ตอนที่ 11 ใส่ร้าย
โล่วชิเจี่ยทำสีหน้าเศร้า ราวกับผ่านโลกมามาก น้ำเสียงของนางก็หมองหม่น คล้ายไม่ยินยอมพร้อมใจ แววตาของนางเต็มไปด้วยความเ็ป
“ข้าไม่ได้เต็มใจที่จะรับใช้ท่านอ๋อง แต่ท่านอ๋องกลับหมายตาข้า คิดพาข้ากลับมาที่จวนอ๋อง เป็ชายบำเรอของเขา ”
“ แต่ข้ามีคู่หมั้นแล้ว จึงไม่เต็มใจ เขาก็เลยทุบหัวข้า แล้วลากข้ามาที่นี่ เมื่อคืนนี้ ท่านอ๋องแสร้งทำเป็ให้ข้าไปตักน้ำอาบ แต่จริงๆ แล้ว้าข่มขืนข้า!”
“ข้าไม่ยอม เขาก็เลยทุบหัวข้าจนสลบ หวังจะข่มขืนข้า โชคดีที่พี่ชายยามเห็นเหตุการณ์ จึงเข้ามาช่วย ท่านอ๋องเห็นว่าเื่ราวบานปลายจึงคิดจะฆ่าปิดปากข้า! ”
โล่วชิเจี่ยเล่าเื่ด้วยสีหน้าเศร้าโศก ราวกับว่าจะสลบไปให้ได้เพราะความเสียใจ
“อ๊าาาา!” สาวใช้ทั้งสองใ ท่านอ๋องเป็คนแบบนี้ได้ยังไง ลักพาตัวผู้ชายมาเป็ชายบำเรอ แล้วยังจะข่มขืนเขาอีก สัตว์เดรัจฉาน! ช่างเป็สัตว์เดรัจฉาน
เด็กหนุ่มหน้าตาดี กลับต้องมาเจอเื่แบบนี้ น่าสงสารจริงๆ
“แล้วเื่ที่ท่านอ๋องไม่แข็ง มันจริงหรือไม่?”
สาวใช้คนหนึ่งถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่พูดจบ หน้าของนางก็แดงก่ำ เป็ผู้หญิงตัวเล็กๆ มาพูดเื่ที่ผู้ชายไม่แข็ง ทั้งยังต่อหน้าผู้ชายด้วย มันดูไม่เหมาะสม
โล่วชิเจี่ยไม่สนใจว่านางจะคิดอย่างไร ยังคงพูดต่อไป
แต่พอพูดถึงเื่นี้ ยอมรับว่าตัวนางเองก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้างเหมือนกัน
“ท่านอ๋องบอกว่า ถึงแม้เขาจะไม่แข็ง ไม่สามารถรุก แต่เขายอมนอนข้างล่าง เป็ฝ่ายรับก็ได้!”
“อะไรนะ!” พอพูดจบ สาวใช้ทั้งสองก็อ้าปากค้าง แค่ได้ยินว่าท่านอ๋องจะข่มขืนผู้ชายก็น่าใยิ่งแล้ว ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะชอบเป็ฝ่ายรับด้วย!
นึกไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องที่ดูหล่อเหลาและสง่างาม เวลาขึ้นเตียงจะกลายเป็อ่อนปวกเปียก ถึงขั้นไม่มีปัญญาทำเื่อย่างว่า!
ถึงอย่างนั้น ท่านอ๋องยังคิดข่มขืนโล่วชิเจี่ยอีก ท่านอ๋อง! พวกข้าเริ่มสงสัยในศีลธรรมของท่านแล้ว!
“แล้วรอยแดงบนตัวท่านอ๋องล่ะ จะอธิบายยังไง?” สาวใช้ถามต่อ หลังจากที่ได้ฟังความจริง พวกนางได้รู้ถึงด้านที่ชั่วร้ายและไร้ยางอายของท่านอ๋อง กระนั้นพวกนางยิ่งอยากรู้ ว่ารอยแดงบนตัวท่านอ๋องมาจากไหน!
“อันนั้นจริงๆ แล้ว ท่านอ๋องจูบตัวเอง!” โล่วชิเจี่ยใส่ร้ายต่อไปโดยไม่กลัวตาย ปัดความรับผิดชอบของตัวเองไปหมด
เ่ิูลามก นิสัยเสีย ใช้ความรุนแรง คราวนี้ นางจึงใส่ความเ่ิูว่าเป็โรคจิต แต่นางก็ยังแสร้งพูดด้วยท่าทีลังเล เหมือนกลัวว่าทั้งสองคนจะรับไม่ได้
“อะไรนะ?” สาวใช้ทั้งสองร้องเสียงดัง
ท่านอ๋อง จูบตัวเอง......
“อืม อืม” โล่วชิเจี่ยพยักหน้าแรงๆ
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวของสาวใช้ทั้งสองโดยไม่รู้ตัว ท่านอ๋องรูปงามกำลังกอดเด็กหนุ่มรูปงามแน่น แล้วก้มลง ประทับรอยจูบลงบนหน้าอกของตัวเอง!
ภาพที่เร้าร้อนแบบนี้ แค่คิด สาวใช้ทั้งสองก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว
ท่านอ๋องช่างวิปริต!
นี่คือข้อสรุปของสาวใช้ทั้งสอง
โล่วชิเจี่ยพยักหน้าว่าข้าเข้าใจความรู้สึกพวกเ้านะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้าและความคับข้องใจ เหมือนเด็กหนุ่มที่ถูกคนโรคจิตกลั่นแกล้ง และไม่มีใครช่วยเหลือ
“พวกเ้าต้องสัญญากับข้า ว่าจะไม่บอกเื่นี้กับใคร!”
เหมือนไม่ไว้ใจ โล่วชิเจี่ยจึงกำชับอีกครั้ง
“อืม อืม ไม่ต้องห่วง พวกเรา 'จะไม่' บอกใครแน่นอน!” สาวใช้ทั้งสองพูดอย่างมั่นใจ แต่แววตาที่ตื่นเต้นของพวกนาง ดูเหมือนจะเปิดเผยความตั้งใจที่แท้จริงออกมา
“งั้นข้าก็สบายใจแล้ว! เอาล่ะ ต่อไป พวกเ้าไปกวาดหน้าห้องนอนของท่านอ๋อง แล้วก็ในสวนด้วยนะ!”
สั่งงานเสร็จ โล่วชิเจี่ยก็บิดี้เี กำลังจะเดินออกไป แต่ถูกสาวใช้ทั้งสองรั้งตัวไว้
“ช้าก่อน ทำไมต้องให้พวกเราทำ? งานพวกนี้ท่านอ๋องสั่งให้เ้าทำไม่ใช่รึ!”
สาวใช้ทั้งสองที่ตอนแรกยังยิ้มแย้ม พลันหน้าบึ้งตึง
โล่วชิเจี่ยหันกลับไป หยิบแผ่นกระดาษที่พวกนางทั้งคู่เพิ่งลงนามออกมา พร้อมกับทำเสียงหัวเราะอย่างมีเลศนัย
ใบสัญญาทาส!
“เสี่ยวชุ่ยและเสี่ยวหลาน ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป พวกเ้าคือสาวใช้ของข้าโล่วชิเจี่ย อย่างเป็ทางการ รับผิดชอบงานทั้งหมดของโล่วชิเจี่ย และต้องเชื่อฟังคำสั่งของโล่วชิเจี่ยทุกประการ หากฝ่าฝืน ต้องจ่ายค่าปรับหนึ่งหมื่นตำลึง!”
โล่วชิเจี่ยอ่านข้อความบนแผ่นกระดาษให้พวกนางฟังด้วยความหวังดี โดยเฉพาะตอนที่อ่าน่ท้ายเื่ค่าปรับ เหมือนกับว่า้าเน้นย้ำเป็พิเศษ
สาวใช้ทั้งสองหน้าซีด แข้งขาอ่อนแรง เกือบเป็ลม
เห็นได้ชัดว่านี่เป็การหลอกลวง ที่แท้พวกนางก็โดนหลอก!
“พวกเราไม่เคยลงนามในใบสัญญาแบบนี้ เ้าหลอกลวง!”
เสี่ยวชุ่ยพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“หลอกลวงที่ไหน มันเขียนไว้ชัดเจน จะเรียกว่าหลอกได้อย่างไร?” โล่วชิเจี่ยโต้แย้ง พูดจบ นางก็โบกแผ่นกระดาษในอากาศ เทียบกับท่าทาง "พูดจาดี" ของนางเมื่อครู่ ต่างกันราวฟ้ากับดิน
ตลกสิ้นดี ข้าโล่วชิเจี่ยเป็ใคร?
ข้าเติบโตมากับการใช้ชีวิตบนท้องถนนในเมืองใหญ่! ด้วยทักษะการปลอมตัว เล่ห์เหลี่ยม และใบหน้างดงาม ประกอบกับการแสดงที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ข้าสามารถเป็ถึงระดับดารานำหญิงได้สบายๆ กลุ่มอิทธิพลมากมาย ต่างก็เรียกนางว่าพี่เจี่ย ฉะนั้นเื่วิชาการแสดง จะถูกสาวใช้สองคนจับได้กลางคันได้อย่างไร?
สาวใช้ทั้งสองโกรธจัด ยื่นมือจะแย่งใบสัญญาคืน แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง แย่งไม่ทัน
โล่วชิเจี่ยเก็บใบสัญญาอย่างภาคภูมิใจ เอามือไพล่หลัง เลียนแบบท่าทางการออกคำสั่งของเ่ิูแล้วพูดว่า “ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป หน้าที่ของพวกเ้าคือช่วยข้า ทำความสะอาดจวนอ๋องทั้งข้างในและข้างนอกให้สะอาด! ไม่งั้นจะถูกคุมขัง!”
นางสะบัดชายเสื้อคลุมอย่างภาคภูมิใจ แล้วเดินจากไป ในใจเกิดความคิด
สาวใช้สองคนนี้ทำงานช้าไปหน่อย ดูท่าว่านางต้องหาผู้ช่วยเพิ่ม
เสี่ยวชุ่ยทำหน้าไม่ยอมแพ้ พูดด้วยน้ำเสียงกัดฟัน “เขาพูดจาโอ้อวดกับพวกเรา พวกเราต้องเอาเื่นี้ไปบอกคนอื่น และบอกด้วยว่า โล่วชิเจี่ยเป็คนบอกพวกเรา ถ้าเื่นี้ถึงหูท่านอ๋อง ข้าไม่เชื่อว่าท่านอ๋องจะปล่อยเขาไป!”
เสี่ยวหลานพยักหน้า สีหน้าของนางมืดมน แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจหยิบไม้กวาดขึ้นมา เริ่มทำความสะอาดอย่างช่วยไม่ได้
ทั้งสองคนสาบานในใจ ว่าจะต้องสั่งสอนโล่วชิเจี่ยให้เข็ดหลาบ!
212K
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
