ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.....การเดินทางจากลั่วหยางไปกว่างโจว ถือเป็นเส้นทางยาวเหยียดผ่านทั้ง หุบเขา ลำน้ำ และแล้วก็มาถึงหุบเขาเซียงหยู เขตแดนที่ปกคลุมด้วยกลิ่นคาวเลือดของยุทธภพ นั่นคือ "หุบเขาเซียงหยู"

หุบเขาเซียงหยูตั้งอยู่ระหว่างเขตแดนระหว่างลั่วหยางกับกว่างโจว เป็นหุบเขาที่แม้แต่พ่อค้าเกวียนหรือพรานป่าก็ไม่กล้าเข้าใกล้ 

ผู้คนในละแวกนั้นเรียกขานมันว่าหุบเหวของเสียงคร่ำครวญ ยามค่ำคืนจะมีเสียงลมคล้ายเสียงคนร้องไห้ลอดออกมาจากซอกเขา บ้างว่าคือเสียงภูต บ้างว่าคือเสียงของเหล่าผู้ฝึกยุทธที่สิ้นชีพ ณ ที่แห่งนั้น

หุบเขานี้ยาวราว 30 ลี้ ขนาบด้วยผนังหินสูงชันประดุจกำแพงสวรรค์ที่ผ่าลงจากเบื้องบน ยอดไม้โบราณสูงเทียมเมฆขึ้นแทรกอยู่ตามรอยแยกของหิน มอสสีเขียวและเถาวัลย์ปกคลุมราวกับม่านผืนยักษ์ที่ธรรมชาติขึงไว้

ที่นี่เป็นที่ตั้งของ “สำนักกระบี่ขาว” และ “พรรคมารโลหิตคราม” ซึ่งสู้รบกันจนเลือดสาดหลายครั้ง

กลางช่องแคบหุบเขาเซียงหยู  มีสะพานโบราณทอดข้ามเหวลึก

ในขณะที่ไป่เยว่หลิงและเลี่ยหยางกำลังเดินข้ามสะพานนั้น ก็มีจอมยุทธกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ที่ทางลงท้ายสะพาน

"หยุด! ผู้ที่มาเป็นใคร?" จอมยุทธถือกระบี่สีขาวผู้เป็นหัวหน้าถาม

"แหะๆ พวกข้าเป็นเพียงคนผ่านจะเฉยๆนะขอรับ" เลี่ยหยางรีบตอบ

"แต่พวกเจ้ามีกระบี่และดาบ พวกเจ้าเป็นจอมยุทธกระนั้นหรือ?"

"อ๋อ! พอเป็นบ้างน่ะขอรับ แค่พอปกป้องตัวเองจากพวกโจรกระจอกขอรับ แหะๆ"

"แล้วเจ้าชุดขาวนั่นล่ะ เจ้าเป็นใคร?" เขาพูดและชักกระบี่ "ข้าสัมผัสกลิ่นอายสังหารได้จากเจ้า" และจอมยุทธคนอื่นก็ชักกระบี่หมด

"ช้าก่อนๆ หลิงหลิง เอ้ย! เพื่อนข้า คุณชายไป๋เขาก็เป็นแบบนี้แหละพี่ชาย ใจเย็นๆ เก็บกระบี่ก่อนนะ นะ นะ แหะๆ" เลี่ยหยางรีบห้าม

"ไป๋? เจ้าสกุลไป๋รึ?"

"ใช่ๆ สกุลไป๋" เลี่ยหยางรีบล้วงเข้าไปในเสื้อเยว่หลิงแล้วชูป้ายสกุลไป๋ให้กลุ่มจอมยุทธดู "นี่ไง สกุลไป๋จริงๆ"

จอมยุทธทุกคนรีบการคาราวะทันที

"อ้า! ต้องขออภัยพวกที่เสียมารยาท พวกข้าคือคนของสำนักกระบี่ขาว"

"ในอดีตท่านไป๋เจี้ยนเซิง แห่งตระกูลไป๋ เป็นผู้ก่อนตั้ง"

“กระบี่ที่ไม่สังหารคน เพราะเขาใช้กระบี่เพื่อปกป้อง ไม่ใช่เพื่อฆ่า" เยว่หลิงพูด

หัวหน้าจอมยุทธยิ้มแล้วโต้ตอบว่า "กระบี่หนึ่งเล่ม มีค่าเท่าชีวิตหนึ่งชีวิต ทุกครั้งที่จะชักกระบี่ ต้องถามใจตนก่อนว่าเพื่อสิ่งใด”

ที่ไป๋เยว่หลิงพูดนั้นคือสมญาของไป๋เจี้ยนชิง บรรชนตระกูลไป๋ ส่วนที่หัวหน้าจอมยุทธสำนักกระบี่ขาวพูดนั้นคือคำสอนหลักของสำนักกระบี่ขาว

และทั้งคู่ก็ยิ้มให้กันฉันมิตร

"พวกท่านจะไปกว่างโจวหรือ?"

"ใช่พวกข้าจะไปกว่างโจว"

"พวกท่านสนใจผดุงคุณธรรมไหม?"

"เพราะวันนี้มีการรวม 4 สำนักใหญ่ ล้างบางพวกพรรคมารโลหิตคราม"

"หัวหน้าพรรคพวกมันเสียชีวิต ยังไม่มีผู้สืบทอด สำนักระส่ำระสาย นี่เป็นโอกาสดีของฝ่ายธรรมะ"

"ใครมาบ้าง?" เลี่ยหยางถาม

"แถวนี้มาช่วยกันหมดเลย ทั้งสำนักกระบี่อวิ๋นเซียว(อวิ๋นเซียวเจี้ยนไพ่), พรรคเมฆขาว(ไป๋อวิ๋นเหมิน) และหอหยกสวรรค์(เทียนอวี้โหลว) รวมพวกเราสำนักกระบี่ขาว(ไป๋เจี้ยนซานจวง) ด้วยก็เป็น 4 สำนัก"

"คุณชายท่านนี้ ข้าไม่เชื่อว่าฝีมือท่านจะธรรมดา คนที่ข้าสัมผัสรังสีสังหารได้ย่อมมิใช่คนธรรมดา"

"คุณชายไป๋หากกรุณา โปรดมาร่วมกับพวกเราได้หรือไม่? ยังไงสำนักข้าก็สืบทอดมาจากบรรพชนของท่าน"

"ตกลง" เยว่หลิงพูด เลี่ยหยางมองหน้าเยว่หลิง จะแกว่งเท้าหาเสี้ยทำไมฟะเนี่ยเจ้าหลิงหลิง

เมื่อทั้งหมดเดินไปจนถึงตีนเขาพรรคมาร ก็พบจอมยุทธทั้ง 3 พรรคมาถึงกันหมดแล้ว เหลือหอหยกสวรรค์ที่ยังมาไม่ถึง

เมื่อไป๋เยว่หลิงและเลี่ยหยางไปถึงมีศิษย์ผู้หญิงเกือบทุกคนรวมถึงศิษย์ชายบางคนมองมาที่คุณชายไป๋ทันที

นั่นใครน่ะ ทำไมเขาช่างหล่อขนาดนี้ ยิ่งสวมใส่ขุดขาวบริสุทธิ์ ยิ่งทำให้เหมือนกับเทพเซียนลงมาจากสวรรค์

"คาราวะเจ้าสำนัก" หัวหน้าจอมยุทธ คำนับชายชราผมหงอกหนวดเคราขาว

"ไม่ทราบว่า 2 ท่านนี้คือ....?"

"ท่านนี้คือคุณชายไป๋เยว่หลิง และสหายของเขาครับ" (อ้าวๆ ชื่อเลี่ยหยางหายไปซะแล้ว บทพระรองเนอะ)

"โอ้! คุณชายไป๋นี่เอง ข้าพอได้ยินข่าลือมาบ้าง ว่าท่านงดงามราวดวงจันทร์ วันนี้มีโอกาสได้เห็นตัวจริงแล้ว นับถือๆ" ชายผมขาวชื่นชม

"ข้าแค่มาเป็นผู้ชม..." เยว่หลิงกล่าว

"มาแล้วๆ พวกหอหยกสวรรค์มาถึงแล้ว" ทุกคนชี้ไปทางจอมยุทธหลายสิบคนที่กำลังเดินมา

หัวหน้าหอหยกสวรรค์มาถึงก็ทำความเคารพเจ้าสำนักทั้ง 3 แล้วหัวหน้าสำนักกระบี่อวิ๋นเซียวก็เป็นผู้นำกล่าวปลุกใจ

“พี่น้องทั้งหลาย วันนี้พวกเราไม่สู้เพื่อตระกูล ไม่สู้เพื่อตัวเราเพียงผู้เดียว เรารวมเป็นน้ำหนึง่ใจเดียวกันมาสู้เพื่อส่วนรวม!
ที่ผ่านมาพรรคมาร ทำร้ายผู้บริสุทธิ์มากมาย พี่น้องของพวกเราที่ต้องตาย ณ ที่แห่งนี้ เลือด และเสียงโหยหวนของพวกเขา ...ความมืดครอบงำไปทั่ว!
วันนี้พวกเราจะรวมลมปราณรวมใจ เป็นหนึ่งเดียว ให้เสียงกระบี่ก้องเหมือนฟ้าตอบ เราจะทำลายพวกมารให้ขาดสิ้น!”

แล้วเสียงเฮดังลั่นพร้อมอาวุธมากมายชูขึ้น

"ไป! บุก!"

"เจ้าจะไปด้วยแน่นะหลิงหลิง?" เลี่ยหยางเข้ามากระซิบที่หูใกล้ๆ

"มีของบางอย่างอยู่ที่พรรคมารโลหิตคราม ข้าอยากเห็นมัน..." เยว่หลิงตอบ

....เลือดแดงปกคลุมหุบเขา จอมยุทธจากสำนักกระบี่อวิ๋นเซียว ก้าวนำไปข้างหน้า

กระบี่เงินสะท้อนแสง  ฟัน 1 เหล็กสลายกระเด็น ฟัน 2 พลังปราณหมุนฟ้าพุ่งทะลุ ทุกฝีมือราวเมฆลอยสลับฟ้า ศัตรูพากันถอยร่นด้วยความหวาดหวั่น

พรรคเมฆขาว ปล่อยพลังปราณที่ฝ่ามือและหมัดลมปราณ ฝ่ามือและหมัดสัมผัสศัตรูลอยกลางอากาศ ขาเตะศัตรูสะบัดลมจนก้อนหินกลิ้งลงเหว พลังสมดุลทุกแรงกระแทก 

หอหยกสวรรค์ พวกเขาปล่อย “หยกพิษขาว” ฝ่ายพรรคมารบาดเจ็บพากันทรุดตัวลงดิ้นทุรนทุรายสู้ต่อไม่ได้

ฝ่ายมารเองก็สู้สุดชีวิต เต็มไปด้วยพลังโหดร้าย ปล่อยงูพิษยักษ์, วิชากระบี่โลหิต, บางสิ่งที่คล้ายคาถาดำลี้ลับ ทำให้ฝ่ายธรรมะสิ้นใจตายไปก็หลายคน อีกหลายคนก็บาดเจ็บ

ไป๋เยว่หลิงและเลี่ยหยางเดินรั้งท้ายขบวน ไป๋เยว่หลิงมองคนมากมายบาดเจ็บล้มตายด้วยความเย็นชา ในขณะที่เลี่ยหยางเดินเคียงข้างด้วยความอนาถใจ

"คนพวกนี้ ยอมตายเพื่ออะไรกันเนี่ย! กว่าจะฝึกฝีมือมาได้ขนาดนี้ ใช้ชีวิตง่ายกันจัง!"

โดยไม่ทันระวัง มีพรรคมารคนหนึ่งซุ่มอยู่ด้านบนต้นไม้ มันเป่าลูกดอกลงมาที่คอไป๋เยว่หลิง เลี่ยหยงใช้ฝักดาบปัดให้อย่างรวดเร็ว ในขณะพรรคมารคนนั้นถูกคุณชายไป๋เขวี้ยงเข็มไปตอนไหนไม่รู้ตกร่วงลงจากต้นไม้เรียบร้อย

หัวหน้าพรรคกระบี่ขาวแอบมองพลางนึกว่า "คุณชายไป๋คนนี้เขายังไม่ได้ชักกระบี่เลย แต่วิชาอาวุธลับ(เข็ม)เมื่อกี้มันเร็วมาก เขาต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"

นานครึ่งค่อนวันกว่าจะตีขึ้นไปถึงยอดเขาที่ตั้งพรรคมารได้ บันไดทางขึ้นมีแต่ซากศพของฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารเกลื่อนกลาด

ผู้นำทั้ง 4 สำนักก้าวพร้อมกันเข้าด้านในพรรคมารโลหิตคราม มีคราบเลือดติดชุดของพวกเขาทุกคน เจ้าสำนักกระบี่อวิ๋นเซียวมีบาดแผลด้วยเล็กน้อย 2-3 รอย

ภายในโถงใหญ่เสื่อมโทรมแต่ดูลึกลับ ผนังหินฉายเงาแดงคล้ายเลือดแห้ง เพดานสูงคลุมด้วยโคมไฟสีคราม ทุกฝีก้าวมีเสียงสะท้อนเสียงอื้ออึง กลางโถงมีแท่นหินดำมีสัญลักษณ์โลหิต ซึ่งเป็นชื่อพรรค

มี 4 ผู้คุมกฎ และภูติซ้าย-ขวา ยืนทรนงอยู่

1. มารเพลิงโลหิต อาวุธของเขาทุกชิ้นเคลือบพิษอันตรายไว้ หากโดนเข้าแผลจะเหมือนมีรอยไหม้ และถ้ารักษาไม่ทันก็จะตาย คล้ายคนถูกเผา

2. มารฝ่ามือโลหิต ถ้าโดนพลังฝ่ามือเขาจังๆแค่ครั้งเดียวเส้นลมปราณแตกซ่าน สูญเสียวรยุทธได้เลย 

3. มารเงาโลหิต ชายผู้รู้จุดบอดศัตรูได้ดีและเข้าสังหารครั้งเดียว ต้องระวังอาวุธลับของเขาให้มากๆ

4. มารยมฑูตโลหิต ชายผู้กินเลือดมนุษย์สดๆจนร่างกายเหือดแห้ง คนๆนี้วิชาตัวเบาเป็นเลิศ แถมเคลื่อนที่รวดเร็วราวกับโดนผีหลอก

เก้าอี้หัวหน้าพรรคว่างเปล่า ตามข่าวที่สายรายงานว่าเสียชีวิตไปแล้วนั่นเอง

"พวกเจ้า! ใช้คนมากรังแกคนน้อย แล้วอวดอ้างว่าเป็นพวกคุณธรรม ถุ้ยส์!"  ภูติซ้ายพูด

"ยอมตายซะ ยังไงๆวันนี้พวกเจ้าก็ไม่รอด พรรคมารนี่ด้วย!" เจ้าสำนักหอหยกสวรรค์พูดเสียงดัง

ภูติขวาหยิบคัมภีร์เล่มหนึ่งขึ้น "ตอแหล! พวกเจ้ามาเพราะสิ่งนี้มากกว่า"

"คัมภีร์สวรรค์ไร้พ่าย!" เจ้าสำนักฝ่ายธรรมะทั้ง 4 พูดพร้อมกัน และพุ่งกระโจนเข้าไปหาภูติขวาพร้อมกัน

แต่....ช้าเกินไป คุณชายชุดขาวผู้เยี่ยมยอดวิชาตัวเบา พุ่งตัวหมุนไปเร็วกว่าเจ้าสำนักพวกนี้ 2 เท่ารีบคว้าคัมภีร์แล้วขึ้นเยียบบนแท่นหินดำสัญลักษณ์โลหิตกลางห้อง 

เลี่ยหยางทำหน้าตกใจ เอาแล้วเจ้าหลิงหลิง!

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

เลี่ยหยาง : จะมาทำไมเนี่ย พวกเขามาฆ่ากันนะ

เยว่หลิง : ช่วงนี้ทำไมเจ้าขี้บ่นขัึ้นจัง สมแล้วที่เป็นภรรยาข้า

เลี่ยหยาง : ห๊ะ!!