ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่67 ขอยึดรถไปใช้หน่อย

      เมื่อเย่จื่อเฉินมาถึงบ้านผู้การหลิวไป๋อวิ๋นภรรยาของผู้การหลิวก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว

      "เสี่ยวเย่ ขอโทษจริงๆ ที่รบกวนให้นายต้องรีบมา"

     เย่จื่อเฉินนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ผู้การหลิวพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดและตอนนี้ไป๋อวิ๋นก็ได้ยกผลไม้มาให้พวกเขา

      "เสี่ยวเย่ ขอบคุณเธอมากเลยนะที่ตอนนั้นช่วยชีวิตผู้การหลิวไว้"

      "พี่สะใภ้เกรงใจกันเกินไปแล้วครับ..."

     เย่จื่อเฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ในนาทีที่เงยหน้าขึ้นมองไป๋อวิ๋นแผ่นหลังของเย่จื่อเฉินก็ขนลุกซู่ขึ้นมา

     ไป๋อวิ๋นดูเด็กมากอายุที่ล่วงเลยไปไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของเธอเลย

     แต่ในดวงตาของเธอกลับแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเรื่องในใจของเธอมันหนักหนาสาหัสมาก

     หนักจนกดทับเธอเอาไว้

     แต่สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยจริงๆ ก็คือ เธอกับหลิวฉิง...

     เหมือนกันอย่างกับแกะ

     เขาหันหน้าไปเบิกตากว้าง หลิวฉิงที่อยู่ข้างๆ เม้มปากแน่นจากดวงตาของเธอสามารถมองเห็นความรู้สึกที่เธออยากแสดงออกมา และกำลังปกปิดมันไว้

      "เสี่ยวเย่"

     ผู้การหลิวเอ่ยเรียก เย่จื่อเฉินถึงได้สติกลับมาแล้วกดความตกใจที่มีอยู่ในใจลงไป

     หยิบเอายาวิเศษที่เตรียมเอาไว้นานแล้วออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะวางลงบนโต๊ะผู้การหลิวโบกมือเอ่ยปฏิเสธเป็นพัลวัน หลังจากที่เห็นขวดหยกนี้

     "เสี่ยวเย่ สิ่งนี้มันมีค่ามากเกินไป"

      "พี่หลิว ถ้าพี่ไม่รับไว้ก็เท่ากับว่าดูถูกน้องชายคนนี้นะครับ"

      "ก็ได้"

     เย่จื่อเฉินไม่รู้เรื่องทักษะทางการแพทย์อะไรสิ่งที่เขาสามารถทำได้เมื่อมาที่นี่ก็คือเอายาวิเศษมาให้

     ก่อนที่จะออกมาจากบ้านของผู้การหลิวเย่จื่อเฉินก็ถอนหายใจพร้อมกับพูด

     "พี่หลิวครับ เห็นชัดเลยว่าพี่สะใภ้กังวลจนป่วยยาวิเศษรักษาได้ก็จริง แต่รักษาอาการป่วยใจไม่ได้ถ้ามีเวลาว่างก็พาพี่สะใภ้ไปพบจิตแพทย์หน่อยก็ดีนะครับ"

      "เฮ้อ ได้..."

     เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของผู้การหลิวก็อ่อนล้าลงไป

     เย่จื่อเฉินพยักหน้า ส่งสัญญาณบอกกับผู้การหลิวก่อนกลับเข้ามาในรถ

     ปึง!

     ปิดประตูเต็มแรง รัดเข็มขัดแน่นเย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่นมองหลิวฉิงที่อยู่ข้างๆ

      "บอกมาตามตรง เธอกับพวกผู้การหลิวเป็นอะไรกัน"

     หลิวฉิงกับไป๋อวิ๋นแทบจะถอดแบบกันออกมาเลยก็ว่าได้ตอนอยู่ในห้องนั่งเล่นเย่จื่อเฉินก็ยังเห็นรูปถ่ายครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกของผู้การหลิวด้วย

     เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางภาพ ก็คือหลิวฉิง

     "พวกเขาเป็นพ่อแม่ฉัน"

     ตุบ

     ทิ้งตัวใส่พนักพิงของเบาะรถอย่างอ่อนแรง เย่จื่อเฉินส่ายหน้าก่อนจะลดกระจกลงแล้วจุดบุหรี่ให้ตัวเอง

      "นี่ ทำไมนายต้องทำท่าแบบนี้ด้วยล่ะ"

     หลิวฉิงมองสีหน้าของเย่จื่อเฉิน พร้อมกับกระชากแขนของเขา

     เย่จื่อเฉินไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำยังไงดี มันก็จริงที่ตอนเย่จื่อเฉินเอาหลิวฉิงมาด้วยเขาก็เตรียมตัวยอมรับความวุ่นวายที่จะตามมาแล้ว

     แต่นี่...

     ลูกสาวของผู้การสำนักงานตำรวจท้องถิ่น

     แบบนี้มันเกินระดับที่เขาจะสามารถรับได้

     เย่จื่อเฉินมีความเป็นวีรบุรุษ แต่ถึงยังไงเขาก็ยังเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา

     ยีหัวอย่างแรง เย่จื่อเฉินโยนบุหรี่ออกไปนอกรถแล้วเอนหลังพิงเบาะอยู่นาน

      "หลิวฉิง มองไม่ออกเลยจริงๆ"

      "อะไร?"

      หลิวฉิงมองเขาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วจู่ๆเย่จื่อเฉินที่ทำหน้าหนักใจอยู่ตลอดเวลาก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาจางๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบผมเธอสองที

      "เธอว่าถ้าฉันช่วยชีวิตเธอ แล้วแก้แค้นให้เธอได้ผู้การสำนักงานตำรวจจะให้ประโยชน์ฉันมากแค่ไหน"

     เมื่อมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของเย่จื่อเฉินหลิวฉิงก็ตัวแข็งทื่อไปทันที

     เธอรู้ดีว่าในคำพูดนี้มันมีคำสัญญาที่หนักแน่นแฝงอยู่มากเพียงใดเธอเม้มปากและไม่พูดอะไรอยู่นาน เย่จื่อเฉินจึงลูบผมเธออีกครั้ง

      "เอาน่า อย่าห่วงไปเลย ฉันไม่มีทางเสียใจทีหลังหรอก"

     สตาร์ตรถออกไปช้าๆรอยยิ้มละมุนมักประดับอยู่บนใบหน้าของเย่จื่อเฉินเสมอ

     หลิวฉิงที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับมองเขาที่ยิ้มกว้างด้วยความตะลึงจู่ๆ ก็มีความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจมากมายแต่ที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

     ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ เธออาจจะตกหลุมรักเขาขึ้นมาจริงๆ ก็ได้

     ความรู้สึกภายในใจของเย่จื่อเฉินที่กำลังขับรถอยู่ก็สับสนเช่นกัน

     ในตอนแรกเขามีความคิดว่าจะยอมแพ้จริงๆเรื่องระดับนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสามารถจัดการได้

     แต่ว่า มันก็อดไม่ได้อยู่ดี

     เย่จื่อเฉินโทรหาเซียวอี้เหม่ย เพราะกะว่าจะไปดูเธอสักหน่อยแต่ประโยคที่ตอบว่ายังอยู่ที่โรงงานของหญิงแกร่งคนนี้ก็ได้ปฏิเสธเขาไปตรงๆ แล้ว

     ปึง! ปึง!

     จู่ๆ เย่จื่อเฉินที่จอดรถอยู่ข้างทางระหว่างที่กำลังคิดว่าควรจะทำอะไรดีก็ได้ยินเสียงคนมาเคาะกระจกรถ

      พอลดกระจกลง เย่จื่อเฉินจึงเลิกคิ้วพูดขึ้น

      "คุณตำรวจหลิน อะไรครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะ"

      "เปิดประตู เปิดประตู"

     น้ำเสียงของตำรวจหลินแฝงไว้ด้วยความร้อนใจเย่จื่อเฉินมองเธอเล็กน้อยแล้วเอียงคอพูด

      "ทำไมผมต้องเปิด"

     แก๊ก

     ยังพูดไม่จบ ตำรวจหลินก็ยื่นมือเข้ามาในรถแล้วเปิดประตูทันที

      "ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะทำการยึดรถคันนี้มาใช้ เอากุญแจรถมาให้ฉัน"

     ยึดรถไปใช้

     นี่คือการปฏิบัติหน้าที่เหรอ?

      เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้น นึกถึงหลายครั้งก่อนที่ผู้หญิงบ๊องคนนี้แสดงอาการเป็นศัตรูกับเขา

     "ไม่ให้ คุณไปยึดรถคนอื่นนู่น รถผมแพงจะตาย"

      "ไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับนายแล้ว"

     พรึบ

     ตำรวจหลินจับเย่จื่อเฉินลงจากรถแล้วขึ้นไปนั่งบนรถเย่จื่อเฉินเบิกตาโตรีบวิ่งอ้อมไปยังฝั่งเบาะข้างคนขับ แล้วเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง

      "ลงไป"

      "นี่มันรถผม คุณมีสิทธิ์อะไรให้มาบอกให้ผมลงไปคุณเป็นตำรวจแล้วจะขับรถใครก็ได้เหรอ? นี่คุณกำลังชิงทรัพย์อยู่นะ!"

     "ได้ งั้นนายก็นั่งไปก็แล้วกัน"

     บรื้นนน!

     เหยียบคันเร่งมิดไมล์ จนเย่จื่อเฉินหงายหลังไปกระแทกกับพนักพิงทันทีเขาอ้าปากจะด่า แต่เมื่อเห็นทิวทัศน์โดยรอบที่ผ่านไปข้างหลังไม่หยุดเขาจึงเหลือบมองที่ความเร็วโดยอัตโนมัติ

     200

      "คุณบ้าไปแล้วหรือไง!"

      แบบนี้มันเรียกว่าขับรถที่ไหนกัน นี่มันกำลังขับเครื่องบินอยู่ชัดๆ!

     "อย่ารบกวนฉัน นายก็รู้ว่านี่มันความเร็วเท่าไรถ้าสมาธิฉันหลุดไปแค่นิดเดียว เราสองคนได้ตายแน่"

     ในน้ำเสียงของตำรวจหลินแฝงไว้ด้วยการข่มขู่ เมื่อได้ยินประโยคนี้เย่จื่อเฉินจึงนั่งนิ่งเชื่อฟังทันที และรัดเข็มขัดนิรภัยแน่น

     พออยู่ต่อหน้าชีวิต เขาก็กลัวแล้ว

     แต่ในเวลาแค่สิบกว่านาที รถก็ขับมาถึงเขตนอกเมือง

     "นี่คุณจะขับรถพาผมไปไหนเนี่ย เดี๋ยวน้ำมันก็หมดหรอกที่นี่ไม่มีปั๊มน้ำมันนะ"

     ทันใดนั้น ตำรวจหลินก็เหยียบเบรกทันที

     เอี๊ยด...

     ยางรถยนต์เสียดสีไปกับพื้นจนฝุ่นตลบเย่จื่อเฉินก็พุ่งไปข้างหน้าจนหัวเกือบจะกระแทก

      "คุณเป็นบ้าหรือไง"

      "อย่าพูดมาก รอฉันอยู่ที่นี่แป๊บเดียว"

     ตำรวจหลินไม่สนใจคำด่าทอของเขาเลยด้วยซ้ำเธอส่งสายตาเย็นชาให้เขาไปหนึ่งที แล้วหยิบเอาปืนพกสองกระบอกออกมาจากเสื้อ

     ขึ้นนกไว้

      แล้วตำรวจหลินก็เดินลงจากรถ

      อึก

     เย่จื่อเฉินกลืนน้ำลายลงคอ แต่ก่อนเขาก็เคยเล่นปืนของเล่นมามากมายแต่พอสิ่งนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าจริงๆ ความน่ากลัวของมันก็ไม่ธรรมดาเลย

      "เดินดีๆ นะคุณตำรวจหลิน"

     หัวเราะเยาะบอกลาตำรวจหลิน พอเห็นว่าเธอหายไปจากสายตาแล้วเย่จื่อเฉินก็ย้ายมานั่งที่เบาะคนขับแล้วจะขับรถออกไป

      ปัง! ปัง!

     เสียงปืน

     มือที่จับกุญแจอยู่สั่นเทิ้มขึ้นมาทันที

     บัดซบ บิดกุญแจสิวะ

     หนังสงครามสายลับของจริงเลย

      "ไม่ได้ๆ ฉันต้องรีบไป"

     เย่จื่อเฉินพึมพำเสียงสั่น แต่ไม่นานเขาก็เอามือออกจากกุญแจรถอีกครั้ง

     "หลิวฉิง เธอไปดูหน่อยว่าทางนั้นเกิดอะไรขึ้น"