ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลี่หรูอี้กล่าวว่า “ขอกล่าวตามจริงโดยไม่ปิดบังคนที่ต้องการซื้อวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่ของครอบครัวเรามีไม่น้อยคนที่มาขอซื้อก่อนหน้านี้เสนอเงื่อนไขไม่ถูกใจพวกเรา พวกเราจึงไม่ได้ขายให้ไม่ทราบว่าพวกท่านจะซื้ออย่างไร มีเงื่อนไขอะไร”

       ชายชราไฝดำที่ตำบลจินจีเสนอเงินห้าตำลึงเงินขอซื้อวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่โดยมีเงื่อนไขคือ ต่อไปบ้านหลี่ห้ามทำแป้งย่างใส่ไข่ออกมาขายอีก

       หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมจวี้โหย่วที่อำเภอฉางผิง ให้เงินสิบตําลึงเงินขอซื้อวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่ โดยมีเงื่อนไขว่า ต่อไปนี้ครอบครัวหลี่ห้ามทำแป้งย่างใส่ไข่ออกมาขายอีก

       ตอนนี้บ้านหลี่อาศัยแป้งย่างใส่ไข่หาเงินทุกวัน ได้วันละสองร้อยกว่าทองแดงหนึ่งเดือนก็ได้หกตำลึงเงินจะขายวิธีทำให้ชายชราไฝดำและหลงจู๊ของโรงเตี๊ยมได้อย่างไร

       หลี่หมิ่นหานรู้สึกร้อนใจ รีบลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องโถงเดินไปหาจ้าวซื่อที่กำลังปักผ้าอยู่ในห้องนอน “ท่านแม่แขกสองคนนี้มาขอซื้อวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่จากพวกเราขอรับ”

       จ้าวซื่อได้ยินดังนั้นจึงวางงานในมือแล้วเดินประคองท้องออกไปที่ห้องโถงตอนนี้หลี่ซานไม่อยู่ เรื่องใหญ่อย่างการขายวิธีทำแป้งย่างย่อมต้องให้จ้าวซื่อเป็นคนออกหน้า

       “ศิษย์พี่ท่านออกไปหารือกับข้าหน่อยเถิด” เหอซานเห็นครอบครัวหลี่มีบ่อน้ำทั้งยังเห็นว่าบ้านของพวกเขาเพิ่งปรับปรุงใหม่แม้พี่น้องบ้านหลี่จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆแต่หากจะขุดบ่อน้ำและปรับปรุงบ้านก็ต้องมีเงินสิบกว่าตำลึงเงินบ้านหลี่เพิ่งขายแป้งย่างเพียงไม่กี่เดือนก็ได้เงินมากมายเพียงนี้แล้วหากเงื่อนไขไม่ดีพอบ้านหลี่ต้องไม่ยอมขายวิธีทำแป้งย่างให้แน่นอน

       หูเอ้อร์และเหอซานเดินออกไปที่ลานด้านนอก สุมหัวกันกระซิบกระซาบเพื่อหารือเมื่อเห็นสตรีตั้งครรภ์ผู้หนึ่งเดินเข้าไปในห้องโถงก็คิดว่าต้องเป็นมารดาของพี่น้องบ้านหลี่แน่นอน พวกเขารู้สึกประหลาดใจหรือว่าเจ้าบ้านชายไม่อยู่ ออกไปขายแป้งย่าง?

       หลี่หรูอี้รีบพูดว่า “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง”

       จ้าวซื่อขมวดคิ้วพลางกระซิบว่า “พวกเขาขี่ม้ามาเมื่อครู่ข้าให้พี่สี่ของเจ้าดูอย่างละเอียดแล้ว พวกเขาสวมชุดผ้าไหมคงมีฐานะไม่ธรรมดาแน่ ครอบครัวชาวบ้านอย่างพวกเราอย่าล่วงเกินผู้สูงศักดิ์เลยมิฉะนั้นต่อไปจะมีปัญหา”

       “ข้ารู้ ท่านกลับไปที่ห้องนอนเถิด อย่าออกมาอีกเลย” หลี่หรูอี้จ้องมองจ้าวซื่อที่มีใบหน้าเนียนใสแดงระเรื่อกลัวจ้าวซื่อจะถูกคนทั้งสองแอบมองจึงรีบจูงแขนของนางแล้วเดินประคองกลับไปส่งที่ห้อง

       จ้าวซื่อกล่าวอย่างกังวล “หรูอี้นับวันเจ้าก็ยิ่งใจกล้าขึ้นเรื่อยๆ คราวนี้เจ้าต้องฟังคำแม่ ต้องระวังสักหน่อย”

       “ท่านวางใจเถิดข้ารู้จักแยกแยะ” หลี่หรูอี้ปิดประตูห้องนอนแล้วเดินกลับมาที่ห้องโถง

       หลี่อิงฮว๋าและหลี่หมิ่นหานเห็นหลี่หรูอี้มีท่าทีเคร่งขรึมในใจจึงรู้สึกนับถือยิ่งนัก ขณะเดียวกันก็เรียนรู้ความใจเย็นจากนางไปด้วย

       หูเอ้อร์และเหอซานหารือกันเรียบร้อยแล้วก็กลับมาที่ห้องโถง พูดพร้อมกันว่า “บิดาเจ้าอยู่บ้านหรือไม่” 

       หลี่อิงฮว๋ากล่าวอย่างเนิบช้า “ท่านพ่ออยู่ข้างนอกขอรับระยะนี้ไม่อยู่บ้าน เรื่องในบ้านให้พวกเราพี่น้องจัดการเองได้เลย”

       หูเอ้อร์ส่ายหน้า “เช่นนั้นไม่ได้การซื้อขายวิธีทำแป้งย่างเป็นเรื่องใหญ่ พวกเราพี่น้องต้องการคุยกับพ่อของเจ้า”

       หลี่หรูอี้ก้มหน้าลงเล็กน้อย กล่าวอย่างเรียบๆ ว่า “คนทั่วทั้งหมู่บ้านหลี่ล้วนรู้ว่าพวกเราพี่น้องเป็นคนที่ทำแป้งย่างใส่ไข่ได้มิใช่บิดาของพวกเรา แต่หากพวกท่านไม่เชื่อใจก็รอผ่านปีใหม่ไปก่อนค่อยกลับมาคุยกับท่านพ่อเถิด”

       หูเอ้อร์กล่าวอย่างร้อนใจ “ปีใหม่ช้าเกินไปพวกเรารอไม่ไหว เดือนเดียวก็รอไม่ได้”

       หลี่หรูอี้แอบหัวเราะในใจ

       “ในเมื่อพวกเจ้าเป็นผู้จัดการเรื่องนี้พวกเราก็จะคุยเงื่อนไขกับพวกเจ้า แต่เมื่อตกลงเงื่อนไขเสร็จแล้วผู้ที่จะเซ็นสัญญาต้องเป็นผู้อาวุโสของบ้าน” เหอซานปรายตามองหูเอ้อร์ศิษย์พี่โง่งมผู้นี้รีบร้อนพูดออกไปเช่นนั้น บ้านหลี่ไม่ขึ้นราคาก็แปลกแล้ว

       หลี่หรูอี้พยักหน้า “ได้เจ้าค่ะท่านแม่ของข้าอยู่บ้าน ถึงตอนทำสัญญาพวกเราจะให้หัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านเรามาเป็นคนกลางร่วมทำสัญญาด้วยให้สามฝ่ายร่วมกันเซ็นสัญญาประทับรอยนิ้วมือ”

       สองพี่น้องเห็นว่า หลี่หรูอี้พูดจาเป็นงานเป็นการเช่นนี้ก็รู้สึกพึงพอใจ

       หลี่หมิ่นหานร้อนใจ จึงรีบดึงหลี่หรูอี้ไปข้างๆ มองหน้านางเขม็ง ถามว่า “น้องห้า เจ้าจะขายวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่จริงๆ หรือ”

       หลี่หรูอี้จงใจกล่าวเสียงดัง “เช่นนั้นก็ต้องดูว่าเงื่อนไขของท่านทั้งสองเป็นอย่างไร” อีกไม่นานอากาศจะเย็นแล้ว ไม่เหมาะที่จะขายแป้งย่างใส่ไข่อีกหากอากาศหนาวพื้นลื่นย่อมไม่เหมาะที่คนในบ้านจะต้องเดินทางไกลทุกวัน

       หลี่อิงฮว๋าปรายตามองออกไปเห็นคนในหมู่บ้านจำนวนหนึ่งยืนอยู่นอกรั้วมีท่าทางสนอกสนใจจึงรีบเดินไปปิดประตูห้องโถง

       เหอซานพูดเบาๆ “พวกเราขอซื้อวิธีทำแป้งย่างใส่ไข่ด้วยเงินสามสิบตำลึงเงินแต่มีเงื่อนไขคือ ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไปจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ปีหน้าบ้านของเจ้าห้ามขายแป้งย่างใส่ไข่อีก”

       หูเอ้อร์ได้ยินเหอซานบอกราคาต่ำกว่าที่หารือกันเมื่อครู่นี้ถึงยี่สิบตำลึงโดยไม่ปรึกษากันก่อนก็กลัวว่าบ้านหลี่จะไม่เห็นด้วย ร้อนใจจนเหงื่อออกท่วมตัวทั้งยังส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับเหอซานด้วย 

       “เงินที่พวกท่านเสนอต่ำเกินไปเจ้าค่ะ” หลี่หรูอี้กวาดตามองคนทั้งสอง “ให้พวกเราพี่น้องหารือกันก่อนนะเจ้าคะ”

       หลี่หรูอี้ หลี่อิงฮว๋า และหลี่หมิ่นหานเดินออกไปยังสวนด้านหลังผ่านทางประตูหลังของห้องโถงทิ้งหูเอ้อร์และเหอซานไว้ในห้องโถงอันกว้างใหญ่ที่มีของวางอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น

       หูเอ้อร์รีบกระซิบข้างหูเหอซาน “มิใช่หารือกันว่าห้าสิบตำลึงเงินหรือ เหตุใดเจ้าจึงบอกพวกนางไปเพียงสามสิบตำลึงเงินเล่า?” 

       เหอซานอธิบายเบาๆ “หากข้ากล่าวไปว่าห้าสิบตำลึงเงินตรงๆ พวกเขาต้องขึ้นราคาแน่ ข้าจึงบอกไปสามสิบตำลึงเงินก่อนหากพวกเขาเพิ่มราคาถึงห้าสิบตำลึงเงิน ก็พอดีกับเป้าหมายที่พวกเราหารือกัน”

       หลี่อิงฮว๋าเดินนำเข้ามาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มด้านหลังมีหลี่หมิ่นหานที่มีใบหน้าเคร่งขรึมและหลี่หรูอี้ที่มีสีหน้าปกติที่สุดเดินตามเข้ามาด้วย

       หูเอ้อร์ถาม “ว่าอย่างไร” 

       หลี่อิงฮว๋ากล่าวด้วยใบหน้าปกติ “พวกเราพี่น้องหารือกันแล้วสามสิบตำลึงเงินก็สามสิบตำลึงเงินขอรับไม่ให้พวกข้าขายก่อนเดือนกุมภาพันธ์ปีหน้าก็ได้ขอรับแต่พวกท่านห้ามเผยแพร่วิธีทำแป้งย่างใส่ไข่ให้ผู้อื่นและห้ามขายแป้งย่างใส่ไข่ในบริเวณห้าสิบลี้รอบหมู่บ้านของพวกเราด้วย”

       หูเอ้อร์และเหอซานยินดียิ่งนักมองหน้าสบตากัน ตอบตกลงพร้อมกันว่า “ได้เช่นนั้นทำสัญญาตามนี้”

       หลี่อิงฮว๋ากล่าวต่อไป “รอสักครู่ขอรับเมื่อครู่พวกเราบอกว่า ต้องไปเชิญคนมาเป็นคนกลางด้วยพวกท่านต้องจ่ายค่าคนกลางให้เขาหนึ่งส่วน”

       “ได้ พวกเจ้ารีบไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาเถิด” หูเอ้อร์และเหอซานเคยพบคนระดับท่านอ๋องและไท่เฟยมาแล้วเพียงตำแหน่งเล็กๆ อย่างหัวหน้าหมู่บ้านจะเป็นอะไรไปอีกอย่างเงินหนึ่งส่วนก็แค่สามตำลึงเงินเท่านั้นเมื่อรวมกับสามสิบตำลึงเงินที่เป็นค่าซื้อวิธีทำ ก็เท่ากับสามสิบสามตำลึงเงินน้อยกว่าห้าสิบตำลึงเงินที่คิดไว้ถึงสิบเจ็ดตำลึงเงิน

       หวังไห่อยู่บ้านพอดีเมื่อรู้ว่าบ้านหลี่ตกลงให้พ่อค้าทั้งสองจ่ายค่าคนกลางให้กับตนถึงสามตำลึงเงินก็ยินดีจนยิ้มไม่หุบ

       “ดูเถิด น้องจ้าวดีกับข้าเพียงใด ข้าจะไปกับท่านด้วย” เฟิงซื่อตามหวังไห่ไปที่บ้านหลี่อย่างกระตือรือร้น

       หวังไห่หรี่ตามองคนในหมู่บ้านสิบกว่าคนที่พากันมาห้อมล้อมดูเหตุการณ์อยู่ที่ประตูรั้วบ้านหลี่กล่าวยิ้มๆ ว่า “สองคนนั้นเป็นคนจากบ้านเก่าของครอบครัวหลี่ระหว่างเดินทางทำการค้าผ่านตำบลพอดี ได้ยินคนพูดถึงบ้านหลี่จึงเดินทางมาเยี่ยมเยียน”

       “บ้านเกิดของครอบครัวหลี่อยู่ห่างจากหมู่บ้านขอวพวกเราสี่ร้อยกว่าลี้พวกเขาค้าขายจนมาเจอครอบครัวหลี่ได้เช่นนี้ ช่างบังเอิญจริงๆ”

       “สองคนนั้นสวมเสื้อผ้าไม่ธรรมดาแล้วยังขี่ม้ามาด้วยทีแรกคิดว่าพวกเขาเป็นคนของทางการเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพ่อค้ามาทำการค้านี่เอง”

       “ตอนนี้หลี่ซานยังอยู่ที่เมืองเยี่ยนพวกเขาจะไปเยี่ยมหลี่ซานที่เมืองเยี่ยนอีกหรือไม่”

       คนในหมู่บ้านวิจารณ์กันไปต่างๆ นานา หวังไห่จึงโบกมือบอกให้พวกเขากลับไปแล้วจึงค่อยเข้าไปที่บ้านหลี่

       .......................................