มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

ย้อนกลับไปยังศูนย์บัญชาการหลักในเมืองอัคคีเทพสถิตย์

ธัญญ่ากำลังแอบซุ่มอยู่เพื่อมองดูหน้าห้องกำเพลิง เธอเห็นทหารยามหนึ่งเท่านั้นที่กำลังเฝ้าประตูทางเข้า ตลอดทางที่เธอเดินมาจนถึงที่นี่ เธอใช้เวลาค่อนข้างมากในการคอยหลบฉากเหล่าทหารที่เดินไปมาอย่างขวักไขว่ เธอไม่อาจรู้ได้ว่าเธอได้ถูกประกาศจับแล้วหรือไม่ แต่ดูเหมือนโชคของเธอจะยังคงดีอยู่ เหมือนกับว่าทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการเติมกำลังรบไปที่แนวหน้า และไปประจำจุดเฝ้าระวัง ทำให้หลายต่อหลายคนไม่มามัวสนใจรอบกายนัก เธอจึงอาศัยช่องว่างนี้มาจนถึงใกล้หน้าห้องกำเพลิง

ตอนนี้ธัญญ่ากำลังคิดถึงทางเลือกที่มีอันน้อยนิดอยู่ว่า จะบุกลุยเดี่ยวเข้าไปเลยดี หรือหาทางหลอกล่อทหารยามคนนั้นดี แต่จะใช้วิธีใดในการหลอกล่อให้เขาออกห่างจากประตูที่เขาเฝ้าดีล่ะ? จะใช้วิธีทำเสียงเพื่อดึงความสนใจของเขาไปก็คงทำไม่ได้กับสถานที่ที่ยังมีผู้คนวิ่งไปมาอยู่ตลอดเช่นนี้

วิธีที่ดีที่สุดที่เธอคิดได้คือ เสี่ยงดวงเอา เธอยังไม่รู้ว่าเธอโดนประกาศจับแล้วหรือไม่ และทหารยามคนนี้ก็อาจจะยังไม่รู้เช่นกัน แต่ถ้าเขารู้ ก็มีทางออกทางเดียวคือต้องจัดการเขาอย่างไม่มีทางเลือก เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ถึงเวลาลงมือ

หวอ...

จู่ ๆ เสียงเตือนภัยก็กลับมาดังอีกครั้ง หนนี้ธัญญ่าคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นอีก แต่ดูเหมือนทหารยามคนนั้นจะไม่สนใจมันนัก เขายังยืนเฝ้าประตูห้องกำเพลิงดูเช่นเดิมราวกับเขาหูหนวกไม่ได้ยินเสียงเตือนภัย

ในเมื่อเขาไม่สนใจที่จะจากไป ก็ไม่มีทางเลือกสำหรับเธอนอกจากเดินหน้าตัดสินให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย

ในขณะที่ธัญญ่าเริ่มออกก้าวเดินไปหาทหารยามหน้าห้องกำเพลิง ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องเรียกขึ้นมา

“พวกนายสองคนมาช่วยกันหน่อย มีคนบุกรุก กำลังพลของพวกเราส่วนใหญ่ออกกันไปหมดแล้ว ไปเร็วเข้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ธัญญ่าขมวดคิ้วทันที ใจหนึ่งก็ดีใจที่เธอยังไม่ถูกตกเป็นเป้าหมายของหมายจับของศิขา แต่ก็ทำให้รู้สึกแย่เช่นกัน หากเธอรู้เร็วกว่านี้เธอคงเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องกำเพลิงนานแล้ว ส่วนอีกใจกำลังสงสัยว่าใครคือผู้บุกรุกที่พวกเขาพูดถึง

‘คงไม่ใช่ว่าเจ้าหญิงไม่ยอมฟังเราหรอกนะ? ไม่หรอกมั้ง ยังไงราชองครักษ์ดิเรกก็คงลากตัวเธอไปได้อย่างแน่นอน เพราะเขาสนใจแต่ความปลอดภัยขององค์หญิงมากกว่าใคร’ ธัญญ่ากำลังนึกถึงใบหน้าของดิเรกในใจและมองมันอย่างดูถูก

ธัญญ่าไม่สนใจนักว่าจะเป็นใครที่กำลังป่วนอยู่ข้างล่างตึก การที่ทุกคนกำลังไปรวมตัวกันเพื่อไปไล่ล่าตัวป่วนอย่างนี้ ถือเป็นโอกาสอันดีที่เธอจะลักลอบเข้าห้องกำเพลิง

ในขณะที่ทุกคนกำลังเร่งรีบเพื่อไปให้ถึงที่เกิดเหตุ ธัญญ่าจึงแกล้งทำเป็นวิ่งตามแต่ก็วิ่งช้าลง ๆ จนเมื่อทุกคนหักเลี้ยวตรงหัวมุมจนลับสายตาเธอไป เธอก็หลบฉากแล้ววิ่งสวนกลับไปที่ห้องกำเพลิงทันที แต่ทางไม่ได้สะดวกนัก เธอยังต้องคอยหลบสายตาทหารที่ยังเฝ้ายามบางจุดกับทหารที่วิ่งสวนไปยังจุดที่มีคนมาป่วนอยู่ข้างล่าง อย่างไรก็ตาม เธอก็มาถึงห้องกำเพลิงและเข้าไปข้างในได้สำเร็จ

แม้ธัญญ่าอยากจะใช้เวลาตกตะลึงกับปืนใหญ่ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้า แต่การตามหาคิมหันต์นั้นสำคัญกว่า ถึงอย่างนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจใคร่อยากรู้ว่าปืนใหญ่ยักษ์กระบอกนี้หากยิงออกไปจะเป็นเช่นไร เธอไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าพลังทำลายของกระสุนเวทมนตร์ที่ยิงออกไปจะรุนแรงขนาดไหน

ธัญญ่าสำรวจห้องกำเพลิงอยู่ไม่นานก็เจอกับคิมหันต์ที่ถูกตรึงไว้ในตู้กระจก ธัญญ่าค่อนข้างตกใจกับสภาพของคิมหันต์ในขณะนี้ นอกจากความอิดโรยของคิมหันต์ที่ถูกขังอยู่ภายในตู้กระจกแล้ว เขายังถูกสายอะไรก็ไม่ทราบได้เชื่อมต่อกับเขาตามจุดต่าง ๆ บนร่างกายของเขา

ธัญญ่าลองมองไล่ตามสายที่มากมายเหล่านั้นไป ก็พบว่ามันถูกเชื่อมต่อกับปืนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นเช่นนั้นมีเพียงความคิดเดียวที่แล่นผ่านเข้าสมองของเธอ ปืนใหญ่นี้ใช้คิมหันต์เป็นพลังงานในการยิงกระสุนปืนใหญ่เวทมนตร์ออกไป ซึ่งนั้นเป็นการกระทำที่น่ากลัวมาก

แม้ปกติปืนใหญ่เวทมนตร์ที่ใช้ในการรบจะใช้พลังเวทมนตร์จากเจ้าของปืนหรือทหารผู้ควบคุมปืนใหญ่กระบอกนั้นก็ตาม แต่มันไม่ได้เชื่อมกับปืนใหญ่ขนาดนี้ และไม่มีสายระโยงระยางมากมายด้วย

แต่สิ่งที่ธัญญ่ากำลังมองเห็นอยู่นี้ ราวกับปืนใหญ่ยักษ์กระบอกนี้ไม่เพียงแค่สูบพลังเวทมนตร์เข้าไปเพื่อเป็นพลังงานของมันเท่านั้น เหมือนมันจะดูดเลือดดูดเนื้อของคิมหันต์เข้าไปด้วยอย่างไรอย่างนั้น