบหน้าของเขาไร้สีเลือด เมื่อเห็นเช่นนี้เจ้าตัวเล็กก็ร้องออกมา ขณะที่เสี่ยวเป่าพยายามกลั้นเสียงไว้ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล เห็นเช่นนี้แล้วถังฮวนก็หัวเราะและลูบหัวของมันเบาๆ สุดท้ายก็ปลอดภัยแล้ว!

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 113 ข้าหนีเก่งมาตั้งแต่เกิด

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 113 ข้าหนีเก่งมาตั้งแต่เกิด

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้