วันรุ่งขึ้น Byleth ตื่นขึ้น เพราะเสียงเล็กๆ ของ Sothis ที่พูดกับเขา
“นี่ ตื่นได้แล้ว นี่เป็วันแรกของเธอนะ ฮิฮิ”
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับดวงตาสีเขียวกลมโตที่อยู่ห่างจากหน้าของเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว
Sothis หัวเราะชอบใจหลังจากที่เห็นสีหน้าใของ Byleth
เธอะโขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่าง
“ไม่ต้องใ อยู่ที่นี่ ฉันจะอยู่ในตัวเธอ หรือออกมาแบบนี้ก็ได้” เธอบอก พร้อมกับแกว่งขาไปมา
Byleth นึกสงสัยในคำพูดของเธอ
แต่ก็เขาปล่อยให้ความสงสัยนั้นผ่านไป
“เธอไปทำธุระของเธอเถอะ ตอนนี้เธอยังว่าง เป็โอกาสอันดีที่จะได้ทำอะไรต่อมิอะไร ฉันจะอยู่ของฉันที่นี่ล่ะ” Sothis กล่าวด้วยท่าทีเหมือนว่าเธอพอใจที่จะนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างนี้ตลอดไป
“แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันจะไปหาเธอเมื่อไหร่ ที่ไหนก็ได้” เธอเสริม
“อ่ะ อืม” Byleth พยักหน้ารับ
ไม่รู้ทำไม แต่การที่ได้ยิน Sothis พูดแบบนั้น มันทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
จริงอยู่ที่เขาไม่ไดอยู่ที่นี่ตัวคนเดียว
แต่การที่พ่อของเขาเป็หัวหน้าอัศวินและเขาเป็อาจารย์ นั่นหมายความว่าเขากับพ่อต่างอยู่กันคนละส่วน ทำงานคนละแบบ การที่จะมีโอกาสได้มาเจอกัน เป็เื่ค่อยข้างยากทีเดียว ดังนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวท่ามกลางคนแปลกหน้าในโซนวิทยาลัยแห่งนี้
อีกอย่าง เขาก็โตเกินกว่าที่จะวิ่งไปหาพ่อที่ห้องทำงานทุกเย็น ขืนทำแบบนั้นคงจะโดนบรรดาอาจารย์แถวนั้นหัวเราะเยาะเป็แน่
หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย Byleth ก็ตรงไปยังโรงอาหาร
ที่นั่น ก็เหมือนกับโรงอาหารทั่วไป คือมีโต๊ะยาวเรียงกันหลายโต๊ะ ที่ปลายสุดของห้องเป็ห้องครัว และถัดออกมาโต๊ะสำหรับวางอาหาร ที่นั่นมีอาหารต่างๆ วางเรียงราย ซึ่งในแต่ละวันจะมีหลายรายการ และสลับสับเปลี่ยนกันไป ทั้งของคาวของหวาน
ตอนนี้ยังเช้ามาก พวกนักเรียนยังมาทานอาหารกันไม่มากเท่าไรนัก ส่วนใหญ่จะเป็พวกทหารยามเฝ้าประตูที่เพิ่งเปลี่ยนผลัด และบรรดานักบวช
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เขาก็เดินเตร็จเตร่จนไปถึงโซนร้านค้าด้านหลัง เขาใช้เวลา่เช้าหมดไปกับการเดินเลือกดูดาบต่างๆ และพูดคุยกับทหารยามที่เฝ้าหน้าประตูตัวปราสาทที่ตอนแรกคิดว่าเขาเป็นักเรียนใหม่
“ต้องขอโทษด้วยครับ พอดีผมเห็นคนยังหนุ่มเกินกว่าที่จะเป็อาจารย์”
“ถ้าคุณเบื่อละก็ ลองออกไปเที่ยวตามหมู่บ้านรอบๆที่นี่ดูสิครับ พวกเด็กๆก็ชอบออกไปกัน คุณเดินทะลุตลาดนี้ออกไปทางประตูหลังก็ได้”
ทหารยามนายนั้นคุยจ้อไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็อยากได้เพื่อนคุย
แหงสินะ ยืนเฝ้ายามทั้งวันแบบนี้ คงเบื่อแย่
Byleth คิดว่าลองออกไปสำรวจหมู่บ้านรอบๆหน่อยก็ไม่เสียหาย เขาจึงตัดสินใจเดินผ่านบรรดาร้านค้าออกไปจนถึงประตูชั้นนอก
ตอนนั้นเป็เวลาบ่ายแก่ๆแล้ว เขาเดินลงเนินเขาไปไม่ไกล ก็เข้าสู่ตัวหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ที่สุด
ที่นั่นเป็หมู่บ้านไม่เล็ก ไม่ใหญ่ มีแม่น้ำตัดผ่านลัดเลาะไปตามหมู่บ้าน ที่ริมแม่น้ำ มีชาวบ้านมานั่งเล่นบ้าง หาปลาบ้างไปตามประสา
เขาเดินหามุมที่มีคนน้อยๆ และนั่งลงริมแม่น้ำ
ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงคนคุยกันมาจากด้านหลัง ห่างออกไปไม่ไกลนัก
“เธอคิดว่าฉันจะ... นอกใจ เธอเนี่ยนะ ไม่เอาน่าคนสวย ฉันไม่เคยเลยซักครั้ง เธอก็น่าจะรู้จักฉันดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ...” เสียงของชายหนุ่มพูด
Byleth คิดว่าเขามาอยู่ผิดที่ผิดเวลาเสียแล้ว พลางลุกขึ้นและกำลังจะเดินไปจากตรงนั้น
“ฉันสาบานเลยว่าฉันมีแต่เธอคนเดียว... เอ๊ะ เดี๋ยว ฉันเข้าใจแล้ว ฉันไม่ใช่สเปคเธอสินะ เธอเลยหาเื่จะทิ้งฉัน เอางี้ เธออยากให้ฉันแนะนำผู้ชายคนอื่นให้ไหม คนที่มี crest เหมือนฉัน พวกนั้นก็เป็พวกผู้ดีมาจากตระกูลที่มียศฐาแบบฉันนี่แหละ เธอมองหาคนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มกล่าวต่อไป
สิ่งที่เขาพูดออกมาในตอนท้ายมันฟังดูน่าโมโหเสียจริง และมันมากพอจะทำให้ Byleth หยุดชะงัก และเกิดอยากเห็นหน้าตาของผู้พูด
เขาหันไปมอง
ชายคนนั้นยืนหันหลังให้ Byleth จึงทำให้ไม่เห็นหน้าตา
คนคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ รูปร่างสมส่วน บุคลิกดี ดูแล้วเหมือนเป็พวกอัศวินที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี แต่ที่เตะตาเป็พิเศษก็คือผมสีส้มแดงของเขา นอกจากนี้เสื้อผ้าที่เขาสวม มันดูเหมือนเครื่องแบบนักเรียนที่ Garreg Mach ยังไงอย่างงั้น
“ว่าไงนะ ก็เพราะแบบนี้ไงล่ะ นายมันแย่กว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก” หญิงสาวชาวบ้านที่กำลังมีเื่กับเขากล่าวด้วยความเดือดดาล เธอจะร้องไห้อยู่ร่อมร่อ
“ก็ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุขเฉยๆ... ยังไงดีล่ะ ก็อยากช่วยให้เธอได้สิ่งที่้า ฉันเกลียดเวลาเห็นผู้หญิงร้องไห้ ยิ่งผู้หญิงสวยๆแบบเธอด้วยแล้ว...” ชายหนุ่มผมสีแดงกล่าวต่อไป
แต่ยังไม่ทันพูดจบ หญิงชาวบ้านคนนั้นก็เดินหนีจากเขาไป
เขายืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งและพูดขึ้นมา
“เอาล่ะ... นาย... สนุกมากมั๊ย แอบดูคนอื่นน่ะ” เขาพูดพลางหันมาทาง Byleth
ตอนนี้ Byleth ได้เห็นหน้าเขาชัดๆแล้ว ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือนักเรียนชายคนที่เขาเห็นเมื่อวาน ตอนเดินตัดผ่านโถงใหญ่ ตอนนั้นเขากำลังนั่งพูดคุยและหัวเราะอยู่กับนักเรียนหญิงอีกราวสามคน
ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะเป็ที่ชื่นชอบของบรรดาสาวๆ เขาจัดได้ว่าเป็คนที่หล่อมากคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีรูปร่างดี ที่สำคัญการที่เขาเรียนที่ Garreg Mach ก็เป็การบ่งบอกว่าเขามาจากตระกูลผู้รากมากดีหรือบรรดาคนใหญ่คนโต
และที่แน่ไปกว่านั้น ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้ว่า Byleth เป็อาจารย์ใหม่ของที่นั่น
“ไง ดูเหมือนมีอะไรอยากพูดไม่ใช่เหรอ? ไหน พูดออกมาสิ” นักเรียนชายคนนั้นกล่าว
“นายมันพวกงี่เง่า” Byleth ตอบแบบไม่แยแสและไร้อารมณ์
“ว่าไงนะ!” หนุ่มผมแดงสวนกลับมา
“มันไม่ใช่เื่ของนายซักหน่อย... แต่เอาเถอะ ยังไงซะ ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่มันก็มักจบลงที่อกหักทั้งนั้นแหละ” เขากล่าวต่อ
Byleth ไม่ตอบ
“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเธอเพิ่งจะมาสนใจเื่ที่ฉันนอกใจ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่เห็นจะแคร์... เพิ่งจะมาสนตอนที่จับได้นี่นะ... เฮ้อ ฉันไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้จริงๆ” เขายังคงกล่าวต่อไป
“ไม่เห็นว่ามันจะเป็แบบที่นายบอกเลย” Byleth พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“อยากจะเชื่อแบบไหนก็ตามใจนายเลย... เอาจริงนะ ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าจะรักใครได้อีกรึเปล่า” เขาบอก
จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป กลับร่าเริงขึ้นมาได้ซะอย่างนั้น
“นี่ ฉันคิดวิธีเยียวยาอกหักออกแล้ว เข้าไปเที่ยวในเมืองกันเถอะ ไม่แน่นะ นายอาจจะได้แฟนก็ได้... เข้าใจไหม อาจจะน่ะ ส่วนฉัน แน่นอนว่าต้องได้” เขาชวน Byleth ซะดื้อๆ
"ไม่" Byleth ตอบห้วนๆ
“น่า น่า ใจเย็นๆ ก่อน ฉันแค่ล้อเล่นเฉยๆ นายนี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย” เขากล่าว
“เออนี่ ฉันว่าฉันเหมือนเคยเห็นนายที่ไหนเลย..." เขากล่าวพลางมองหน้า Byleth
"แต่ช่างเถอะ ยังไงนายก็ไม่ไปกับฉันอยู่แล้วใช่ไหม งั้นฉันไปก่อนนะ”
จากนั้นเขาก็เดินหายไปในหมู่ผู้คน
Byleth ได้แต่คิดว่า นักเรียนคนนี้ดูเหมือนจะโกรธใครไม่เป็เลย
ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะโดน Byleth ด่าว่างี่เง่า แต่ก็กลับคุยเล่นกับเขาได้
ถ้าไม่ติดว่าออกจะหลงระเริงกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองมากไปเสียหน่อย คนคนนี้ก็เป็คนที่น่าคบคนหนึ่งเลย
2K
![เสน่หาทาสซาตาน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674184519_10852493.webp)
