Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่84 ชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ตอนต้น

        ไป!

        แอนดรูว์ขว้างดาบออกจากมือดาบนั้นบินตรงไปยังแผ่นศิลาจารึกสูงตระหง่านแผ่นหนึ่งแล้วพุ่งผ่านไปยังอีกแผ่นหนึ่งจนครบทั้งสิบแผ่นอย่างรวดเร็ว

        เมื่อดาบกลับมาอยู่ในมือแอนดรูว์แผ่นศิลาจารึกสูงตระหง่านทั้งสิบแผ่นต่างกลายเป็นเศษซากเหลือทิ้งไว้เพียงอักขระโบราณกล้าแกร่งลอยนิ่งอยู่หลายร้อยตัว

        รวม!

        แอนดรูว์โยนดาบขึ้นไปด้านบนเหนือจิตวิญญาณเขาใช้พลังควบคุมอักขระโบราณกล้าแกร่งพุ่งตามขึ้นไป

        เวลานี้ดาบอยู่ท่ามกลางวงล้อมของอักขระโบราณกล้าแกร่งหลายร้อยตัวแต่ละตัวมีความหมายน่าเกรงขามในตัวมันเอง

        แยก!

        อักขระโบราณเริ่มแยกตัวออกจากดาบในที่สุดเหนือจิตวิญญาณแอนดรูว์ก็เต็มไปด้วยอักขระโบราณลอยอยู่ดุจทะเลอักขระโบราณ

        ผสานรวม!

        แอนดรูว์ใช้ความคิดเดียวให้อักขระโบราณทั้งหมดเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างช้าๆ

        เริ่มแรกมันเป็นเพียงฐานสี่เหลี่ยมไม่ทันไรมันได้กลายเป็นโครงสร้างตำหนักสูงถึงสิบสามชั้นจากนั้นอักขระโบราณเริ่มไหลไปยังพื้นที่ว่าง บางครั้งตำแหน่งอักขระโบราณยังสลับสับเปลี่ยนกันไปมา

        ไม่นานนักห้องหินโบราณเริ่มถูกตำหนักที่กำลังก่อตัวดึงดูดไปเป็นส่วนหนึ่ง

        ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ห้องหินโบราณทั้งหมดได้หายไป เหลือเพียงจิตวิญญาณของแอนดรูว์กับตำหนักโบราณอันยิ่งใหญ่อยู่ท่ามกลางความมืดมิด

        จิตวิญญาณของแอนดรูว์ลอยขึ้นไปหาชั้นแรกของตำหนักโบราณเขารับรู้ได้ว่ามันมีความลึกลับซ่อนอยู่ พอชั้นสอง สาม สี่...จนชั้นสุดท้ายความลึกลับของมันยิ่งมากขึ้นเป็นทวีคูณ

        “นี่ก็คือโฉมหน้าที่แท้จริงของมรดก”เสียงแอนดรูว์ดังก้อง เขาสำรวจตำหนักโบราณอีกครั้ง ครั้งนี้เขาพุ่งเข้าไปยังตำหนักโบราณชั้นแรก

        ทันทีที่เขาเข้าไปเขาเห็นด้านในเป็นเสมือนดินแดนแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยธาตุทั้งห้า น้ำ ดิน ลม ไฟทอง ถึงจะเห็นว่ามันเวิ้งว้าง มันกลับซ่อนไปด้วยธาตุหมุนวนนับไม่ถ้วนร้อยเรียงเกื้อหนุนกัน

        ถ้ามองลึกเข้าไปยังเห็นความพิเศษของแต่ละธาตุการผสานรวมกันจนก่อเกิดเป็นหลายสิ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากธาตุเหล่านั้นพอนับรวมการผสานรวมอันซับซ้อน แทบจะไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยวิธีปกติแต่ก็ไม่ใช่กับแอนดรูว์ที่เคยเรียนรู้ทำความเข้าใจพวกมันมาก่อน

        เห็นชั้นแรกในตำหนักโบราณจนพอใจแอนดรูว์ได้ขึ้นไปยังชั้นที่สอง สิ่งแรกที่เขารับรู้คือฝนตกกระทบลงบนผืนดินรอบด้านเต็มไปด้วยป่าไม้ธรรมชาติ เดินไปอีกนิดเขารับรู้ถึงอากาศหนาว สิ่งที่เห็นยังเป็นป่าใบไม้ร่วงเดินต่อไปอีกเขาจึงรับรู้ถึงความร้อนแสนอบอุ่นกับป่าใบไม้ผลิ

        “ฤดูกาลทั้งห้าค่อนข้างยอดเยี่ยม”แอนดรูว์พึมพำ แล้วเคลื่อนตัวไปยังชั้นที่สามเพียงหนึ่งความคิด

        ในชั้นที่สามแอนดรูว์อยู่ท่ามกลางความรู้สึกเหมือนตัวเขาได้เกิดใหม่เป็นเด็กทารกครู่ต่อมาก็เริ่มโตขึ้นแล้วกลายเป็นเด็กชาย ชายหนุ่ม ชายวัยกลางคน ชายสูงอายุพอเขาเป็นชายชรา ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวหนึ่งแล่นเข้าสู่ความคิดจากนั้นเขาก็ได้ไปอยู่ในชั้นที่สี่ ซึ่งเต็มไปด้วยหมู่เมฆสีขาวนวล

        “ธาตุทั้งห้าฤดูกาลทั้งห้า ชีวิตและความตายเวียนว่ายในวัฏสงสาร ส่วนนี่คือ...” แอนดรูว์พึมพำสายตาเขามองยังหมู่เมฆที่เหยียบอยู่ ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องพลันดังขึ้น

        ฮรึ่มฮรึ่ม!

        แอนดรูว์มองขึ้นไปด้านบนเขาเมฆสีดำทมิฬกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาพร้อมสายฟ้าสีม่วงแหวกว่ายอยู่ด้านในราวกับมีชีวิต

        “ทัณฑ์สวรรค์....ไม่ถูกต้อง...”แอนดรูว์ใช้จิตวิญญาณมองทะลุเข้าไปในมวลเมฆสีดำทมิฬ คราวนี้เขาเห็นว่ามันเป็นเมฆสีขาวนวลส่วนด้านล่างเป็นเมฆสีดำทมิฬอัดแน่นไปด้วยความชั่วร้าย

        “พลิกกลับดีชั่วสลับขั้วซุกซ่อน ชั้นนี้คือการลงทัณฑ์ แฝงความหมายล้ำลึกซะจริง”แอนดรูว์กวาดมองไปรอบด้าน รับรู้ถึงความลับที่ซุกซ่อน ก่อนจะไปยังชั้นที่ห้า

        ณชั้นที่ห้า แอนดรูว์อยู่ท่ามกลางหมอกขาวเจือฟ้า ใต้หมอกนี้เต็มไปด้วยวิญญาณแตกต่างกันนับไม่ถ้วนที่เกิดมาจากอักขระโบราณ

        “ชั้นห้าคือวิญญาณ”แอนดรูว์รับรู้แล้วก็เคลื่อนไปยังชั้นที่หก เขาไม่คิดสนใจพวกมันต่อเพราะถึงยังไงมันก็เป็นส่วนหนึ่งในความรู้ที่เขามีอยู่แค่มองผ่านเขารู้ทันทีว่ามันคือวิญญาณของอะไร

        ในชั้นที่หกเป็นเพียงสระน้ำประดับตกแต่งไปด้วยหินและต้นไม้งดงาม ภายในปลาสวยงามแหวกว่ายหลายชนิดแต่รอบด้านเหมือนมีชั้นที่หนึ่งถึงชั้นที่ห้ามารวมกันไว้ในชั้นนี้

        แอนดรูว์ก้มมองลงไปยังสระน้ำแทนที่เขาจะเห็นผืนน้ำในสระ เขากลับเห็นเขาอีกคนหนึ่งที่ดูชั่วร้ายทุกสิ่งรอบด้านที่ฉายยังสะท้อนออกมาให้ด้านตรงกันข้าม

        “ตัวฉันอีกคนยินดีที่ได้พบ” แอนดรูว์พูดกับภาพสะท้อนทันใดนั้นเสียงชั่วร้ายได้ดังก้องไปทั่วชั้นที่หก

        “สวัสดี~”

        “น่าสนใจถึงจะเป็นแค่การสงบใจเล็กน้อยที่เคยผ่านมาแล้ว ยังชวนให้รู้สึกเหมือนมีคนรู้ใจติดตรงมันดิบเถื่อนและชั่วร้ายไปหน่อย” แอนดรูว์พูดพร้อมเผยรอยยิ้มใบหน้าเขายังแสดงออกว่ากำลังหวนนึกถึงความทรงจำบางอย่างอยู่

        เมื่อแอนดรูว์กลับสู่ท่าทางนิ่งสงบตามปกติในเสี้ยวพริบตาชั้นที่หกกลับกลายเป็นความว่างเปล่า

        วูบ!

        แอนดรูว์เคลื่อนตัวไปยังชั้นที่เจ็ดเมื่อเขามาถึงสิ่งที่เห็นเป็นเพียงห้องสมุดเต็มไปด้วยหนังสือตำรามากมายนับไม่ถ้วนเขาเดินไปหยิบหนังสือสีแดงใหม่เอี่ยมเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิด ก่อนพลิกกระดาษไปทีละหน้า

        “ส่วนหนึ่งเท่านั้นเหมือนที่ศึกษาในห้องหินมา ไม่มีความจำเป็น”แอนดรูว์วางหนังสือสีแดงกลับไปยังตำแหน่งเดิม สายตากวาดมองไปยังหนังสือตำราทุกเล่นก่อนเคลื่อนตัวไปยังชั้นที่แปด

        ชั้นที่แปดมีภาพนับไม่ถ้วนฉายวนเวียนท่ามกลางความว่างเปล่าไม่ว่าจะพื้นที่ไหนล้วนมีภาพไม่ซ้ำกันฉายอยู่ ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำในอดีตหรือปัจจุบัน

        “ความทรงจำพวกนี้ฉันก็จำได้หมดแล้ว...ทั้งที่ถูกซ่อนไว้และหลงลืมไปทั้งหมด”น้ำเสียงแอนดรูว์แผ่วเบาดังก้อง ภาพทั้งหมดจึงมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

        “ชั้นต่อไปคงน่าสนใจขึ้นเล็กน้อย” แอนดรูว์เคลื่อนตัวไปยังชั้นที่เก้า

        ภายในชั้นที่เก้าแอนดรูว์ยืนอยู่หน้าทางแยกทั้งหก ที่มีเส้นทางแตกต่างกันไปเหนือแต่ละเส้นทางมีอักขระโบราณคำว่า เทพ ปีศาจ มาร เซียน ภูติ ผี ลอยเด่นอยู่อีกทั้งทุกคำยังมีพลังและกลิ่นอายเฉพาะตัว

        “เส้นทางทั้งหกแค่ชะตาลิขิตไร้สาระทำไมต้องเดินตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ด้วย” แอนดรูว์แค่นเสียงเย็น เขาดีดนิ้วเบา ๆครั้งหนึ่ง ทลายเส้นทางทั้งหกแล้วหายตัวไป

        ณชั้นที่สิบแสนกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตทรงพลังทุกหนทุกแห่งแอนดรูว์ได้ปรากฏตัวขึ้นด้านบนสุดเขาก้มมองสิ่งมีชีวิตทรงพลังนับไม่ถ้วนที่อาศัยอยู่ในชั้นที่สิบ

        “กว้างใหญ่ดีการดำรงอยู่ยังเหมือนของจริง เลียนแบบได้ยอดเยี่ยมซะด้วย”แอนดรูว์มองไปทุกหนทุกแห่ง เขาเห็นสิ่งมีชีวิตทรงพลังเริ่มต่อสู้กันบางตัวมีอำนาจสะกดข่มจนหลายตัวไม่กล้าเข้าใกล้

        “วิถีชีวิตแฝงไปด้วยอำนาจหลายอย่างจริงๆ” แอนดรูว์ส่ายหน้า แล้วเคลื่อนตัวจากไป ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามวิถีทางของมันโดยไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว

        .

        .

        1 2…

        ติ๊กต๊อก!

        ลองทายสิ! ฉันคือใคร?

        ติ๊กต๊อก!

        3 4…

        เวลาใกล้มาถึงช่วงเวลาแห่งความตาย!

        ฮี่ฮี่ ฮี่~

        วูบ!

        หมอกควันสีขาวปกคลุมไปทั่วพื้นที่เสียงหยอกล้อน่าสยดสยองดังก้องไปทั่ว ภาพผลุบ ๆ โผล่ ๆ ของเด็กสาวผมยาวลากตุ๊กตาหุ่นไม้ปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งคราว

        แอนดรูว์ที่พึงมาถึงชั้นที่สิบเอ็ดเห็นความผิดปกติคล้ายกำลังถูกวิญญาณร้ายตามหลอกหลอนเขากลับไม่แสดงปฏิกิริยาตอบสนองใด

        ไม่ทันไรทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปเป็นความสดใสของธรรมชาติอึดใจต่อมาก็กลายเป็นภูเขาไฟนับร้อยกำลังปะทุ มีพายุหมุนรุนแรงโหมเข้าใส่

        ต่อให้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไปอีกครั้งเป็นแอนดรูว์ยืนอยู่บนผืนน้ำนิ่งสงบไร้ระลอก ไม่กี่วินาทีต่อมา ผิวน้ำก็เดือดระอุ

        จิตวิญญาณแอนดรูว์จมลงใต้ผืนน้ำเดือดคล้ายถูกต้มเป็นหนวดปลาหมึกสีดำยาวฉุดดึงเขาลงไปในความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง

        จิตวิญญาณของแอนดรูว์ได้มาอยู่ท่ามกลางหมอกควันสีขาวอีกครั้งครั้งนี้เสียงหลอนหูซ้อนทับกับเสียงเข็มนาฬิกา กลิ่นอายอาฆาตรุนแรงปะปนอยู่ในหมอก

        1 2…

        ติ๊กต๊อก!

        ลองทายสิ! ที่นี่คือที่ไหน?

        3 4…

        ติ๊กต๊อก!

        ทายถูกคุณจะได้ตกตาย อย่างสบายใจ ไม่เจ็บปวด!

        ฮ่า ฮ่าฮ่า~

        ฮุ ฮุฮุ~

        ฮี่ ฮี่ฮี่~

        “น่าสนใจ”แอนดรูว์พูดเสียงเบา เขาเผยรอยยิ้มดูไร้พิษภัย ฉับพลันหมอกควันสีขาวถูกหมอกควันสีแดงเข้าปกคลุม

        ร่างเงาร่างหนึ่งวูบไหวอยู่ในหมอก เสียงครืด ๆ คล้ายเหล็กขูดกับพื้นดังเป็นระยะ ก่อนจะมีเสียงน่าขนลุกดังขึ้นมาพร้อมเสียงเพลงสยองขวัญ

        ตอบผิด!

        Tik…Tok!

        56...

        ความตายได้คลืบคลาน~

        Tik…Tok!

        7 8…

        ฉันหาคุณเจอแล้ว!!!

        ฮุฮิฮุฮิ~

        910..

        หมดเวลา! ถึงเวลาตาย ของคุณแล้ว!!!!!!

        กรี๊งงงงงงงงงงงงงงง

        ร่างเงาวูบไหวพุ่งเข้าหาจิตวิญญาณของแอนดรูว์เขาเพียงยืนมือไปด้านหน้าและคว้าจับลำคอของร่างหนึ่งเอาไว้

        ร่างนั้นเป็นร่างเด็กสาวในชุดขาวผมยาวสีดำ มองไม่เห็นหน้า ในมือถือมีดปลายแหลมเล่มหนึ่ง ดิ้นอยู่ในกำมือแอนดรูว์

        ขณะที่เด็กสาวกำลังใช้มีดแทงจิตวิญญาณของแอนดรูว์ตุ๊กตาหุ่นไม้ได้พุ่งเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกรรไกรยักษ์สีเงินเปื้อนเลือด

        “ควรเลิกเล่นเสียเวลา”เสียงแอนดรูว์ก้องไปทั่วพื้นที่ ทุกสิ่งอย่างพลันมลายหายไปเด็กสาวที่ถูกจับไว้ยังกลายเป็นอักขระโบราณกล้าแกร่ง

        “อารมณ์และความรู้สึกใช้ความหวาดกลัวเล่นตลกได้ดีซะจริง” แอนดรูว์โยนอักขระโบราณทิ้งไป จากนั้นเขาก็เคลื่อนย้ายไปสู่ชั้นที่สิบสอง

        ณชั้นที่สิบสอง

        จิตวิญญาณแอนดรูว์ปรากฏขึ้นท่ามกลางกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนพวกมันปกคลุมหลายสิ่งได้อย่างทั่วถึง โดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลางคล้ายกำลังถูกพวกมันจำกัด

        “ไม่แปลกเลยที่จะเข้าไปชั้นที่สิบสามโดยตรงไม่ได้นี่คงเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ตอนออกไปเราจำอะไรไม่ได้ซะส่วนใหญ่” แอนดรูว์ใช้การรับรู้หาตำแหน่งกฎเกณฑ์ทั้งหมดที่ถูกซุกซ่อน

        มานี่!

        แอนดรูว์ใช้การควบคุมบางอย่างดึงเอาแก่นแท้ของกฎเกณฑ์ทั้งหมดเข้ามาอยู่ในมือและเปลี่ยนให้มันกลายเป็นอักขระโบราณแต่ว่ายังมีกฎเกณฑ์บางอย่างที่เขาไม่สามารถควบคุมได้

        แอนดรูว์จึงใช้อักขระที่มีอยู่หลอมรวมกันให้เป็นความหมายว่า‘เหนือกฎเกณฑ์’ แล้วทำการควบคุมกฎเกณฑ์ที่หลงเหลืออยู่ก่อนจะเปลี่ยนให้มันกลายเป็นอักขระโบราณ

        เมื่อเขาไม่ถูกจำกัดอีกต่อไปเขาได้ใช้ความคิดหนึ่งเพื่อเคลื่อนตัวไปยังชั้นที่สิบสาม แต่เขากลับทำไม่ได้

        “ตัวการหลักคงอยู่ชั้นที่สิบสามหลังเรียนรู้มาอยากเอาไปใช้ต้องผ่านบททดสอบด้วย...ให้ตายเถอะ” แอนดรูว์ทำการควบคุมอักขระโบราณทั้งหมดแล้วเปลี่ยนให้มันกลายเป็นกฎเกณฑ์อีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะเขาควบคุมมัน

        “ความรู้สึกเหมือนได้ชักใยอยู่เบื้องหลังนี่มันอะไรกัน”แอนดรูว์พึมพำ พลางใช้พลังบางอย่างเปิดพื้นที่ไปสู่ชั้นที่สิบสาม

        ทันใดนั้นเองบันไดสีทองได้เกิดขึ้นจากการก่อตัวของอักขระโบราณนับร้อยขั้น