เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

เมื่อหลี่หยางผ่านบททดสอบทั้งสามอย่างสง่างาม ทั่วทั้งแดนลับพลันสั่นไหวเบา ๆ คล้ายสายลมฤดูใบไม้ผลิที่ไล้ผ่านผิวโลก เสียงใสกระซิบจากทั่วสรรพสิ่ง ดอกไม้เริ่มผลิบานพร้อมกัน พลังวิญญาณอบอวลทั่วทั้งบริเวณ

ตรงกลางลาน สมุดเล่มหนึ่งลอยออกมาจากแท่นศิลา ปกห่อด้วยเส้นไหมแห่งพลังวิญญาณ บนหน้าปกสลักคำเพียงว่า

“ปณิธานแห่งบุปผาหยก”

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น…

เสียงของ ผีเสื้อบุปผาหยกวิญญาณ ที่ลอยอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงของนางนุ่มนวลแต่แฝงด้วยกาลเวลาอันยาวนาน:

“สวนแห่งนี้…หาใช่เพียงพื้นที่จำลองทั่วไป หากแต่คือ โลกวิญญาณชั้นใน ที่ถูกค้นพบโดยเจ้านายของข้าในอดีต

เดิมเป็นวัตถุวิญญาณที่ไม่มีรูปร่าง แต่นายข้าคนก่อน บังเอิญค้นพบ และค่อยๆ บ่มเพาะมันจนกลายเป็นโลกใบเล็กที่สามารถบรรจุสิ่งมีชีวิต สมุนไพร แม้กระทั่งไอพลังได้อย่างสมบูรณ์”

“นับแต่นั้น เขาได้ใช้ที่แห่งนี้เพาะพันธุ์สมุนไพร พัฒนาพลังโอสถ จนเป็นที่ยอมรับทั่วทวีปว่า—

เทพแห่งโอสถ แห่งยุค”

ผีเสื้อตัวน้อยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกปีกเบา ๆ พาเกสรเรืองแสงปลิวลงสู่ฝ่ามือหลี่หยาง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก

“จากนี้ไป…สวนแห่งนี้ เป็นของเจ้า

หากหล่อเลี้ยงมันด้วยจิตแห่งธรรมชาติ ความเมตตา และความรู้ พลังของมันจะเติบโตยิ่งขึ้น ยามจำเป็น มันสามารถกลายเป็นแดนหลบภัย หรือแม้แต่สนามรบส่วนตัวของเจ้าได้…”

หลี่หยางก้มมองโลกขนาดเล็กที่ลอยอยู่ตรงหน้า ราวลูกแก้วเรืองแสงจาง ๆ

เขายื่นมือไปรับ พร้อมจิตที่สงบนิ่ง—ในใจลึก ๆ เขารู้ว่า

นี่ไม่ใช่แค่มรดกโอสถ…แต่มันคือก้าวแรกของการเป็น ‘ผู้สร้าง’ ในโลกแห่งพลังนี้

เมื่อหลี่หยางยื่นมือรับ “โลกวิญญาณแห่งบุปผาหยก” สมุดปณิธานและลูกแก้วเรืองแสงพลันลอยขึ้นสูงเหนือศีรษะของเขา

ลำแสงอ่อนจางจากพลังวิญญาณแผ่ออก ราวกับทั้งสวนกำลังคลี่คลายตนเอง…เพื่อเปลี่ยนเจ้านาย

ทันใดนั้น—พลังของมันแทรกซึมเข้าสู่จิตของหลี่หยาง

ทะเลแห่งจิตอันสงบนิ่งของเขาเกิดระลอกคลื่นครั้งใหญ่

โลกใบเล็กนั้น…ไม่ได้เพียงแค่อยู่ในความครอบครองของเขา แต่มัน “หลอมรวม” เข้ากับทะเลจิตโดยสมบูรณ์!

“นี่มัน…!”

เขาหลับตา รับรู้ได้ถึงพลังเชื่อมโยงโดยตรง ไม่ผ่านวัตถุใด ๆ

ในห้วงจิต เขามองเห็นโลกเล็ก ๆ ใบนั้นลอยอยู่กลางทะเลแห่งจิตของเขา ราวกับดวงจันทร์กลางน่านน้ำ

หลี่หยางรู้สึกได้ทันที—เขาสามารถ ควบคุมกฎแห่งกาลเวลา ภายในได้!

“ข้า…ควบคุมมันได้ทั้งหมด”

[ผลลัพธ์ของการหลอมรวม]

            1.         กาลเวลาไหลเร็วกว่าข้างนอก 100 เท่า

            •               หนึ่งวันภายนอก = 100 วันภายในสวน

            •               สามารถใช้ฝึกฝนสมุนไพร เลี้ยงสัตว์อสูร หรือทดลองปรุงโอสถได้อย่างไร้ขีดจำกัด

            2.         พืชและสัตว์อสูรธาตุไม้เจริญเติบโตเร็วขึ้น 100 เท่า

            •               สมุนไพรหายากใช้เวลาปลูกแค่ไม่กี่วันภายใน

            •               สามารถเพาะพันธุ์อสูรระดับสูงที่ต้องใช้เวลาหลายปีได้ในเวลาอันสั้น

            3.         วิญญาณผีเสื้อบุปผาหยกยังคงอาศัยอยู่ในโลกใบนี้

            •               ทำหน้าที่ดูแล รักษา และเป็นที่ปรึกษาเรื่องสมุนไพรให้กับหลี่หยาง

            4.         สามารถพกพาเข้าสู่สมรภูมิหรือใช้เป็นแดนลับส่วนตัว

            •               หากจำเป็นสามารถซ่อนตัวหรือหลบภัยจากศัตรูที่เหนือกว่าชั่วคราว

หลี่หยางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาเขาเต็มไปด้วยความเงียบขรึม…

นี่ไม่ใช่เพียงแค่พลังใหม่ แต่มันคือเครื่องมือที่จะเปลี่ยนทั้ง ชีวิต ของเขา

“หากข้าใช้มันอย่างถูกทาง…ไม่เพียงแต่ตระกูลหลี่

แต่แม้แต่โลกใบนี้ ก็อาจต้องจารึกนามของข้า”

เขายิ้มบาง ๆ ก้าวต่อไปของการเดินทางครั้งนี้—ไม่ได้มีแค่พลังกับอสูร แต่มาพร้อม ปัญญาแห่งธรรมชาติและโอสถ ที่เขากำลังจะเป็นผู้ครอง

ภายในโพรงถ้ำลึกกลางป่าอสูร—หลี่หยางนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอักขระเวทที่เรืองแสงจาง ๆ ใต้ฝ่ามือของเขา คือแก่นวิญญาณแห่งโลกใบเล็กซึ่งเขาเพิ่งหลอมรวมเข้ากับทะเลจิต

“ข้าจะลองดู…”

เขาวางฝ่ามือบนพื้นเบา ๆ แล้วระบายจิตวิญญาณออก ชั่วขณะหนึ่ง ม่านแสงเรืองรองก็ลอยขึ้นรอบตัวเขา

ภาพของสวนสมุนไพรโบราณ…โลกเล็กใบนั้นพลันปรากฏออกมาต่อหน้าราวกับภาพลวงตา

“แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์…เข้าไปสิ”

สัตว์อสูรของเขา—แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์

เถาวัลย์ขนาดใหญ่สีม่วงอ่อนสลับเขียว

มันเคลื่อนที่เบา ๆ แล้วเข้าสู่ม่านแสง—เข้าสู่ “โลกใบเล็ก” ในนั้น

ทันทีที่เข้าสู่สวน

กลิ่นอายแห่งธาตุไม้และแสงอาทิตย์อันเรืองรองก็ไหลเข้าโอบล้อมร่างของแม่ทัพบุปผา

ภายในสวน ที่ซึ่งกาลเวลาไหลเร็วกว่า 100 เท่า

พลังงานวิญญาณบริสุทธิ์ไหลเวียนหนาแน่นทุกอณู

และมัน—มันก็เริ่มดูดซับทันที

“ฮึ่ม…พลังนั่นมัน…”

แววตาหลี่หยางสั่นไหวเมื่อรับรู้ถึงกระแสพลังที่แผ่จากภายในสวน

กลีบดอกสีดำบนศรีษะของแม่ทัพบุปผาเริ่มสั่นสะท้าน—เส้นเลือดวิญญาณสีเขียวมรกตเริ่มส่องแสง

เถาวัลย์พิษเล็ก ๆ ที่เคยหมุนวนรอบตัวมัน กลับกลายเป็นละอองหยกใส

“มัน…กำลังเลื่อนระดับ?!”

เวลาเพียงไม่กี่ช่วยามในโลกภายนอก

แต่ภายในสวน ได้ผ่านไปแล้วนับเดือน

แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ พลันเปล่งประกายแสงพิษสีม่วงมรกตพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ระดับ…จอมพลขั้นที่ 1!”

เสียงของหลี่หยางแทบไม่เชื่อหูตนเอง

สัตว์อสูรที่เริ่มต้นจากชนชั้นสามัญ ได้วิวัฒน์จนถึงระดับ จอมพลชั้นต้น อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่พลัง

แต่เป็นโครงสร้างของร่างกาย—ระบบพิษ และกลิ่นอายพลังจิตที่ “กลายพันธุ์” ขึ้นอีกขั้น!

            •               แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ เลื่อนระดับจากนักรบขั้น9 → จอมพลขั้น 1

            •               พิษของมันได้รับการกลั่นกรองระดับใหม่: พิษบุปผาหยกสวรรค์

มีคุณสมบัติเพิ่มการสะกดจิตอ่อนๆและกัดกร่อนพลังวิญญาณของศัตรู

            •               พลังชีวิตโดยรวมเพิ่มขึ้น 2 เท่า

            •               เริ่มมี “เค้ารางแห่งการวิวัฒนาการ” ที่สูงกว่า จอมอสูร

หลี่หยางยืนนิ่ง เงยหน้าขึ้นมองสวนสมุนไพรที่ลอยวนกลางทะเลจิตของตน

ภายในใจเขาเกิดคลื่นอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งตื่นเต้น ภาคภูมิใจ

ม่านแสงจางๆ ค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับร่างของแม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ที่บินวนกลับออกมาจากโลกใบเล็กภายในทะเลจิตของหลี่หยาง

ร่างของมันเปล่งประกายจางๆ ด้วยไอวิญญาณ สีของกิ่งก้านเข้มขึ้น เปล่งประกายแวววาวดั่งหยกมรกตเจือม่วง เถาวัลย์ที่เคยอ่อนบางกลับดูแกร่งและทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลี่หยางยิ้มบาง ๆ พลางยื่นมือไปให้มันเกาะ

“เจ้าทำได้ดีมาก แม่ทัพบุปผา…”

กลีบดอกสีดำบนหัวมันสั่นเบา ๆ ราวกับรับรู้ในคำชม น้ำเสียงของหลี่หยางแม้เรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น

เขาจ้องตาของมัน แล้วเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:

“โอกาสในการวิวัฒนาการของเจ้า…จะมีโอกาสมากยิ่งขึ้นจากนี้ไป”

“ที่นี่คือขุมพลังที่แท้จริง เป็นสถานที่ที่แม้แต่จอมอสูรยังต้องอิจฉา หากเจ้าฝึกอยู่ภายในเรื่อย ๆ ไม่ช้า…เจ้าอาจจะทะลุขีดจำกัดเดิม กลายเป็นอสูรเหนือจอมอสูรได้”

แม่ทัพบุปผาพิษสวรรค์ส่งเสียงครืดคราดเบา ๆ คล้ายจะเข้าใจ ดวงตาคู่งามของมันสั่นไหวด้วยแววแห่งความมุ่งมั่น

หลี่หยางกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม:

“เจ้ามาจากสัตว์อสูรสามัญ ไม่มีใครเชื่อว่าเจ้าจะมายืนในจุดนี้ได้… แต่นับจากนี้ไป เจ้าไม่ใช่แค่อสูรตัวแรกของข้าเท่านั้น แต่คือหนึ่งในเสาหลักของข้า…ในเส้นทางสู่จุดสูงสุด”

เขาหลับตาชั่วครู่ สูดลมหายใจลึก

“เตรียมตัวไว้…ไม่นาน ข้าจะหาของที่เจ้าต้องการมาให้ แม้จะยากเพียงใด ข้าก็จะพาเจ้าวิวัฒนาการไปให้ได้ถึงขีดสุด…”