บทนำ
กริ๊ก!
ข้อมือที่ถูกรัดแน่นจนปวดตุบๆส่งผลให้หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวเปื้อนเืลืมดวงตาสีน้ำผึ้งขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้าภาพเบื้องหน้าเลือนรางไม่ชัดเจนเพราะความมืดจะมีก็แต่กลุ่มแพรไหมสีขาวซึ่งบดบังวิสัยทัศน์ทำให้การมองสำรวจเป็ไปได้ยากกว่าเดิม
เหยียนลั่วขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตนเองอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงครั้นพยายามทบทวนความทรงจำก็พบว่าเธอเพิ่งอ่านหนังสือการ์ตูนที่ชอบแบบหามรุ่งหามค่ำจบและผล็อยหลับคาโต๊ะหนังสือไปทั้งอย่างนั้น
แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้?
เหยียนลั่วครุ่นคิดขณะที่ลำคอแห้งผากเมื่อกลืนน้ำลายก็เจ็บคอจนต้องทำหน้านิ่วพอจะขยับตัวก็พบว่าขาและแขนถูกตรึงไว้กับกำแพงเย็นเยียบ ร่างกายของเธอร้อนผ่าววูบวาบราวกับจับไข้อาการปวดตุบๆ ตรงหัวเหมือนมีคนเอาตะปูตอกย้ำลงมา ทรมานจนเจียนจะขาดใจ
ฝันเหรอ?
เธอพยายามจะคิดเช่นนั้นทว่าความรู้สึกที่เผชิญอยู่มันสมจริงเสียจนน่ากลัว
“น้ำ...”
หญิงสาวซึ่งถูกจองจำไว้ในคุกเย็นส่งเสียงแหบแห้งอ่อนแรงกายบางในชุดขาวสั่นเทาอย่างน่าสงสาร
ในขณะที่เหยียนลั่วกำลังสับสนและใกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็ดึงความสนใจไว้เสียก่อน
เธอฝืนใช้แรงหมุนคอหันไปมองพบว่าอีกด้านหนึ่งคือประตูคุกตารางทำจากเหล็กกล้า ด้านนอกมีคนยืนอยู่สามคนคนหนึ่งเป็ผู้หญิง อีกสองคนเป็ผู้ชาย
เพราะคนหนึ่งถือคบเพลิงส่องแสงให้ความสว่างเธอจึงเห็นว่าเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่เป็ชุดแบบจีนโบราณสมัยิผสมถังดูอย่างไรก็แปลกตาพิลึก
สำหรับคนที่คลั่งไคล้การเสพประวัติศาสตร์และสิ่งให้ความบันเทิงที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อดังกล่าวเหยียนลั่วจำได้แม่นว่าเธอเคยเห็นเครื่องแต่งกายประเภทนี้จากแหล่งความบันเทิงเดียวเท่านั้น
‘เจตจำนงแห่งรัก’หนังสือการ์ตูนที่เธอเพิ่งอ่านจบไปหยกๆ ก็มีการแต่งกายแบบนี้
เหยียนลั่วรู้สึกรำคาญกลุ่มแพรไหมสีขาวที่ขวางตาตัวเองยิ่งนักแต่ต่อให้เธอสะบัดมันมากแค่ไหน มันก็ตามปิดหน้าปิดตาเธอไปทุกที่
ราวกับว่า... มันคือผมของเธออย่างนั้นแหละ
“ฝูเยว่! พรุ่งนี้เ้าจะถูกส่งเข้าแดนปะาเพื่อชดใช้ในความผิดที่เ้าก่อ!”
เสียงหวานน่ารักที่คนพูดพยายามปั้นให้ดุไม่ได้ทำให้เหยียนลั่วรู้สึกกลัวเลยสักนิด
ในทางกลับกันเหยียนลั่วทั้งโกรธและหงุดหงิดกับเสียงของอีกฝ่ายเป็อย่างมาก
เหอะ! แม้แต่ชื่อที่ผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นเรียกก็ยังเป็ชื่อตัวละครในหนังสือการ์ตูน!
ครั้นเห็นว่าผู้ที่ถูกขังอยู่ในคุกไม่มีท่าทีตอบสนองหญิงสาววัยสิบแปดสวมชุดสีชมพูปักลายดอกพุดก็รู้สึกแปลกๆด้วยเหตุนี้จึงผินใบหน้าไปสบตาบุรุษร่างสูงโปร่งข้างกาย
“ท่านโหว[1]ฝูเยว่เอาแต่นิ่งเช่นนี้น่าสงสัยนักไม่แน่ว่าก่อนถึงวันปะาพรุ่งนี้อาจมีคนมาช่วยนางออกจากคุกก็เป็ได้”
บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดผ้าสีดำเนื้อละเอียดสบตาคนข้างกาย “แม่นางเมิ่งวางใจเถิด ข้าชิวอวิ๋นจะไม่ยอมให้เื่นั้นเกิดขึ้นเป็อันขาด”
แม่นางเมิ่ง...
ชิวอวิ๋น...
ชื่อของตัวละครในการ์ตูนเื่เดียวกันที่เปล่งออกจากริมฝีปากของผู้ที่อยู่ด้านนอกทำให้เหยียนลั่วขนลุกชันไปทั่วร่าง
เธออยากจะหัวเราะแต่เพราะสภาพร่างกายไม่อำนวยจึงทำไม่ได้
นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!
เหยียนลั่วหลับตาพร้อมกับพร่ำถามตัวเองในใจ
ตื่นเร็ว ตื่นได้แล้วยัยขี้เซา!
ความร้อนรนที่ปะทุขึ้นในดวงตาส่งผลให้เธอเริ่มส่ายหน้าระรัวราวกับคนคลุ้มคลั่งเสียสติ!
สองบุรุษและหนึ่งสตรีซึ่งยืนอยู่ด้านนอกเห็นอาการแปลกประหลาดของฝูเยว่ก็พลันหันมาสบตากันอย่างหวาดหวั่น
“หรือนางจะถูกพิษ”บุรุษอีกคนหนึ่งกล่าวเสียงขรึม
“อาจเป็ไปได้”ท่านโหวพยักหน้า
เมิ่งจิ่วพลันหน้าซีด “ไม่ได้การ!เราควรรีบเค้นความลับจากปากของนางให้ได้ก่อนที่นางจะสิ้นใจ!”
ด้านคนที่พยายามปลุกตนเองตื่นจากความฝันฟังเสียงคนเปิดประตูห้องขังชั่วลมหายใจต่อมาก็มีมือใหญ่กร้านััเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ
เหยียนลั่วเบิกตาโพลงเมื่อพบว่ามือใหญ่นั้นปัดแพรไหมสีขาวออกไปให้พ้นหน้าเธอ
เ้ากลุ่มเส้นแพรไหมที่ว่าคือเรือนผมของเธอ ไม่สิ... เป็ผมของเ้าของร่างนี้ต่างหาก
นางร้ายแบบมินิบอสในการ์ตูนเื่ ‘เจตจำนงแห่งรัก’ก็มีผมสีขาว
แถมนางร้ายที่ว่ายังชื่อว่า ‘ฝูเยว่’
ความจริงอันเหลือเชื่อและโหดร้ายไปในคราวเดียวกันกระตุ้นให้อาการปวดหัวของเหยียนลั่วทรุดหนักลงกว่าเดิม
บัดซบ!
หากปาฏิหาริย์ได้พาเธอเข้ามาอยู่ในการ์ตูนที่เพิ่งอ่านจบทั้งทีทำไมเธอถึงไม่ไปเข้าร่างคนอื่น!
จะเป็นางเอก เพื่อนนางเอก ตัวประกอบ น้องพระเอก อะไรก็ได้!
แต่ทำไม์ถึงได้ใจร้ายส่งเธอมาอยู่ในร่างของนางร้ายกระจอกๆที่กำลังจะถูกปะาั้แ่กลางเื่แบบนี้ด้วย!
[1] โหว คือ ตำแหน่งพระยา