เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
ชุดพลังพื้นฐาน
ผู้แต่ง Cydrag
----------------
หลังการตั้งรหัสผ่านใหม่เสร็จสิ้น...
"เอ่อ...แล้วนี่เราต้องทำอะไรต่อหรือ? แล้วฝึกพลังยังไง?"
รุ้งมองหน้ากุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลอย่างสงสัยเพื่อหาคำตอบ
"งั้น กุ๊งกิ๊งขออธิบายแยกเป็สองส่วนนะส่วนแรกคือเื่สถานที่แห่งนี้ และส่วนที่สองคือการฝึกชุดพลังพื้นฐานนะ!"
กุ๊งกิ๊งพูดด้วยน้ำเสียงและหน้าตาที่จริงจังเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นทำหน้าที่ครูฝึก
"เริ่มจากสถานที่แห่งนี้ตามที่ท่านรุ้งทราบ ที่นี่คือห้องวิเศษส่วนตัวของท่าน ผู้อื่นไม่สามารถเข้าได้นอกจากท่านพาเขาเข้ามา ที่นี่มีระบบคุ้มกันภัยอัจฉริยะหรืออาจเรียกเป็ระบบคุ้มกันภัยชั้นในต่อจากระบบป้องกันภัยอาณาเขตของประตูทองคำซึ่งอยู่ด้านนอกมิอาจมีผู้ใดตรวจพบหรือรุกล้ำได้ แต่หากเกิดภัยอันตรายใดขึ้นในห้องวิเศษนี้ระบบคุ้มกันภัยอัจฉริยะจะแจ้งเตือนเ้าของห้องคือท่านรุ้งและผู้ดูแลห้องคือบับเบิ้ล อย่างทันทีในชั่วอึดใจรวมทั้งปรับเข้าสู่ระบบโหมดทำลายล้างผู้บุกรุกและระบบฟื้นฟูห้องวิเศษในทันทีเช่นกันภายในห้องวิเศษถูกออกแบบมาให้เป็ดินแดนส่วนตัวที่อาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ดินแดนสามารถขยายพื้นที่เพิ่มได้เองเมื่อเ้าของห้องมีพลังวิเศษเพิ่มขึ้น!"
เขาพูดไปพลางจูงมือเธอเดินไปพลาง ชวนให้ดูสิ่งต่างๆ โดยมีบับเบิ้ลกระพือปีกเล็กๆ บินตามหลังไป
"ในดินแดนแห่งนี้เป็แหล่งธรรมชาติที่ระบบห้องวิเศษออกแบบให้พิเศษ ตรงกับลักษณะของเ้าของห้องทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็ ต้นไม้ ดอกไม้ ต้นหญ้า แม่น้ำ ทะเลสาบ ูเา น้ำตก พืชพันธุ์ เหล่าสัตว์น้อยใหญ่รวมทั้งทุกสิ่งที่ปรากฏในสถานที่แห่งนี้ล้วนเป็สิ่งที่ระบบสร้างขึ้นแต่มีความพิเศษแตกต่างจากธรรมชาติทั่วไปที่เคยพบเห็น!"
พวกเขาเดินคุยกันไปเรื่อย แล้วมาหยุดที่ริมทะเลสาบแห่งหนึ่งน้ำของทะเลสาบแห่งนี้มีสีม่วงใสแจ๋วมาก แลเห็นเป็ประกายสีทองเล็กๆระยิบระยับเมื่อแสงอาทิตย์ส่องมากระทบกับผิวน้ำแม้จะพอมองออกว่าก้นของทะเลสาบมีความลึกมากเพียงใดแต่ยังสามารถมองเห็นตัวปลาแหวกว่ายกับเหล่าพืชน้ำเคลื่อนไหวใต้ทะเลสาบได้อย่างชัดเจน
"สำหรับเื่ชั่วโมงเวลาของห้องลับส่วนตัวนี้ก็พิเศษเช่นกันท่านรุ้งเห็นตรงนั้นไหม?บนท้องฟ้า ตรงนั้นเห็นไหม? มีตัวเลขแสดงเวลาปัจจุบันให้เห็นนะ!"
กุ๊งกิ๊งยกมือขนขาวปุยของเขาชี้ขึ้นไปบนด้านหนึ่งของท้องฟ้า ใกล้กับหมู่เมฆกลุ่มหนึ่งที่กำลังลอยเลื่อนผ่านไปมีตัวเลขเหลี่ยมนูนขนาดใหญ่สีฟ้าเข้มปรากฏอยู่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าอย่างชัดเจน คล้ายกับตัวเลขที่แสดงเวลาของนาฬิกาเป็ ชั่วโมง : นาที : วินาที
"ว้าว!....นั่น! นาฬิกาใช่ไหม? ติดอยู่บนท้องฟ้าเลย ดีจัง!แค่เงยหน้ามองก็รู้ว่าเวลาว่ากี่โมงแล้ว ใช่ไหม?"
รุ้งเงยหน้ามองตามทิศทางที่กุ๊งกิ๊งยกมือชี้เธออุทานอย่างตื่นเต้นเช่นเคย ทุกสิ่งที่นี่ล้วนแปลกใหม่ น่าสนใจทั้งสิ้นแถมยังมีนาฬิกาติดอยู่บนฟากฟ้าด้วย
"นั่นคือ นาฬิกาฟ้า แต่เวลาในนี้จะนานกว่าบนโลกหน่อยนะ..."
กุ๊งกิ๊งพาเธอเดินต่อไปพร้อมอธิบายเื่เวลาที่ยาวนานกว่าบนโลก แล้วรุ้งพูดขัดขึ้น
"ว้าว!...ดูกลุ่มดอกไม้ตรงนั้นสิลอยขึ้นไปกลางอากาศเป็กลุ่มเลย...ว้าว! ...เมื่อกี้...กุ๊งกิ๊งว่าอะไรนะ?"
เธอตื่นเต้นกับเหล่าดอกไม้สีฟ้ามีกลีบดอกคล้ายปีกของผีเสื้อเล็กๆ หลายๆ ปีกในดอกเดียว ลอยขึ้นฟ้าได้ ทั้งดอกทั้งกิ่ง ทั้งใบ ลอยขึ้นไปบนฟ้าเป็กลุ่ม และลอยไปตามการเคลื่อนไหวของสายลมเธอจึงไม่ทันฟังที่กุ๊งกิ๊งพูดเื่เวลาเมื่อครู่
"อ๋อ...นั่นคือ ดอกบลูบัตเทอร์ฟลาย เมื่อดอกบานเต็มที่จะลอยขึ้นฟ้าตามสายลมเมื่อหล่นบนพื้นที่ใด ก็จะเพิ่มต้นอ่อนเติบโตที่นั่น!"
เขามองตามดอกไม้ที่ลอยขึ้นฟ้าพูดอธิบายข้อมูลดอกไม้ชนิดนี้ให้เธอฟัง ขณะกำลังพาเธอเดินต่อไปเรื่อยๆ
"ทุกอย่างที่นี่เป็ของจริงไหมกุ๊งกิ๊ง?"
รุ้งยังเอ่ยถามต่อไปเพราะอดสงสัยไม่ได้
"ก็เป็ของจริงนะ!สามารถััได้จริง เหมือนจริงทุกอย่าง เพียงแค่ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแต่เป็สิ่งที่ระบบห้องวิเศษทดลองและสร้างขึ้น!"
กุ๊งกิ๊งตอบคำถามเธออย่างใส่ใจเพื่อให้เธอได้มีความเข้าใจชัดเจน แม้จะต้องใช้ความอดทนอยู่บ้างเพราะรุ้งเธอช่างสงสัยเหลือเกิน ถามเขาตลอดทางทุกที่ที่เดินไป
"เมื่อกี้พูดถึงเื่เวลาในห้องนี้น่ะ!หนึ่ววันยี่สิบสี่ชั่วโมงในนี้ จะเท่ากับหนึ่งนาทีบนโลกมนุษย์! ดังนั้นเท่ากับว่าเราใช้เวลาที่นี่ได้อย่างเหลือเฟือ อย่างเช่น สิบวันของที่นี่ ก็เท่ากับสิบนาทีบนโลกเท่านั้น!"
เขาพูดแล้วหันมองเธอเพื่อดูว่าเธอเข้าใจหรือไม่ เพราะเื่เวลาของที่นี่ต้องเข้าใจให้ชัดเจนจะได้คำนวณเวลาการอยู่ที่นี่และบนโลกได้อย่างถูกต้อง
"ว้าว!...อย่างนี้ก็จะได้ไม่ต้องกังวลว่าคุณตาคุณยายจะเป็ห่วงเพราะ หนึ่งวันของที่นี่ แค่หนึ่งนาทีบนโลก ถูกต้องไหมกุ๊งกิ๊ง?"
รุ้งหันมองกุ๊งกิ๊งและส่งยิ้มน่ารักให้เขา พูดตอบเขา เพื่อให้เขารู้ว่าเธอจำได้แล้ว
"เก่งมากเลยท่านรุ้ง!ต้องจำให้แม่นนะ! ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น จะได้เข้าห้องอย่างทันท่วงที!"
เขายิ้มเอ่ยชมเธอพร้อมกำชับเธออีกครั้ง
พวกเขาเดินลงจากเนินเขาที่มีทุ่งหญ้าสีเขียวขจีปกคลุมสายลมเย็นสบายพัดผ่าน เส้นผมที่ยาวขึ้นกว่าสองปีก่อนและเสื้อยืดย้วยๆกับกางเกงขาสั้นเก่าๆ ของเธอพลิ้วไหวตามแรงลมขนยาวขาวปุยของกุ๊งกิ๊งพลิ้วไหวตามแรงลมเช่นกันผึ้งบับเบิ้ลคอยกระพือปีกบินตามพวกเขาอยู่ข้างหลัง
พวกเขามาหยุดยืนชมความงามของลำธารสายหนึ่งซึ่งอยู่ด้านล่างของเนินเขาลูกหนึ่ง เป็สายน้ำเล็กแต่ยาวลับตา น้ำตื้นเพียงแค่ระดับกลางหน้าแข้งของรุ้ง สามารถเดินผ่านได้ ที่พื้นของลำธารมีก้อนหินหลากหลายรูปทรงเล็กใหญ่สีสวยสดมากมาย ดูไม่ใช่หินธรรมดาเลย มีแสงแวววาว มันวับและมีประกายระยิบระยับยามต้องแสงอาทิตย์
พวกเขาลงไปเล่นในสายน้ำเย็นอย่างสนุกสนานหยิบหินสีสวยแปลกๆ เ่าั้ขึ้นมาดูส่องประกายระยิบระยับหลากสีเมื่อต้องแสงอาทิตย์ แล้ววางกลับไว้ในลำธารตามเดิม
กุ๊งกิ๊งเงยหน้ามองเวลาบนท้องฟ้า
"นี่ก็เกือบบ่ายสามโมงแล้วเรามาเริ่มฝึกพลังวิเศษชุดพื้นฐานกันเถอะท่านรุ้ง!"
พวกเขาหยุดเล่นน้ำในลำธารแล้วขึ้นมานั่งตัวเปียกน้ำบนพื้นหญ้าริมลำธารแทน บับเบิ้ลปล่อยแผงลำแสงสีเหลืองไปที่รุ้งฉายลำแสงั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าของเธอ แล้วเลื่อนไปฉายลำแสงต่อให้กุ๊งกิ๊ง จากเมื่อครู่ที่ตัวยังเปียกน้ำอยู่ตอนนี้ตามเนื้อตัวของพวกเขาทั้งสองแห้งสนิท ไร้ซึ่งรอยเปียกน้ำทันที
"ขอบคุณจ๊ะบับเบิ้ล โอเคจ้ะกุ๊งกิ๊งพูดต่อได้เลย! "
รุ้งยกมือขึ้นแตะตัวของบับเบิ้ลพร้อมกล่าวขอบคุณอย่างมีความสุขแล้วหันหน้าไปทางกุ๊งกิ๊งทำท่าตั้งใจฟังตาแป๋ว มองกุ๊งกิ๊งอย่างตั้งใจ
"ส่วนที่สองคือ การฝึกพลังพื้นฐาน เป็การฝึกควบคุมพลัง พลังในที่นี้หมายถึงพลังจิต เพราะพลังจิตเป็ตัวกำหนดหรือสั่งการไปยังสมองเพื่อเข้าผสานกับสารอนุภาคเทคโนโลยีจากผลึกคริสทัลเพอร์เพิลที่ซึมเข้าสู่ร่างกายแล้วั้แ่วันเปิดพลังผลึก ให้ประมวลอานุภาพและส่งเข้าไปเสริมประสานพลังความสามารถและความแข็งแกร่งของอวัยวะทุกส่วนในร่างกาย..."
ดูท่ากุ๊งกิ๊งจะพูดอธิบายยาวไปหน่อยรุ้งทำหน้าคิ้วชนกันอีกแล้ว
"พูดง่ายๆ ก็คือ ท่านรุ้งต้องเร็ว แรง คล่อง แกร่ง ััเลิศ ไหวพริบเยี่ยม!"
เขาจึงอธิบายให้ง่ายขึ้นด้วยคำสั้นๆ
"อ๋อ...อืม...แล้วเราจะฝึกอะไรกันก่อนหรือ?"
พอฟังกุ๊งกิ๊งพูดด้วยคำที่สั้นลงเธอเหมือนเริ่มจะเข้าใจ และตื่นเต้นอยากเริ่มการฝึกเร็วๆ
"อืม...งั้นเรามาเริ่มจากความเร็วกันก่อนนะท่านรุ้ง!"
กุ๊งกิ๊งคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเขาให้เธอเริ่มจากสิ่งที่น่าจะง่ายที่สุด
เริ่มต้นการฝึกพลังชุดพื้นฐาน...
พลังว่องไวทุกการเคลื่อนไหวและทุกการหลบหลีก: การวิ่งรวดเร็วเหนือแสงประสาทััทางตาหูจมูกผิวกายต้องสังเกตแม่นยำทั้งใกล้ไกล หลบหลีกว่องไว ไร้สุ้มเสียงและเบาเหนืออากาศ
กุ๊งกิ๊งลองให้เธอวิ่งจากจุดเริ่มต้นคือ ริมลำธารที่พวกเขายืนอยู่ แล้ววิ่งไปอ้อมต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่บนเนินเขารุ้งโอดโอยเพราะไกลมาก แต่ยินยอมปฏิบัติตามโดยดี เธอวิ่งกลับมาด้วยอาการเหนื่อยหอบเขากดหยุดเวลานาฬิกาวิเศษบนข้อมือ ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง
รอบที่สองกุ๊งกิ๊งให้รุ้งฝึกใช้พลังจิต ตั้งจิตให้มั่น ด้วยสมาธิแน่วแน่เพื่อส่งพลังจิตไปยังสารของผลึกคริสทัลเพอร์เพิลที่ซึมอยู่ในร่างกายให้เข้าควบคุมและเสริมประสิทธิภาพเทคโนโลยีชั้นสูงเข้าสู่การทำงานของสมองและอวัยวะทั่วร่างกายเกิดแสงสีม่วงอ่อนสว่างแวบหนึ่งทั่วร่างเธอทันที แล้วเขาให้เธอลองวิ่งอีกครั้งครั้งนี้เธอรู้สึกว่าวิ่งตัวเบามาก ก้าวขาหนึ่งก้าวได้ไกลเกือบห้าเมตรเสียงวิ่งเบาลง ไม่ว่าต้นไม้ดอกไม้ก้อนหินอะไรเธอหลบได้หมดอย่างรวดเร็วโดยไม่สะดุดแล้ววิ่งกลับมาหาพวกเขาด้วยเวลาไม่ถึงสิบนาที รุ้งตื่นเต้นมากและรู้สึกสนุกขึ้น
กุ๊งกิ๊งให้รุ้งฝึกวิ่งเช่นนี้หลายรอบแต่ละรอบจะให้ระยะทางที่ไกลขึ้นแบบข้ามูเาเลย ซึ่งรุ้งทำเวลาได้เยี่ยมมากเร็วจนแทบมองไม่เห็น แทบไม่ได้ยินเสียงต่อมาเขาให้เธอวิ่งผ่านบึงบัวสีชมพูแห่งหนึ่งที่มีใบบัวใหญ่ดอกบัวโตเธอสามารถวิ่งผ่านบนใบบัวได้อย่างนิ่งสนิท ไร้การสั่นไหวของบัวหรือน้ำต่อมาเขาให้เธอวิ่งบนผิวน้ำของบึงบัว เธอทำใจกล้าอยู่สักพัก แล้วในอึดใจเธอวิ่งพุ่งพรวดไปบนผิวน้ำได้จริงนิ่งเงียบ ไร้เสียง น้ำไม่กระเพื่อม ดั่งไร้การเคลื่อนไหว
และต่อมาเขาให้เธอฝึกรวมเริ่มจากจุดเริ่มต้นริมลำธาร วิ่งบนใบบัวในบึงบัวสีชมพูวิ่งบนผิวน้ำของบึงทะเลสาบสีม่วง วิ่งขึ้นเนินเขา ขึ้นูเา อ้อมต้นไม้ แล้ววิ่งกลับมาตามทางเดิมหากเป็คนธรรมดาย่อมทำไม่ได้แน่
เธอฝึกวิ่งเช่นนี้อยู่หลายรอบตลอดบ่าย...
"เป็ไงบ้างกุ๊งกิ๊ง ใช้ได้ไหมกี่นาที"
รุ้งวิ่งรวดเร็วกว่าสายฟ้าฟาดแล้วกลับมาหยุดยืนตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่เธอยื่นมือขวาออกมาพร้อมกับดอกไม้ดอกหนึ่ง ซึ่งมีสีขาวขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือมีเกสรเป็กังหันลมสองชั้นหลากสีหมุนโต้ลมไปมา มอบให้กุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ล
"อืม...ไม่เลวเลยท่านรุ้ง!เก่งมาก! ไม่ถึงสองนาที! แค่หนึ่งนาทีกับสี่สิบห้าวินาทีเอง! เร็วมากเลย!"
เมื่อเห็นรุ้งมาหยุดยืนตรงหน้าเขารีบกดปุ่มนาฬิกาบนข้อมือเพื่อหยุดเวลาเขาเอ่ยชมเธออย่างตื่นเต้นที่เธอสามารถฝึกพลังได้อย่างรวดเร็วและมีความแข็งแกร่งมากขึ้น
"นี่ดอกอะไรหรือ? น่ารักมากเลยมีกังหันลมสองชั้นอยู่ด้านในด้วย!"
ตอนนี้เธอหันมาสนใจดอกไม้ที่เธอเจอบนยอดเขาและเก็บกลับมาถามพวกเขา
"นี่คือดอกลิตเติ้ลแฟน เมื่อกดปุ่มกลมๆตรงกลางเกสร แล้วเกสรกังหันลมทั้งสองชั้นจะหมุนและปล่อยแรงลมเย็นออกมาคล้ายกับเป็พัดลมไฟฟ้าตัวเล็กแบบพกพาได้ขอรับ"
บับเบิ้ลพูดตอบเธอขณะที่กุ๊งกิ๊งใช้มือขนปุยอีกข้างที่ไม่ได้ถือดอกไม้ ยื่นไปกดปุ่มตรงกลางเกสรแล้วทันใดนั้น เกสรของดอกลิตเติ้ลแฟนได้หมุนแรงขึ้น แรงขั้นและปล่อยลมเย็นสบายออกมาให้พวกเขาคลายร้อน
"น่ารักมากเลยขอรุ้งเล่นบ้างนะ"
รุ้งเอ่ยขอเล่นดอกไม้กังหันลมนี้บ้าง
"งั้นเรานั่งพักกันก่อนดีไหมท่านรุ้งนี่ใกล้จะเย็นแล้วด้วย ท่านหิวหรือยัง"
กุ๊งกิ๊งนำดอกลิตเติ้ลแฟนที่เกสรกำลังหมุนปล่อยลมเย็นออกมาให้ชื่นใจยื่นส่งให้รุ้ง
"ถ้ากดปุ่มตรงกลางอีกครั้งเกสรจะหยุดหมุนนะขอรับ"
บับเบิ้ลพูดอธิบายการปิดกังหันลมของดอกลิตเติ้ลแฟนให้ทั้งสองคนฟัง
"เราเดินไปนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีใบสีชมพูตรงนั้นดีไหมท่านรุ้ง"
กุ๊งกิ๊งยื่นมือชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ใบสีชมพูที่อยู่ไม่ไกลนัก
พวกเขาจึงเดินไปหยุดนั่งพักผ่อนกันที่นั่นต้นไม้ใหญ่ใบสีชมพู แต่ลำต้นและกิ่งก้าน รวมไปถึงเส้นใบ ล้วนเป็สีทองต้นไม้ใหญ่ใบสีชมพูให้ร่มเงา บดบังแสงแดดได้อย่างดี ยังให้ความเย็นสดชื่นใต้ร่มไม้ครั้นเมื่อสายลมพัดผ่าน ใบกลมขอบหยักสีชมพูของต้นไม้ชนิดนี้ได้ปล่อยเสียงเพลงคลอเบาๆปล่อยเสียงลอยตามการพลิ้วไหวของสายลม ช่างเหมาะกับการพักผ่อนเสียเหลือเกิน...
3K
