บทที่ 20 คนบ้าชา
"ไปเที่ยวเหรอ?" เย่เทียนลังเลเล็กน้อย เขารู้ว่าหลงเซี่ยวเทียนกำลังสร้างโอกาสให้เขา แต่เขาไม่อยากทำให้หลงเซี่ยวเทียนผิดหวัง เขาจึงส่ายหัว
"พอเถอะ เสี่ยวเทียน อย่าปฏิเสธเลย ไปกันเถอะ!" หลงเซี่ยวเทียนเห็นว่าเย่เทียนปฏิเสธก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาคิดว่าเย่เทียนกลัวว่าจะกระทบความรู้สึกที่เขาได้เจอแม่ของเย่เทียน
"ก็ได้ ผมตกลง แต่แค่ครึ่งวันนะครับ หลังจากครึ่งวันผมต้องกลับไปเรียนแล้ว" เย่เทียนคิดแล้วตกลงในที่สุด
"ได้ ไม่มีปัญหา งั้นพวกเราไปทานอาหารกลางวันกันเลยดีไหม ลุงเลี้ยงเอง โอเคไหม?" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ได้สิ ท่านลุงเลี้ยงเอง ผมยินดีที่สุดอยู่แล้ว" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ทั้งเย่เทียนและหลงเซี่ยวเทียนก็มาที่ชั้นบนสุดของกลุ่มหลง เย่เทียนพาหลงเซี่ยวเทียนมาที่ห้องของเขา
"เย่เทียน นี่คือห้องที่ลุงเตรียมไว้ให้แก แกชอบไหม?" หลังจากเข้าไปในห้องของเย่เทียน หลงเซี่ยวเทียนก็พูดด้วยรอยยิ้ม
เย่เทียนกวาดสายตาไปทั่วห้อง ที่นี่เป็ห้องสวีทหรูหรา มีระเบียงขนาดใหญ่ มองเห็นวิวเมืองได้ทั้งเมืองจากระเบียง
หลังจากดูห้องเสร็จ เย่เทียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านลุง ห้องนี้ดีมากจริงๆ ครับ!"
"ฮิฮิ... แกชอบก็ดี หลังจากนี้ลุงจะมาทานข้าวกับแกทุกเที่ยง" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"อย่างนั้นก็เป็การรบกวนท่านลุงมากเกินไปแล้วครับ ผมยังต้องกลับไปทบทวนบทเรียนที่โรงเรียน ถ้าท่านลุงไม่รังเกียจก็มาพักที่นี่ จะได้ดูแลเื่อาหารการกินของผมได้สะดวก ผมรับรองว่าผมจะปรับตัวให้เข้ากับสถานะของตัวเองในตอนนี้ให้เร็วที่สุด ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น ปกป้องท่านลุง ปกป้องตระกูลหลง" เย่เทียนพูดอย่างจริงจัง
"ดี ลุงเชื่อว่าแกทำได้แน่นอน แต่ที่นี่เป็ทรัพย์สินของตระกูลหลง ลุงยังต้องกลับไปปรึกษากับพี่น้องในครอบครัว ลุงก็เป็คนของตระกูลหลง ลุงจะมาอยู่ที่นี่ตลอดไม่ได้" หลงเซี่ยวเทียนส่ายหัวพูด
"งั้นผมไปส่งท่านลุงกลับ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วเขาเดินไปที่ประตู เปิดประตูห้อง ทำท่าผายมือเชิญ ให้หลงเซี่ยวเทียนออกไปก่อน
"ได้ เสี่ยวเทียน งั้นรบกวนแกหน่อยนะ ลุงไปก่อน" หลงเซี่ยวเทียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วออกจากกลุ่มหลงเวย
เย่เทียนเห็นหลงเซี่ยวเทียนขึ้นรถแล้วจึงปิดประตู กลับเข้าไปในห้อง
หลงเซี่ยวเทียนขึ้นรถแล้วไม่ได้กลับไปที่กลุ่มหลงเวยทันที แต่มาที่บ้านเก่าของตระกูลหลง ที่นี่คือบ้านของหลงเซี่ยวเทียน เขาต้องกลับมาดูแน่นอน เพราะที่นี่มีกลุ่มผู้ติดตามที่ภักดีที่สุดของหลงเซี่ยวเทียนอยู่
เมื่อหลงเซี่ยวเทียนมาถึงหน้าบ้านเก่าของตระกูลหลง เขาก็เห็นหลงป้าเทียนกำลังคุยกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง
"พ่อครับ ท่านรู้จักคนนั้นเหรอครับ ทำไมเขาถึงยืนอยู่หน้าประตูคนเดียวไม่เข้ามาล่ะครับ?" ในขณะนั้น ลูกชายของหลงเซี่ยวเทียน ก็คือหลานชายของหลงเซี่ยวเทียน หลงเทียนหู่ เห็นเย่เทียนยืนอยู่หน้าประตู อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย
"เสี่ยวเทียน พวกเราไปทักทายคุณลุงกันเถอะ!" หลงเซี่ยวเทียนพูดกับเย่เทียนด้วยรอยยิ้ม
"อ้อ ครับ" เย่เทียนพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปทักทายหลงป้าเทียนและหลงเทียนหู่
"เทียนหู่ ลูกไปเอาผักที่พ่อซื้อมาเข้าไป" หลงป้าเทียนสั่งลูกชาย
"ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้" หลงเทียนหู่พยักหน้าแล้วหันหลังเดินเร็วๆ ไปทางห้องครัวของวิลล่า
เมื่อเห็นดังนั้น หลงเซี่ยวเทียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "เทียนหู่ ลูกทำอะไรน่ะ?"
"ฮิฮิ คุณลุง ผมอยากช่วยท่านทำงานครับ!" หลงเทียนหู่หัวเราะ
"ไม่ต้องแล้ว เทียนหู่ ลูกรีบกลับไปเถอะ ให้พวกเราคุยกันดีกว่า!" หลงป้าเทียนรีบโบกมือพูด
"ก็ได้ครับ!" หลงเทียนหู่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วออกไป
"เสี่ยวเทียน พวกเราสองลุงหลานไม่ได้คุยกันนานแล้วใช่ไหม วันนี้ก็ถือโอกาสที่ลูกชายของพ่อไม่อยู่ พวกเราสองลุงหลานมาดื่มกันสักหน่อยดีไหม?" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ดีเลยครับ!" เย่เทียนพยักหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม
"มา นั่ง พวกเราสองลุงหลานไปดื่มกัน!" หลงป้าเทียนชี้ไปที่โซฟาพูด
"ครับ!" เย่เทียนไม่เกรงใจ นั่งลงทันที แล้วยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นซดชาในถ้วยจนหมด
"ชาดี!" เย่เทียนชมเชย เขาชอบดื่มชาจริงๆ พ่อของเขา เย่เจี้ยนกั๋ว ก็เป็คนบ้าชา ส่วนแม่ของเขา หวังอี๋ ก็เป็คนบ้าชาเช่นกัน พ่อของเย่เทียนตายั้แ่ยังเด็ก หวังอี๋ก็ตายั้แ่ยังเด็ก ดังนั้นตอนที่เย่เจี้ยนกั๋วยังมีชีวิตอยู่ เขาจึงสอนให้เย่เทียนชงชา
"ฮิฮิ ชอบก็ดี นี่เป็ชาหลงจิ่งที่พ่อเพิ่งชง รสชาติใช้ได้เลย เสี่ยวเทียน แกชิมดูสิ นี่เป็ชาดีที่พ่อเก็บไว้ พวกเราสองลุงหลานไม่ค่อยได้ดื่มชา วันนี้พวกเรามาดื่มกันให้เต็มที่ มาคุยกันให้เต็มที่" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ครับ!" เย่เทียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปหยิบชุดชา จะชงชาให้หลงเซี่ยวเทียน
เมื่อเห็นการกระทำของเย่เทียน หลงเซี่ยวเทียนก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขาเป็ปรมาจารย์ใหญ่ จะมีชาอะไรที่เขาไม่เคยดื่ม ชาอะไรที่เขาชิมไม่ออก ดังนั้นเขาจึงมองออกในทันทีว่าเย่เทียน้าชงชาให้เขาด้วยตัวเอง
"ฮิฮิ... เสี่ยวเทียน งานหยาบๆ แบบนี้ให้ลุงทำก็พอ ทำไมแกต้องลงมือเองด้วยล่ะ?" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้มอึดอัด
"เปล่าครับ ท่านลุง อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้อยากชงชาให้ท่านดื่ม ผมแค่รู้สึกว่าผมโตมาในหมู่บ้านบนูเา ไม่มีความรู้เื่ศิลปะการชงชา ไม่เข้าใจเื่นี้ ดังนั้นผมเลยอยากลงมือเอง ลองฝีมือดู เผื่อว่าในอนาคตจะได้ชงชาให้ท่านดื่มได้ดีขึ้น ท่านวางใจได้ ผมแค่อยากลองฝีมือของตัวเอง ไม่ได้อยากเรียนฝีมือของท่าน ท่านอย่าคิดมากเลยครับ" เย่เทียนอธิบายด้วยรอยยิ้ม เขารู้ว่าหลงเซี่ยวเทียนเข้าใจผิดความหมายของเขา
"เสี่ยวเทียน แกถ่อมตัวเกินไปแล้ว แต่แกพูดถูก แกโตมาในหมู่บ้านบนูเา แกต้องไม่ชำนาญเื่ศิลปะการชงชา ไม่เหมือนคนในตระกูลใหญ่แบบลุง ถึงจะเรียนศิลปะการชงชา แต่ก็ชำนาญกว่า ดังนั้นแกไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ที่นี่ของลุงก็มีปรมาจารย์ศิลปะการชงชาเก่งๆ ให้พวกเขาไปสอนแกก็ได้ แกวางใจได้ ลุงจะไม่ขัดขวางแกแน่นอน" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ในเมื่อเป็แบบนั้น ผมก็ไม่เกรงใจแล้ว ขอบคุณท่านลุง" เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เทียนก็ไม่เกรงใจ เอื้อมมือไปหยิบชุดชา เตรียมที่จะเริ่มชงชา แต่ก็ถูกหลงป้าเทียนห้ามไว้
"เสี่ยวเทียน ลุงช่วยแกเอง แกดูอยู่ข้างๆ ก็พอ" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"อ้อ ครับ ขอบคุณท่านลุง" เย่เทียนตอบรับด้วยรอยยิ้ม แล้วถอยไปยืนข้างๆ รอดูหลงเซี่ยวเทียนอย่างเงียบๆ
หลงเซี่ยวเทียนก็ไม่เกรงใจ หยิบชุดชาขึ้นมา เริ่มชงชาอย่างตั้งใจ ในไม่ช้าหลงป้าเทียนกับเย่เทียนก็เห็นว่ามือของหลงเซี่ยวเทียนชำนาญขึ้นเรื่อยๆ ในไม่ช้าเขาก็ชงชาเสร็จ วางชุดชาไว้ข้างๆ
"เสี่ยวเทียน ชาที่แกชงนี่ดีมาก หอมมาก ไม่เพียงแต่น้ำชาจะหวานชื่นใจ แต่ยังมีกลิ่นหอมสดชื่นด้วย ดูเหมือนว่าแกจะดื่มชามาไม่น้อยเลยนะ!" หลงเซี่ยวเทียนดมกลิ่นชาที่ลอยมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
"ฮิฮิ จริงๆ แล้วชาพวกนี้แม่ของผมขนมาจากชาูเาในชนบท ดังนั้นผมเลยได้เรียนรู้มาบ้าง" เย่เทียนตอบด้วยรอยยิ้ม
"เป็แบบนี้นี่เอง แม่ของแกก็ลำบากจริงๆ ผู้หญิงชาวนาคนหนึ่ง เลี้ยงลูก แถมยังปลูกต้นชาเอง ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ!" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยความซาบซึ้ง
"ฮิฮิ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก แม่ของผมมีความรู้ด้านการเกษตรของชาวนาอยู่บ้าง ดังนั้นเื่การปลูกก็นับว่าทำได้ดี" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"อืม แม่ของแกเป็ภรรยาที่ดี เป็ผู้หญิงที่ดี ลุงชื่นชมในตัวเธอ" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ครับ แม่ของผมเป็แม่ที่ดีจริงๆ แต่พ่อของพวกเราไม่อยู่ แม่ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากผู้ชายของตัวเองมากนัก ดังนั้นแม่ก็เลยมีนิสัยอ่อนโยน ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวมากนัก" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม
"ฮิฮิ ก็อาจจะใช่" หลงเซี่ยวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันเล่น แต่ความสนใจของหลงเซี่ยวเทียนอยู่ที่ศิลปะการชงชาทั้งหมด ส่วนเย่เทียนก็นั่งดูอยู่ข้างๆ คอยให้คำแนะนำบ้างเป็ครั้งคราว
่เวลาที่ผ่านมา เขาใช้เวลาสามปีอยู่ในหมู่บ้านบนูเา นอกจากเรียนวรยุทธแล้ว เขาก็ชงชา ดังนั้นเขาจึงมีความรู้เื่ศิลปะการชงชาอยู่บ้าง
………………………..
2K
