ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     แต่กลุ่มที่มักจะเผลอปากพูดออกไปแบบตรงๆ ซื่อๆนั้นก็คงจะไม่พ้นกลุ่มพวกเหลนๆชายนี่แหละ ที่ไม่สามารถอดทนรอนานได้ แต่ว่าพอพูดออกไปแล้วจะย้อนเวลากลับมาก็ไม่ทันแล้วเช่นกัน แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับอารมณ์ของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวด้วยว่านางจะเป็นอย่างไรกัน!!??

     “เอ่อ….ท่านย่าเล็กขอรับ น้องสาว พวกเจ้าจะหมุนตัวเต้นรำกันอีกนานไหม”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “............!!”เหนี่ยวเหนี่ยวง

     “...............!!!”พวกน้องสาว

     “จริงด้วยขอรับ พวกเรามาตรงทางแยกนี้ไม่ใช่มาหมุนตัวเต้นรำกันไม่ใช่เหรอขอรับ??”เหลนชายสามจีจี

     “แล้วพวกเราจะได้เดินทางไปสู่เขตป่าชั้นในกันไหมขอรับ ถ้ายังหมุนตัวเต้นรำอยู่แบบนี้??”เหลนชายรองจูจู

     “...........!!”เหนี่ยวเหนี่ยวง

     “...............!!!”พวกน้องสาว

     “อ้า…….พวกเจ้ากำลังมีปัญหากับข้าอย่างนั้นหรือเหลนชาย??ทั้งหลาย”เหนี่ยวเหนี่ยว เอี่ยวตัวใช้สายตามองแรงมาทางพวกเหลนชายจนพวกเขาสะดุ้งกันสุดตัวไปแล้ว

    “..............!!”พวกเหลนชาย ที่พึ่งจะรู้ตัวเองว่าไม่น่าเอ่ยปากถามใดๆออกมาเลย รีบพากันปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วพร้อมกับส่ายหน้าไปมาแทบจะหลุดกันเลย

     “ไม่ขอรับ..!!!”

     “พวกข้าไม่มีปัญหาใดๆเลย…แม้แต่นิดเดียวขอรับ!!”พวกเหลนชาย ที่พอตั้งสติได้แล้วรีบพูดแบบนอบน้อมปฎิเสธออกมาอย่างรวดเร็วทันทีทันมดเช่นกัน

     “อ่าฮะ….ดีแล้ว ดีแล้วข้านึกว่าพวกเจ้าจะมีปัญหากับข้าเสียอีกนะ ถ้ามีก็บอกข้ามาตรงๆเลยก็ได้ข้าย่อมรับฟังพวกเจ้าอยู่แล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว กอดอกมองเหล่ตามายังพวกเหลนชายยังไม่เลิก

     “..............!!”พวกเหลนชาย พากันยืนตัวตรงแด่วแทบจะไม่หายใจกันเลย เพราะเกรงกลัวท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวจะลงโทษเอา นี่ขนาดบอกว่ารับฟังพวกข้าแต่ท่าทางและสีหน้าแววตามันบอกว่า “ไม่ใช่!!”จริงๆ 

     “ฮิ….ฮิ……”พวกผู้ใหญ่อดไม่ได้ที่จะพากันหัวเราะกับท่าทีของพวกเด็กๆในตอนนี้ 

     “ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวนี่นะ เอาพวกเหลนๆอยู่เหมือนกันนะดูสิ”ท่านแม่

     “จริงเจ้าค่ะ ท่านแม่”บรรดาสะใภ้

     “ดูแต่ละคนทำหน้า ทำท่าทางเข้าสิเจ้าคะตลกจริงๆเลย”พี่สะใภ้ใหญ่

     “แสบจริงๆเจ้าตัวเล็กนี่ทำใครต่อใครปั่นป่วนไปหมดเลย”ท่านแม่

     “ฮ่า…ฮ่า….”พวกผู้หญิง

     ในที่สุดการรอคอยของทุกๆคนก็มาถึงกันสักที เพราะท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวของพวกเหลนๆก็หมุนได้จังหวะเลือกเส้นทางได้แล้ว 

     แต่ที่รอบนี้ประสบความสำเร็จได้คงจะต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าเด้งดึ๋งกับเจ้าขาวผ่องนี่ล่ะนะ เพราะด้วยความที่พวกมันติดต่อกับเจ้านายของมันล่าสุดจึงได้รับรู้ว่ากำลังจะเดินทางไปท่องเที่ยวในเขตป่าชั้นในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลานั่นเองจึงทำให้พวกมันรีบบินกลับมา

     แต่บังเอิญว่าจังหวะที่บินถลาลงสู่บนพื้นดินดันลืมเหยีบเบรคปีกออก เลยพุ่งเข้าหาเจ้านายของพวกมันอย่างไม่ตั้งใจ 

     “ตุ้บ…..”

     “ไอ้หยา……”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ปึ้ก…..”

     “โอ๊ะ….ข้าตาลายแล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้านาย พวกข้าขอโทษ..!!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “.............!!!”พวกผู้ใหญ่

     ตุ้บแรกคือเจ้าเด้งดึ๋งที่กลิ้นหลุน…หลุน..ตกลงมากระแทกเหนี่ยวเหนี่ยวให้หมุนตัวถึง 2 รอบด้วยกันแต่หมุนไปอีกทิศทางหนึ่งจากการหมุนตัวทิศเดิมของเหนี่ยวเหนี่ยวว

      ปั่กที่สองนั้นเป็นเจ้าขาวผ่องที่บินถลามากระแทกให้เหนี่ยวเหนี่ยวหมุนไปอีก 2 รอบครึ่งนั่นเอง จึงเป็นผลให้นิ้วมือสั้นๆของเหนี่ยวเหนี่ยวชี้ไปถูกทิศทางเสียทีเพียงทิศเดียวไม่ควบทั้งสองทิศอีกต่อไป..!!

     “อ้า…….ในที่สุดพวกเราก็ได้ทิศทางที่จะเดินเข้าป่าเขตชั้นในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแล้วขอรับทุกๆคน”เหลนชายคนโตหยางหยาง กระโดดและตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจไม่แพ้เหลนชายคนอื่นๆเช่นกัน

     “ใช่ๆ พวกเราได้ทางที่จะเข้าไปเขตป่าชั้นในแล้ว”เหลนชายรองจูจู

     เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ยืนเอียงไปเอียงมาก็มีเหลนสาวสาม เหลนสาวสี่คอยยืนหิ้วปีกอยู่ข้างๆทั้งสองคนประคองไม่ให้นางล้มหงายตึงลงไป

     “อุ๊บ…..ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่เองก็เห็นเหตุการณ์ทุกๆอย่างตรงหน้าเช่นเดียวกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง จึงควบคุมตัวเองกันไม่ไหวจริงๆ จึงได้หลุดหัวเราะกันออกมาเสียงดังสนั่นกันไปเลย

     เมื่อทรงตัวได้แล้วเหนี่ยวเหนี่ยวก็หันไปมองเจ้าสองตนนั่นแบบมองแรงมาก

     “ซวยแล้ว…!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง รีบโผผวาไปหาท่านแม่ของเจ้านายทันที เพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวของพวกมันอย่างออดอ้อนเอาใจ มันรู้ว่าคนในตระกูลหวังแห่งนี้ผู้ทีทำให้เจ้านายรับฟังและเชื่อฟังมีเพียงผู้เดียวเท่านั้น!!

     “ท่านแม่เจ้านาย พวกข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “หนอย……เจ้าสัตว์อสูรไม่รักดี”เหนี่ยวเหนี่ยว ยืนเท้าสะเอวของนางอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก เล่นเอานางรู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเพราะด้วยความที่ยืนแบบไม่ได้ตั้งหลักดีเจ้าสัตว์อสูรในพันธะของนางดันกระแทกตัวนางเข้ามาได้ ทำให้เสียหลักหมุนไปหมุนมาเกินรอบที่ตัวนางเองตั้งใจทำไว้นั่นเอง

     “เอาล่ะ ทีนี้ก็ได้ทิศทางที่จะเริ่มเข้าสู่เขตป่าชั้นในแล้วไม่ใช่เหรอลูกรัก พวกเราเดินทางต่อกันเลยดีไหมเล่าฮะ??”ท่านแม่ รีบพูดเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วไปเลย ไม่อย่างนั้นแล้วก็คงจะยืนรอกันอยู่ตรงนี้อีกนานเลยล่ะนะ

     “เหอะ….ฝากไว้ก่อนเถอะ”เหนี่ยวเหนี่ยว พึมพำออกมาแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนางมองไปทิศทางที่เลือกได้โดยบังเอิ๊ญ…บังเอิญ..เพราะกะว่าจะแกล้งทุกๆคนต่อเสียหน่อยเหอะ เจ้าสัตว์อสูรในพันธะสัญญาตัวดีดันทำผิดแผนเสียได้มันน่าเสียจริงๆเลย 

     “สรุปแล้วว่าข้าเลือกทางแยกที่จะไปทางทิศเหนือด้านนี้นะ ออกเดินทางกันต่อเลยทุกๆคน”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ออกเดินทางได้…”พวกเด็กๆ ก็ส่งเสียงประสานกันเสียงดังก้าวขากันไปข้างหน้าด้วยความคึกคักเหมือนเดิม

     “ลัน..ลา…ล้า…ลัน…ลา…”ส่งเสียงร้องฮึมฮัมเพลงกันออกมาอย่างสนุกสนานอีกครั้ง ตลอดเส้นการเดินทางที่ไม่เคยเงียบเหงาแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความสนุกสนานและความปั่นป่วนตลอดเส้นทางการเดินทางเข้าสู่ป่าเขตชั้นในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาในตำนานแห่งนี้

     “ไงทำไมพวกเจ้าถึงได้ยอมกลับมาเร็วนักล่ะวันนี้น่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เหล่ตาหันไปมองพวกสัตว์อสูรสองตนของนางเอง ที่ตอนนี้ทำทีมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆนางอีกครั้งแล้ว

     “ก็…ก็…พวกข้าคิดถึงเจ้านายเจ้าค่ะ”เจ้าขาวผ่อง พูดประจบทันทีเลย

     “ใช่เจ้าค่ะ”เจ้าเด้งดึ๋งก็สนับสนุนคำพูดของพี่ใหญ่ของมันเองด้วยเช่นกัน

     “อ้อ…คงจะคิดถึงข้ามากกกก..”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดเน้นลากเสียงยาวๆออกมา

     “แหะ..แหะ…!!”เจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง

     “ละแวกป่าแถวนี้ยังคงอยู่ในเขตรอบนอกอยู่ใช่หรือไม่กัน??”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ยังคงเป็นผู้นำกลุ่มเดินอยู่แถวหน้าสุดสังเกตบริเวณป่ารอบๆนี้อย่างตั้งใจ

     “ใช่แล้วเจ้านาย ยังอยู่ในเขตป่าชั้นนอกของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาอยู่เลย”เจ้าขาวผ่อง

     “โอ้….ป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลานี่กว้างใหญ่มากไม่ใช่เล่นเลยนะนี่แค่ขนาดเขตป่าชั้นนอกยังดูน่าสนใจเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “พื้นที่เขตป่าชั้นนอก ชั้นกลาง ชั้นในนั้นมีพื้นที่ใหญ่มากๆเจ้านาย กว่าผู้คนจะเดินทางทะลุเข้าไปในแต่ละเขตชั้นย่อมใช้เวลาพอสมควร แต่ก็ไม่ยากสำหรับเจ้านายที่มีพลังธาตุ 8 ดินแดนเซียน สามารถเดินเข้า เดินออกใช้เวลาเพียงนิดเดียว”เจ้าขาวผ่อง

     “เจ้าหมายถึง..”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดไม่จบเจ้าสัตว์อสูรในพันธะสัญญาก็รู้เลยว่าเจ้านายของมันกำลังพูดถึงอะไรเลยรีบตอบออกมาว่า

     “ใช่แล้วเจ้านาย การใช้พลังธาตุช่วยในการเดินทางเข้าสู่เขตป่าในแต่ละชั้น และก็สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของแต่ละคนขึ้นอยู่กับว่าระดับพลังธาตุทั้งคนและสัตว์อสูรจะสูงมากแค่ไหน ยิ่งแข็งแกร่งมากระดับสูงมากก็สามารถผ่านพ้นเขตป่าแต่ละชั้นไปได้อย่างสบายๆหายห่วงเลยเจ้าค่ะ”เจ้าเด้งดึ๋ง 

     “อือ….แต่ว่าข้าไม่อยากรีบร้อนนี่หน่าอยากค่อยๆท่องเที่ยวในเขตป่าแต่ละชั้นก่อน”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “นั่นก็ย่อมได้เจ้าค่ะเจ้านาย มันก็ขึ้นอยู่กับเจ้านายเลยว่าอยากจะไปแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น พวกข้าก็ติดตามเจ้านายไปอยู่แล้ว”เจ้าขาวผ่อง

     “ดีมาก ทำไมจะต้องเร่งรีบเล่าข้าอยากจะหาของดีๆแพงๆติดตัวไปเยอะๆเสียหน่อย เพื่อเป็นตัวเลือกได้ในอนาคตข้างหน้าด้วย อย่าได้มองข้ามของที่มีพลังธาตุระดับต่ำๆเชียว มันอาจจะเป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาวิเศษบางอย่างก็ได้”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ก็จริงนะเจ้านาย แต่มนุษย์ส่วนมากโลภมากจริงๆมัวแต่มองหาของที่วิเศษระดับพลังธาตุสูงๆมากจนเกินไป ของที่ดูแบบธรรมดาพวกมนุษย์บางกลุ่มไม่สนใจ”เจ้าขาวผ่อง

     “ก็คนพวกนั้นโง่เขลามากอย่างไรเล่า ไม่รู้จักของดีจริงๆ ระดับพลังธาตุต่ำงั้นเหรอ?? ลองส่งเสริมดูแลให้มันมีพลังธาตุระดับสูงๆขึ้นไปสิรับรองเลยว่ามันจะเป็นของวิเศษทันทีเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อ้า..จริงด้วยเจ้านายเคยทำมาแล้วมันก็วิเศษจริงๆ!!”เจ้าเด้งดึ๋ง

     “ใช่ไหมเล่า อย่าได้คิดว่าแค่ต้นหญ้า หัวมันเทศ ธรรมดาทั่วไปที่ชาวบ้านอย่างพวกข้าจะมีแค่กำลังเพียงแค่นั้น แต่พวกมันสามารถเป็นของที่มีค่ามากๆได้เพียงแค่รู้จักวิธีที่จะดูแลและใส่พลังธาตุให้พวกมันเท่านั้นเอง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้านาย”ขาวผ่อง เด้งดึ๋ง

     “เหลนๆพวกเจ้ากวาดสายตามองดูสิ่งรอบๆให้ละเอียดด้วยเล่า สิ่งไหนที่ไม่เคยเจอะเจอมาก่อนก็เก็บให้หมดเลย พวกเราสามารถทำให้มันมีค่าได้ในภายหลัง”เหนี่ยวเหนี่ยว หันไปพูดกำชับกับพวกเหลนๆของนางหลังจากพูดกับสัตว์อสูรในพันธะสัญญาเสร็จแล้ว

     “ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”

     “ได้ขอรับ ท่านย่าเล็ก”

     “ดีๆ ดีมาก”เหนี่ยวเหนี่ยว

     นางเดินเอามือไขว่หลังอย่างองอาจจริงๆ พุงน้อยๆที่ยื่นออกมาล้ำหน้าอีกต่างหาก !!

     “โอ้…พวกเจ้าอย่าลืมนะว่าเน้นของที่กินได้อร่อยๆด้วยนะที่จะเก็บไปน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เอนหลังกำชับสิ่งที่สำคัญที่จะลืมไม่ได้จริงๆกับพวกเหลนๆ

     “ได้เจ้าค่ะ”

     “ได้ขอรับ”

     “.............!!”พวกผู้ใหญ่ ในตอนแรกที่ได้ฟังและดูท่าทางของนาง น่าจะพูดเป็นหลักการครั้งแรกแต่ไม่ทันได้ปลื้มปริ่มนานนักก็ต้องพากันเซเพราะประโยคเสริมที่เพิ่มเติมต่อนี่แหละ

     “ข้าคงจะหวังมากเกินไปล่ะนะ..”ท่านแม่ อดไม่ได้ที่จะพูดนินทาและหยอกเย้าลูกสาวคนเล็กของนางอีกครั้งกับพวกเพื่อนๆและบรรดาสะใภ้ของทั้ง 3 ตระกูล

     “นั่นสินะ ปล่อยนางไปก่อนเถอะนางยังเล็กนัก”ท่านป้าอี้

     “ใช่ๆ พวกนางยังเด็กพอโตขึ้นอีกสักหน่อยอาจจะรู้ความมากกว่านี้ก็เป็นได้นะ”ท่านป้าฉือ

     “แต่ข้าผู้ซึ่งเป็นแม่ของนาง กลับไม่คิดอย่างพวกเจ้าเลยแม้แต่นิดเดียวนะ เพราะนี่แหละคือนางอย่างแท้จริงไม่ว่าจะโตขึ้นมากสักเพียงใดก็ตามทีคงจะไม่เปลี่ยนนิสัยของนางได้อย่างแน่นอน”ท่านแม่ ผู้ซึ่งรู้จักลูกหลานเหลน ของนางเป็นอย่างดีและท่านก็พูดอย่างมั่นใจเลยด้วย

     “จริง..!!”ทุกๆคน สุดท้ายก็ต้องพูดเห็นด้วยจริงๆ 

     “แต่ก็ใช่ว่าพวกเด็กๆเป็นแบบนี้แล้วจะไม่ดีเสียที่ไหนกัน พวกเจ้าว่าอย่างไร??”ท่านแม่

     “แน่นอนว่า พวกเด็กๆไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ตามขอแค่พวกเขาเป็นเด็กดี รู้ความก็เพียงพอแล้วนะ”ท่านป้าฉือ

     “ใช่ๆ เป็นคนดี ไม่ทำให้ผู้ใดเดือดร้อนนั่นก็ดีที่สุดแล้วจริงๆ”ท่านป้าอี้

     “อือ…..”บรรดาท่านแม่ทั้งหลายตอนนี้สายตาของพวกท่านก็ไปอยู่ที่ลูกๆหลานๆเหลนๆกันหมดแล้ว มองพวกเขาด้วยรอยยิ้มแห่งความเอ็นดู ความรัก และความหวังดี ทั้งหมด

     ตลอดเส้นทางการเดินเข้าเขตป่าชั้นในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลานั้น พวกเด็กๆต่างก็พากันเพลิดเพลินเก็บของข้างทางกันอยู่เรื่อยๆ ยิ่งข้าเขตป่าลึกมากขึ้นเท่าไหร่ก็จะเจอต้นไม้ ผลไม้ สมุนไพรต่างๆที่พวกเขาไม่ค่อยได้เห็นมากขึ้นเท่านั้น ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับทุกๆคน ไม่ว่าจะเป็นพวกผู้ใหญ่หรือกลุ่มพวกเด็กๆก็ตาม

     “นี่สินะคือเหตุผลที่ไม่ว่าผู้ใดก็อยากจะย่างก้าวเข้ามาเขตป่าด้านในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลาแห่งนี้ ขนาดพวกเราเดินอยู่ในเขตแค่ป่าชั้นนอกเข้ามาเพียงเท่านั้นเอง”ท่านพ่อ

      “ใช่ แค่เพียงเดินลึกเข้ามาด้านในของเขตป่าชั้นนอกมันก็แตกต่างจากริมชายป่าแถงหมู่บ้านของพวกเรามากมายยิ่งนัก ไม่น่าเชื่อจริงๆว่ามันก็คือป่าชั้นเขตนอกเหมือนกัน”ท่านลุงฉือ

     “ข้าเองก็ไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่พวกเราเห็นอยู่นี้มันเคยเป็นแบบนี้อยู่แล้ว หรือว่าจะมีมากกว่าเดิมหลังจากได้รับไอละอองพลังจากเหนี่ยวเหนี่ยวที่สร้างกำแพงหลังธาตุคุ้มกันหรือเปล่านะ”ท่านลุงอี้

     “อันนี้ก็อาจจะเป็นไปได้เช่นกันนะ เพราะพวกเราเองก็คงจะตอบอย่างแน่ชัดไม่ได้จริงๆ มันคือครั้งแรกที่พวกเราย่างก้าวเท้าเข้ามาถึงเขตป่าชั้นนอกได้ลึกสุดมากถึงขนาดนี้”ท่านพ่อ

     “ใช่”ท่านลุงอี้ ท่านลุงฉือ

     พวกท่านเองก็ตื่นตามากๆกับบรรยากาศโดยรอบที่ย่างเท้าก้าวเข้ามาลึกขนาดนี้ สิ่งที่ไม่เคยมีในความคิดมาก่อนเลยที่จะสามารถเข้ามาสู่ด้านในนี้ได้ ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้น ความอยากรู้ให้ทุกๆคนเป็นอย่างมากกับการเดินทางเข้าเขตป่าด้านในของป่าไร้ฤดู ไร้ห้วงเวลากับเหนี่ยวเหนี่ยว   

************
 

     เหนี่ยวเหนี่ยว ได้เริ่มการเดินทางท่องเที่ยวไปกับทุกๆคนแล้วนะเจ้าคะ คงจะมีความสนุกสนานรออยู่ข้างหน้าแน่นอนเลยเพราะมีตัวนำปั่นป่วนอย่างท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวซะอย่าง!!