สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     เมื่อเสี่ยวจื่อน้อยเห็นชัดๆเลยว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ ก็ตะโกนออกมาดังๆอย่างตื่นเต้นว่าเธอนั้นเจอ……

     “มันคือฝูงหมูป่าล่ะ พี่ชาย พี่สาว !!!”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ฝูงหมูป่า…!!??”พวกพี่ๆ

     “ใช่ๆ ตั้งหลายสิบตัวแน่ะตัวใหญ่ๆทั้งนั้นเลยด้วยนะ!!”เสี่ยวจื่อน้อย ตาเป็นประกายขึ้นมาเลยทีเดียว

     “แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อดีล่ะน้องเล็ก???”พี่สามจงจื่อ

     “ทำยังไงต่อเหรอพี่ชาย??? ก็จับหมูป่าทั้งฝูงนี้อย่างไรล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ห๊าาาาาา…!!!”

     “จับหมูป่าทั้งฝูง..!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

     “อ่าฮะ….ใช่แล้วพี่ชายก็จับมันทั้งฝูงนี่แหละ” “หงึก…หงึก…”เสี่ยวจื่อน้อย ตอบอกไปแบบชิลๆมากโดยที่ไม่ได้มองหน้าพวกพี่ชายเลยว่าตกใจกันมากแค่ไหนกันที่ได้ยินว่าน้องเล็กจะจับหมูป่าทั้งฝูงแถบมีหลายสิบตัวอีกต่างหากด้วย

     “จับหมู่ป่าทั้งฝูงหลายสิบตัว พวกเราก็จะมีเนื้อ และน้ำมันเก็บไว้กินเยอะน่ะสิน้องเล็ก!!”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ ตาเป็นประกายเลยเมื่อนึกถึงเนื้อหมูป่ามากมายตรงหน้า 

     “............!!”พี่ชายทั้ง 7

     “ใช่แล้วพี่สาว เนื้อ เนื้อ เนื้อเยอะแยะเลย พวกเราจะได้กินเนื้อหมูป่าย่างหอมๆ เนื้อหมูตุ๋นแบบเปื่อยๆ เนื้อหมูทอดอร่อยๆ เอื๊อก…..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เอื๊อก….เอื๊อก….”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     พวกพี่ชายเองก็อดที่จะกลืนน้ำลายน้ำด้วยไม่ได้เมื่อนึกถึงภาพอาหารที่น้องเล็กของพวกเขาพูดออกมาแต่ละอย่าง 

     แต่ก็ต้องอดใจไว้ก่อนเพราะปัญหามันไม่ได้อยู่ทีว่าจะต้องนึกว่าจะเอาเนื้อหมูป่าไปทำอาหารอะไรอร่อยๆกินบ้าง เพราะยังไม่รู้เลยว่าจะเอาวิธีอะไรมาจับหมูป่าที่น้องเล็กว่านี้ได้นั่นแหละปัญหาล่ะ!!

     “น้องเล็ก น้องสี่ พี่ว่าต้องคิดกันก่อนดีไหมว่าจะจับหมูป่าทั้งฝูงได้ยังไงน่ะ???”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ใช่ๆ ถ้าพวกเราจับหมูป่าไม่ได้อาหารที่น้องเล็กพูดมาก็จะไม่มีนะ”พี่รองสือจื่อ

     “หมูป่าพวกนี้มันค่อนข้างมีพละกำลังเยอะมาก และอันตรายมากๆด้วย”พี่สามจงจื่อ

     “ใช่ๆ…”พวกพี่ชาย

     “น้องเล็กจะเอาหมูป่าพวกนีมาได้ยังไงล่ะ ปู่ ตา พ่อ อา เคยสอนพวกพี่เอาไว้ว่าถ้าเจอสัตว์ป่าในป่าต้องหลีกหนีพวกมันนะ อย่างหมูป่าที่น้องเล็กว่าเนี่ยมันตัวใหญ่มากใช่ไหม???”พี่หวงเซ่อ

     “ใช่ๆ ตัวใหญ่เท่านี้เลยนะ อ้วนตุ้บเลย..”เสี่ยวจื่อน้อยวาดมือไปบรรจบที่หลังก็ยังไม่สามารถวัดขนาดตัวตนของหมูป่าพวกนี้ได้จริงๆเลย

     “นั่นอย่างไรล่ะ ตัวใหญ่มากขนาดนั้นมันจะต้องดุมากแน่นอน เขี้ยวของพวกมันก็คมมากด้วยนะหมูป่าน่ะ ถ้ามันวิ่งมาชนพวกเราอันตรายแน่นอน”พี่หงเซ่อ

     “ดูแล้วพวกเราไม่มีทางที่จะจับหมูป่าพวกนี้ได้อย่างแน่นอนน้องเล็ก น้องสี่”พี่สุ่ยหู

     “ใช่ๆ มันอันตรายมากเกินไปกับการล่าหมูป่าที่อยู่กันเป็นฝูงใหญ่ด้วยนะ ถ้ามันตื่นตกใจพร้อมๆกันล่ะพวกเราตายแน่ๆเลย”พี่ไคว่จื่อ

     “อ้า……”น้องสาว

     “จริงสินะ …อือ….”เสี่ยวจื่อน้อย ทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักกันเลยทีเดียวล่ะกับปัญหาใหญ่นี้

 “อย่างไรเสียก็ต้องเอาหมูป่าพวกนี้กลับไปเป็นอาหารให้ได้ล่ะ ตั้งหลายสิบตัวแบบนี้ปล่อยไปเสียดายแย่เลย อุตส่าห์เจอสถานที่พื้นที่ทับซ้อนนี้ขึ้นมาแล้ว จะปล่อยไปได้อย่างไรกันล่ะของฟรีอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว”เสี่ยวจื่อน้อย บ่นพึมพำพูดกับตัวเอง

     “หรือว่าจะไปตาม ปู่ ตา พ่อ ลุง ลุงดีล่ะน้องเล็ก ให้พวกท่านช่วยมาจับหมูป่าพวกนี้ไงล่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะพี่สาว ที่พวกเราจะต้องเรียกปู่ ตา พ่อ ลุง ลุง มาที่นี่ แต่ว่าจะให้พวกท่านมาพร้อมๆกันหมดก็คงจะผิดสังเกตจนเกินไปนัก ต้องเรียกมาทีละคนสองคนก่อน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วย…”พวกพี่ๆ

     “ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกพี่จะไปตามปู่ ตา พ่อ ลุง ลุงเองนะน้องเล็ก น้องสี่”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ยังก่อนพี่ชาย พวกเราจะต้องหาวิธีล่อหมูป่าออกมาให้ได้สัก 1-2 ตัวเสียก่อนเพื่อให้คนอื่นๆได้เห็นว่า ปู่ ตา พ่อ ลุง ลุง มาทำอะไรกันน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อย่างงั้นเหรอ????”พวกพี่ๆ

     “แต่ก็ต้องทำแบบต่อเนื่องนี่น่ะสิ สำหรับการให้พวกหมูป่าวิ่งออกมาให้ทุกๆคนได้เห็นว่ามีเยอะแยะด้วย ดีนะที่บริเวณนี้มีต้นไม้ พุ่มไม้ค่อนข้างจะหนาตาหน่อย คงจะปิดบังการมีอยู่ของหมูป่าได้ล่ะ เวลาพวกมันวิ่งออกมาจะได้ไม่ผิดสังเกตมากนัก”เสี่ยวจื่อน้อย

     “แล้วน้องเล็กจะใช้อะไรล่อเจ้าหมูป่าออกมาล่ะ??พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “อือ…..ต้องคิดก่อนน่ะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     พวกพี่ๆเองก็ช่วยพากันคิดหาวิธีว่าจะทำอย่างไรที่จะจัดการกับเจ้าหมูป่ากัน โดยเฉพาะตัวสองตัวแรกนี่แหละที่จะต้องเอามาล่อตาให้คนอื่นๆได้เห็นกันด้วย

     “จากตรงนี้กับที่ปู่ ตา พ่อ ลุงลุง อยู่ห่างกันประมาณกี่นาทีน่ะพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ก็เกือบๆ 20 นาทีเห็นจะได้แต่ถ้าวิ่งมาก็ลดเวลาลงไปอีกน่ะน้องเล็ก”พี่สุ่ยหู

     “อือ….ต้องคำนวณเวลาให้ดีด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย 

     เจ้าตัวเล็กมองไปพื้นที่โดยรอบๆ ของสถานที่ ณ ปัจจุบันก่อนเลยว่าเป็นอย่างไรบ้าง มองแบบละเอียด และหันไปมองพื้นที่ของสถานที่ทับซ้อนที่ย้อนอดีตเป็นผืนป่าใหญ่เช่นกัน เปรียบเทียบบริเวณพื้นที่ว่าอยู่เริ่มต้นจากตรงไหนและสิ้นสุดที่ตรงไหนบ้าง

     เมื่อมองสังเกตไปบริเวณรอบๆอย่างตั้งใจระหว่างสถานที่ ณ ปัจจุบัน และสถานที่ย้อนอดีต เสี่ยวจื่อน้อยเองก็พูดออกมาด้วยว่า….

 “สถานที่ในอดีตพวกนี้พื้นที่ผืนป่าไม่ได้กว้างมากนักมันจำกัดบริเวณสถานที่ด้วย อันนี้แหละที่จะช่วยได้เยอะเลย เพราะนั่นหมายถึงว่าเจ้าพวกหมูป่าฝูงนี้ไม่สามารถหนี เตลิดไปไกลจากนี้ได้เพราะไม่มีพื้นที่มากพอให้วิ่งหนีไปทางอื่นมันอยู่ในระยะที่สามารถควบคุมได้ นี่ถือว่าโชคดีล่ะนะ

     ส่วนพื้นที่สถานที่ ณ ปัจจุบัน กับสถานที่ย้อนอดีตเริ่มต้นจากบริเวณฟากฝั่งขอบหลุมที่ขุดลอก ณ สถานที่ปัจจุบันยาวลงมาไปทางด้านนี้ 

     และสะพานของสถานที่ ณ ปัจจุบันก็สูงมากพอที่พวกหมูป่าจะวิ่งผ่านก็ไม่สามารถทำอะไรได้นี่ก็ถือว่าโชคเข้าข้างเราอีกแล้วสิ

     ตลอดเส้นทางนี้มันติดขอบที่ขุดลอกให้น้ำพุร้อนไหลผ่านยาวไปยันโน้นเลย เยี่ยมเลยรู้แล้วว่าจะล่อเจ้าพวกหมูป่าและจับพวกมันได้ยังไงกัน!!!”เสี่ยวจื่อน้อย

     “น้องเล็ก จะจับหมูป่ายังไงเหรอ???”พวกพี่ๆ พากันตาโตตื่นเต้นกันยกใหญ่ที่น้องเล็กก็พูดว่ามีวิธีที่จะจับหมูป่าพวกนี้ได้แล้ว

     “ก็นี่ไงล่ะพี่ชาย พี่สาว เส้นทางขุดลอกระบายน้ำพุร้อนนี่แหละคือสิ่งสำคัญที่จะช่วยพวกเราจับหมูป่าพวกนั้นได้ทั้งหมดเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เส้นทางระบายน้ำพุร้อน??!!”พวกพี่ๆ 

     “เส้นทางน้ำระบายน้ำพุร้อนเนี่ยนะน้องเล็ก??!!”พี่ไคว่จื่อ

     “ก็ใช่น่ะสิพี่ชาย ความลึกของทางน้ำพุร้อนที่จะไหลผ่านเนี่ยแหละ ลึกพอที่จะให้หมูป่าพวกนั้นตกลงไปแล้วไต่ขึ้นมาไม่ได้อย่างไรล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

    “จริงด้วยน้องเล็ก….!!!”พวกพี่ๆ 

    “น้องเล็กของพี่สาวฉลาดมากๆเลย หาวิธีจับหมูป่าฝูงนี้ได้”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ ชื่นชมน้องเล็กอย่างเต็มที่เลย

     “ใช่ๆ น้องเล็ก เก่ง ฉลาดมากๆ”พวกพี่ชาย

     “พวกพี่ๆดูสิเส้นทางระบายน้ำพุร้อนขุดลอกยาวไปตั้งโน้นแน่ะ ไกลกว่าที่ สถานที่ย้อนอดีตที่เสี่ยวจื่อเห็นในตอนนี้อีกนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “งั้นเหรอ น้องเล็ก???”พวกพี่ๆ

     “ก็แค่ตบตูดพวกหมูป่ามันเบาๆ ให้มันตื่นวิ่งมาลงเส้นทางน้ำพุร้อนจะไหลผ่านเท่านี้ก็สิ้นเรื่องแล้วล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เยี่ยมไปเลย…!!!”พวกพี่ๆ พากันกระโดดโลดเต้นปรบมือกันอย่างดีใจ ที่ในที่สุดแล้วก็หาวิธีที่จะจับเจ้าพวกหมูป่าพวกนี้ได้แล้ว

     “แค่นี้ก็หมดปัญหาเรื่องอันตรายว่าหมูป่าฝูงนี้จะทำร้ายพวกเราแล้วนะพี่ชาย ไปที่บนสะพานกันนะพี่ชาย พี่สาวเร็วเข้า”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้ๆ…น้องเล็ก”พวกพี่ๆ

     “อยู่ตรงนี้จะได้เห็นชัดเจนหน่อยล่ะนะ”เสี่ยวจื่อน้อย ยืนบนสะพานที่ยังอยู่ในเขตพื้นที่ของสถานที่ ณ ปัจจุบันอยู่ แต่พวกพี่ชายนั้นบางคนก็เข้าเขตสถานที่ย้อนอดีตแล้วแต่ก็ไม่ได้เป็นผลอะไรพวกเขายังคงอยู่พื้นที่ ณ ปัจจุบันอยู่ 

     “น้องเล็กหมูป่าพวกนั้นอยู่ตรงไหนบ้างล่ะ???”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ ถามด้วยความอยากรู้

     “อ๊ะๆ…นี่ๆพี่สาวพวกมันเดินมาทางนี้แล้วล่ะ เริ่มจากเจ้าสองตัวนี้ก่อนเลยหลงเดินมาใกล้ขอบเส้นทางน้ำพุร้อนจะไหลผ่านด้วย ดวงชะตาถึงฆาตจริงๆอิ….อิ…..”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “ควั่บ…..”

     “............!!!”พวกพี่ๆ พากันหันไปมองฟากฝั่งตรงข้ามที่น้องเล็กสาธยายบอกว่ามันเป็นจุดเขตเริ่มต้นของสถานที่ย้อนอดีตที่เจ้าพวกหมูป่าฝูงนี้อาศัยอยู่กัน

     “ป๊อก….ป๊อก….”

     ก้อนหินขนาดพอดิบพอดีมือของเสี่ยงจื่อน้อยที่ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงจากไหนปาข้ามฝั่งไปอย่างรวดเร็วทันทีเลย

     “ฟืด….ฟืด….”เสียงหอบหายใจอันโกรธเกรี้ยวจากหมูป่าสองตัวที่เดินแยกออกมาทางด้านนี้ที่ใกล้กับสถานที่ ณ ปัจจุบันใกล้ๆกับสะพานที่เสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่ๆยืนกันอยู่

    “โกรธใช่ไหม ไม่รู้ใช่ไหมว่าใครปาน่ะงั้นก็ขอโชว์ตัวนิดหน่อยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “แว๊บ……”

     “ป๊อก…..ป๊อก….”

     “แฮร่….แน่จริงก็วิ่งมาชนสิเจ้าหมูป่าอ้วน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “.............!!!”พวกพี่ชาย 

     น้องสาวทั้งสองคนที่กำลังเต้นยักย้ายส่ายก้นน้อยๆ โยกไปมาอย่างสนุกสนาน ยิ่งเสี่ยวจื่อน้อยนี่ยิ่งแสดงออกมากหน่อย

     “อู๊ด….อู๊ด…..”

     “ตุ้บ…..ตุ้บ…..”

     “อู๊ด…..อู๊ด…..”

     “ได้แล้ว 2 ตัว!!!”เสี่ยวจื่อน้อย

     “..................!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 มองหมูป่าที่มาจากไหนไม่รู้ 2 ตัวที่พวกมันตกลงไปในหลุมบ่อที่ถูกขุดเพื่อเป็นเส้นทางระบายน้ำพุร้อน แบบนอนหงายผึ่งร้องเสียงดังจนน่าตกใจ

    “ว้าว….หมูป่าตัวอวบอ้วนกลม แสนอร่อย”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

    “ตัวต่อไปอย่ารอช้าพี่สาว ขอหินเพิ่มหน่อย”เสี่ยวจื่อน้อย

    “ได้เลยน้องเล็ก!!”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ ยื่นก้อนหินให้น้องเล็กของเธอไปเรื่อยๆ 

      “พี่ชายช่วยเก็บก้อนหินให้น้องเล็กเพิ่มอีกเร็วเข้า”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

      “ได้ครับ น้องสาว!!!”พวกพี่ชาย พากันวิ่งไปหาก้อนหินมาเพิ่มเติมให้เสี่ยวจื่อน้อย

      “ตุ้บ…..ตุ้บ…..”

      “อู๊ด….อู๊ด…..”

      “.................!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 ที่เห็นหมูป่าตัวแล้วตัวเล่าตกลงไปในเส้นทางที่ขุดลอกระบายน้ำพุร้อนอย่างต่อเนื่องตลอด 

    และที่จะต้องมองไม่ใช่เพียงแค่หมูป่าที่ตกลงไปในเส้นทางขุดลอกระบายน้ำพุร้อนเพียงเท่านั้น น้องเล็กเองก็ไม่แพ้กันที่ไม่สามารถละสายตาไปได้เลยแม้แต่น้อย

     “นี่แน่ะ….อีะ…วิ่งย้อนศรงั้นเหรอไม่ได้ๆ วิ่งวนกลับมาเดี๋ยวนี้นะเร็วเข้าสิ เห็นไหมครอบครัวของพวกเจ้ารออยู่ตรงนี้นะมารวมกันตรงนี้เร็วเข้า”เสี่ยวจื่อน้อย

     “.........!!!”พวกพี่ชาย 

     เสี่ยวจื่อน้อยเล่นวิ่งสลับไปสลับมาระหว่างด้านซ้าย และด้านขวาของราวสะพาน และวิ่งขึ้นวิ่งลงสะพานอย่างต่อเนื่อง และไหนจะขอกิ่งไม้ยาวๆเพิ่มเติมอีกด้วยเพื่อที่จะแหย่เจ้าพวกหมูป่าฝูงนี้ที่วิ่งเตลิดไปนอกเส้นทาง 

      “พี่ชายจับกิ่งไม้ไผ่พวกนี้ไว้นะ และก็แกว่งไปมาแบบนี้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้ๆน้องเล็ก..!!!”พวกพี่ชาย

     เสี่ยวจื่อน้อยใช้วิธีค่อยๆดันกิ่งไม้ไผ่เล็กๆแต่มีความยาวมากพอสมควรเข้าไปในเขตพื้นที่สถานที่ย้อนอดีตผืนป่าแห่งนั้น และจับเอาไว้แต่แน่นอนว่าเธอจะไม่เปลืองแรงมากไหนๆก็มีพี่ชายอยู่ตั้ง 7 คนก็แกล้งใช้งานเสียหน่อยจะเป็นไรไป เพราะเวลาอยู่ในพื้นที่สถานที่พื้นที่ทับซ้อนเสี่ยวจื่อน้อยมีพละกำลังมากมายอย่างเหลือเชื่อ นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่จะสามารถช่วยให้ตัวเองนำข้าวของต่างๆจากสถานที่พื้นที่ทับซ้อนต่างเวลาจากที่นั่นได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ 

     “แต่เสี่ยวจื่อจะแตะก้านไผ่ตรงนี้ไว้ด้วยนะไม่งั้นแล้วพวกพี่ชายก็จะแย่แกว่งไม้ไผ่ไปๆมาๆ ณ สถานที่ปัจจุบันเท่านั้นเอง”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อ้อ….”พวกพี่ชายพยักหน้าเข้าใจและคอยมองมือน้อยๆของน้องเล็กไม่ให้หลุดจากกิ่งไผ่ที่เธอจับอยู่ด้วย

     “ป๊อก….ป๊อก…….”เสี่ยวจื่อน้อยยังคงต้องโยนก้อนหินใส่เจ้าพวกหมูป่าให้พวกมันโกรธวิ่งมาหาอยู่เรื่อยๆอีกด้วย 

     และแน่นอนว่าเสียงร้องของหมูป่าที่ตกลงไปที่ทางขุดลอกระบายน้ำพุร้อนหลายตัวนี้ก็ดังกึกก้องผืนป่านี้ด้วย เรียกความสนใจให้คนที่อยู่ใกล้ๆบริเวณใกล้เคียงเป็นอย่างมาก      

*************
 

    พี่น้องห้านิ้วพากันช่วยกันจับหมูป่ากัน แต่ต้องบอกว่าเสี่ยวจื่อน้อยเพียงคนเดียวเสียมากกว่าเพราะเธอเป็นคนเห็นเจ้าหมูป่าคนเดียวเท่านั้น