ตอนที่ 16 วายุเหมันต์!
“วันนี้ข้าจะลองฝึกวิธีการสร้างะุลูกเห็บโจมตี ตามวิชาวายุเหมันต์ที่ข้าค้นพบ” เหว่ยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“ข้าพร้อมที่จะช่วยเ้าและดูแลความปลอดภัย” ซ่งหลินตอบด้วยรอยยิ้ม เขายืนข้างๆ เหว่ยหลิงพร้อมที่จะให้การสนับสนุน
เหว่ยหลิงหลับตา หายใจเข้าลึกๆ และเริ่มรวบรวมพลังปราณในร่างกาย เขารู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายของเขา การควบคุมพลังปราณนี้ต้องใช้สมาธิและความตั้งใจสูง
เมื่อพลังปราณเย็นรวมตัวกันจนพอเพียง เหว่ยหลิงเปิดตาและยกมือขึ้น สร้างกระแสลมเย็นที่หมุนวนรอบตัวเขา สายลมพัดผ่านสนามฝึกซ้อม ทำให้ใบไม้ปลิวว่อน
“วายุเหมันต์!” เหว่ยหลิงะโด้วยเสียงที่มั่นคง เขาใช้พลังปราณในการสร้างะุลูกเห็บที่แข็งแกร่ง ะุลูกเห็บที่เกิดจากน้ำแข็งโปร่งแสงปรากฏขึ้นในอากาศและพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ซ่งหลินดูด้วยความตื่นเต้นและประทับใจ “เ้าทำได้ดีเหว่ยหลิง ะุลูกเห็บนี้มีพลังและความเร็วที่น่าทึ่ง”
เหว่ยหลิงยิ้มและพยักหน้า “ข้ายังต้องฝึกฝนเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มความแม่นยำและความแรงของะุ”
ซ่งหลินยกมือขึ้นและสร้างเส้นใยไหมทอง “ข้าจะช่วยเ้า ข้าจะสร้างเป้าหมายให้เ้าฝึกการโจมตี”
ซ่งหลินใช้เส้นใยไหมทองในการสร้างเป้าหมายที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่นในระยะที่ต่างๆ เหว่ยหลิงใช้ะุลูกเห็บในการโจมตีเป้าหมาย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ละครั้งเขาพยายามปรับปรุงความแม่นยำและความแรงของการโจมตี
“เ้าทำได้ดีขึ้นมากเหว่ยหลิง ข้าเห็นการพัฒนาของเ้า” ซ่งหลินพูดด้วยรอยยิ้มและเสียงตบมือ
เหว่ยหลิงหายใจหอบ แต่สายตายังคงมั่นคง “ขอบใจเ้าซ่งหลิน ข้ารู้สึกว่าข้าสามารถควบคุมวิชานี้ได้ดีขึ้นมาก แต่ข้าต้องฝึกฝนเพิ่มเติมอีก”
“เราจะฝึกฝนร่วมกัน ข้าจะอยู่ข้างเ้าเสมอ” ซ่งหลินตอบ
ทั้งสองนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ สายลมเย็นๆ พัดผ่านสร้างความรู้สึกสดชื่น เหว่ยหลิงรู้สึกถึงความมุ่งมั่นและความตั้งใจในการฝึกฝนวิชาวายุเหมันต์ เขารู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามและเวลาในการพัฒนาตนเอง
“ข้ารู้สึกว่าพวกเราจะสามารถทำได้ดีในการฝึกฝนและพัฒนาตนเอง ข้าตั้งตารอที่จะได้เห็นผลลัพธ์ของความพยายามของเรา” เหว่ยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน ข้าดีใจที่มีเพื่อนที่มุ่งมั่นและมีความตั้งใจเช่นเ้าเหว่ยหลิง เราจะสามารถผ่านทุกอุปสรรคไปได้ด้วยกัน” ซ่งหลินตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
การฝึกฝนวิชาวายุเหมันต์และการสร้างะุลูกเห็บโจมตีในครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็การเพิ่มพูนความรู้และทักษะของเหว่ยหลิง แต่ยังเสริมสร้างมิตรภาพและความเข้าใจในกันและกันระหว่างเขาและซ่งหลิน ทั้งสองคนรู้ว่าการพัฒนาตนเองเป็สิ่งที่ต้องใช้ความพยายามและความตั้งใจ และพวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า
ยามบ่ายในสนามฝึกซ้อมของสถาบันหลงหยวน แสงแดดเริ่มลดความแรงลง สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเงียบสงบ เหว่ยหลิงและซ่งหลินกำลังฝึกฝนวิชาวายุเหมันต์และวิชาปราณเส้นใยไหมทองด้วยความมุ่งมั่น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้ นักเรียนหลายคนหันมามอง เห็นกลุ่มนักเรียนที่เป็พรรคพวกของหยางจิ้นเดินเข้ามาในสนามฝึกซ้อม ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความโกรธ
“เหว่ยหลิง! ข้าคิดว่าเ้ามีความสามารถมากนัก ข้าจะทดสอบดูว่าจริงหรือไม่!” หยางจิ้นะโด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
เหว่ยหลิงหันมามองหยางจิ้นด้วยสายตาที่มั่นคง “ข้าไม่้าความขัดแย้ง แต่ถ้าเ้า้าทดสอบข้าก็พร้อมเสมอ”
ซ่งหลินยืนอยู่ข้างเหว่ยหลิงและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ข้าจะช่วยเหว่ยหลิง เขาไม่ต้องสู้คนเดียว”
หยางจิ้นหัวเราะเยาะ “เ้าสองคนคิดว่าจะสามารถสู้กับพวกข้าได้หรือ? ข้าจะให้เ้ารู้สึกถึงพลังที่แท้จริง!”
กลุ่มนักเรียนของหยางจิ้นเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาใช้วิชาปราณของตนในการโจมตี เหว่ยหลิงและซ่งหลินต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีที่มาพร้อมกันจากหลายทิศทาง
เหว่ยหลิงใช้วิชาวายุเหมันต์ในการสร้างกระแสลมเย็นและะุลูกเห็บโจมตีศัตรู กระแสลมที่รุนแรงทำให้คู่ต่อสู้ต้องถอยหลังไป แต่หยางจิ้นกลับไม่ยอมแพ้ เขาใช้วิชาปราณเพลิงทมิฬในการตอบโต้ เปลวเพลิงที่รุนแรงปะทะกับกระแสลมเย็นสร้างเสียงดังสนั่น
“ข้าไม่ยอมแพ้!” เหว่ยหลิงะโด้วยความมุ่งมั่น
ซ่งหลินใช้วิชาปราณเส้นใยไหมทองในการจับและควบคุมการเคลื่อนไหวของนักเรียนที่โจมตี พวกเขาพยายามใช้เส้นใยไหมทองในการพันธนาการคู่ต่อสู้และทำให้พวกเขาหยุดการโจมตี
“เหว่ยหลิง เ้าต้องพยายามมากกว่านี้!” ซ่งหลินพูดพร้อมกับหันไปมองเหว่ยหลิง
เหว่ยหลิงรวบรวมพลังปราณในร่างกายของเขาอีกครั้ง เขารู้ว่าต้องใช้ทุกสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาจากวิชาวายุเหมันต์เพื่อเอาชนะอุปสรรคนี้ ะุลูกเห็บที่เขาสร้างขึ้นมีความเร็วและความแม่นยำมากขึ้น พุ่งตรงไปยังหยางจิ้นและพรรคพวกของเขา
การต่อสู้ดุเดือดเป็เวลานาน จนในที่สุดเหว่ยหลิงและซ่งหลินสามารถเอาชนะพรรคพวกของหยางจิ้นได้ หยางจิ้นเองต้องถอยหลังด้วยความโกรธและความไม่พอใจ
“เ้าโชคดี แต่ข้าจะไม่หยุดเพียงแค่นี้!” หยางจิ้นะโก่อนจะถอยออกจากสนามฝึกซ้อม
เหว่ยหลิงหายใจหอบ แต่สายตายังคงมั่นคง “ข้าไม่้าความขัดแย้ง แต่ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงเรา”
ซ่งหลินยิ้มและตบไหล่เหว่ยหลิง “เ้าทำได้ดีมากเหว่ยหลิง ข้าเชื่อว่าเราสามารถผ่านทุกอุปสรรคไปได้ด้วยกัน”
การเผชิญหน้ากับอุปสรรคใหม่ในครั้งนี้ไม่เพียงแต่เป็การทดสอบความสามารถและความมุ่งมั่นของเหว่ยหลิงและซ่งหลิน แต่ยังเสริมสร้างความแข็งแกร่งและความมั่นใจในตนเอง ทั้งสองรู้ว่าการพัฒนาความสามารถเป็สิ่งที่ต้องใช้ความพยายามและความตั้งใจ และพวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายต่อไป
หลิวหยาที่ได้ยินเื่ราวการต่อสู้รีบเดินมาหาพวกเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความห่วงใย “เหว่ยหลิง เ้าเป็อะไรมากหรือเปล่า? ข้าได้ยินว่าเ้าต้องสู้กับหยางจิ้น”
เหว่ยหลิงยิ้มบางๆ และพยักหน้า “ข้าไม่เป็ไรหลิวหยา แค่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย แต่ข้าสามารถเอาชนะเขาได้ ขอบใจที่เ้ามาหาข้า”
หลิวหยานั่งลงข้างเหว่ยหลิงและหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขา “ข้าห่วงเ้า ข้าไม่้าเห็นเ้าต้องเ็ปหรือลำบาก”
ซ่งหลินที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูทั้งสองและยิ้ม “เหว่ยหลิงเป็นักสู้ที่มีความมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้ ข้าเชื่อว่าเขาจะสามารถผ่านทุกอุปสรรคไปได้”
“ขอบใจเ้าซ่งหลิน ข้ารู้สึกว่าเรามีกำลังใจมากขึ้นเมื่อมีเ้าอยู่ข้างๆ” เหว่ยหลิงตอบ
หลิวหยามองเหว่ยหลิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ข้าดีใจที่เ้ามีเพื่อนที่ดีเช่นซ่งหลิน ข้าเองก็พร้อมที่จะสนับสนุนเ้าในทุกๆ ทางที่ข้าทำได้”
เหว่ยหลิงจับมือหลิวหยาเบาๆ “ข้ารู้สึกขอบใจเ้ามากหลิวหยา ข้ามีกำลังใจมากขึ้นเมื่อรู้ว่ามีเ้าคอยสนับสนุน ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพัฒนาตนเองและปกป้องทุกคนที่ข้ารัก”
หลิวหยาหัวเราะเบาๆ “เ้าเป็คนที่มีความมุ่งมั่นและจิตใจดี ข้าเชื่อว่าเ้าจะทำได้สำเร็จ ข้าจะคอยอยู่ข้างเ้าเสมอ”
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเห็นใจ การสนับสนุนจากหลิวหยาไม่เพียงแต่ทำให้เหว่ยหลิงรู้สึกมีกำลังใจและความมั่นใจมากขึ้น แต่ยังทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาลึกซึ้งและอบอุ่นยิ่งขึ้น
2K
![ตามรักพรางใจ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738122990_41750154.webp)
