เกิดใหม่มาเป็นหม่ามี้ของเจ้าก้อนก้อน (จบ)

        ติงเหว่ยพูดคุยด้วยท่าทางสบายๆราวกับกำลังพูดคุยเรื่องในครอบครัวกับคนสนิท ทั้งที่คำพูดของนางที่เกี่ยวกับเรื่องการสังหารฆ่าฟันนั้นเพียงพอที่จะส่งผลถึงชีวิตคนหลายร้อยคนได้

        ทุกคนต่างรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูกคนที่ขี้ขลาดก็เริ่มทบทวนในใจว่าตนเองเคยทำอะไรให้หญิงสาวผู้นี้โกรธหรือเปล่า

        ขณะที่พระชายาสกุลซือหม่าที่ไร้สมองยามนี้ก็โกรธจนตาแทบลุกเป็นไฟมีคนเช่นนี้อยู่ข้างกายฮ่องเต้องค์ใหม่ที่กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์หากวันหนึ่งฮ่องเต้ถูกยุยงจนเกิดความแค้นขึ้นมาตระกูลซือหม่าคงไม่พ้นต้องล่มสลายอย่างแน่นอน นางไม่อยากไปตากเกลือที่เฉวียนโจว!

        สีหน้าขององค์หญิงชิงเฉิงเองก็ไม่สู้ดีนักแม้ว่านางจะทำหลายสิ่งเพื่อช่วยกงจื้อหมิงให้ได้แผ่นดินและบัลลังก์แต่ความจริงที่ว่าซือหม่าเชวี่ยนเกือบจะฆ่ากงจื้อหมิงนั้นก็ไม่สามารถลบล้างได้นั่นก็เป็นเหตุผลที่นางมักพูดถึงความสัมพันธ์เก่าๆและพยายามลองใจทุกวิถีทางหลายครั้งโดยไม่กล้าบังคับ

        อย่างไรก็ตามนางโตมากับกงจื้อหมิง นางรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์และจริงใจแม้ว่าจะมีคนยุแยงมากมายตราบใดที่ตระกูลซือหม่ายังไม่ทำอะไรผิดอีกและอยู่อย่างสงบเสงี่ยมก็ไม่มีทางที่จะต้องจบลงอย่างน่าเวทนา

        เมื่อคิดเช่นนั้นนางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ค่อยๆยกถ้วยชาขึ้นมาจิบราวกับว่าบทสนทนาของคนอื่นๆ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตนเอง

        บรรยากาศในงานชะงักไปชั่วขณะเพราะคำถามของติงเหว่ยแต่ฟางฮูหยินที่ไม่รู้ว่าดูละครจนพอใจแล้วหรือเพิ่งนึกได้ว่าตนเองเป็นเจ้าภาพ ยิ้มและพูดขึ้นว่า“ข้าแสดงฝีมือไปแล้ว พวกท่านอย่ามัวแต่คุยเล่นกันอยู่รีบตีกลองแล้วส่งลูกบอลดอกไม้ต่อกันเร็วเข้า”

        เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็รีบรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงและพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น“ดีเลย หากใครทำไม่ได้เดี๋ยวต้องถูกลงโทษด้วยการดื่มเหล้านะ”

        “ไอ๊หย๊าแล้วจะทำยังไงล่ะ เกรงว่าข้าคงเมากลับบ้านแล้วโดนท่านพี่ดุแน่ๆ”

        ทุกคนเริ่มหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานบรรยากาศในงานจึงกลับมาคึกคักอีกครั้ง

        ติงเหว่ยเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้กาลเทศะนางจึงยิ้มและพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับทุกคนเห็นดังนั้นก็พากันโล่งใจและสีหน้าก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก

        เสียงกลองดังขึ้นอย่างรวดเร็วลูกบอลดอกไม้สีแดงสดถูกส่งต่อกันไปมาอย่างรวดเร็ว จนเมื่อกลองหยุดลงลูกบอลกลับตกอยู่ที่อ้อมแขนของติงเหว่ยพอดี เจ้าเด็กอ้วนของนางดีใจมาก หยิบลูกบอลขึ้นมาปาเล่นไปมาโดยที่ไม่รู้เลยว่าแม่ของตนได้ถูกผลักให้กลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง

        พระชายาสกุลซือหม่าไร้สมองที่ก่อนหน้านี้กลัวจนแทบตายบัดนี้อาจได้รับการปลอบโยนจากใครบางคน จนฝืนกลับมามีความกล้าขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นดังนี้จึงหัวเราะด้วยความสะใจ

        คนอื่นๆก็มองติงเหว่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจและต่างรอดูว่านางจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรเพราะหญิงสาวที่มาจากครอบครัวชาวนาและเป็นแม่ครัวคงอาจพูดคำสุภาษิตโบราณได้ไม่กี่คำการคาดหวังให้นางพูดอะไรที่เป็นคำกลอนหรือบทกวีคงเป็นไปไม่ได้นั่นคงต้องให้ฝนสีแดงตกลงมาจากฟากฟ้าเสียแล้ว

        แม่นมกู่อาจคิดเช่นนั้นเหมือนกันตอนนี้นางก็ไม่สามารถหลบไปไหนได้อีก จึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “แม่นางของข้ามัวแต่ดูแลคุณชายน้อยเกรงว่าคงไม่มีเวลาคิดเรื่องกลอนบทกวีอะไร แต่บ่าวเฒ่าเช่นข้าพอมีอยู่บทหนึ่งจะลองท่องให้ฮูหยินทุกท่านลองฟังกันดู หากว่าพอจะใช้ได้บ้างก็ขอให้เว้นโทษดื่มเหล้าของแม่นางของข้าได้หรือไม่?”

        จวนอู่โฮ่วไม่มีนายหญิงมานานหลายปีแล้วแม่นมกู่จึงแทบจะกลายเป็นคนดูแลบ้านครึ่งหนึ่ง สตรีในเมืองหลวงคนใดบ้างที่ไม่รู้ถึงความเก่งกาจของนางและพวกนางก็เพิ่งได้ยินเรื่องการฆ่าฟันเต็มสองหูยิ่งไม่มีใครโง่เขลาพอจะกล้าพูดคำว่า “ไม่” ออกมาแม้แต่คนเดียว

        “แม่นมยังแต่งบทกวีได้อีกด้วย วันนี้พวกเราคงจะมีวาสนาได้ฟังบทกวีเพราะๆกันแล้ว เมื่อก่อนฮูหยินของท่านอู่โฮ่วคนก่อนก็เป็นคนมีชื่อเสียงด้านวรรณศิลป์แม่นมคงได้รับพรสวรรค์จากท่านมาบ้างแน่ๆ”

        “ก็ใช่น่ะสิข้าได้ยินมาว่าตอนที่แต่งงานนั้นยังเอาหนังสือติดตัวมาเป็นสิบกว่าลังเลย”

        เมื่อได้ยินคนอื่นๆพูดถึงนายของตน แม่นมกู่ก็ยืดอกตัวตรงด้วยความภาคภูมิใจหลังจากที่นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวบทกวีว่า “หญ้าเขียวชอุ่มในเดือนสองนกหลากสีบินร่อนข้ามท้องฟ้า ต้นหลิวริมฝั่งพลิ้วไหวตามลม ไอน้ำจากในฤดูใบไม้ผลิเด็กๆ รีบกลับบ้านหลังเลิกเรียน ใช้ลมตะวันออกปล่อยว่าวกระดาษสู่ฟ้า”

        เมื่อทุกคนได้ฟังไม่ว่าจะด้วยใจจริงหรือเสแสร้ง ต่างก็พยักหน้าและกล่าวชมว่า“มีความสนุกสนานของฤดูใบไม้ผลิอย่างเต็มที่ ราวกับเห็นเด็กๆกำลังเล่นว่าวอยู่ตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น”

        แม่นมกู่โค้งคำนับเล็กน้อยถือเป็นการขอบคุณที่ทุกคนชมเชย ติงเหว่ยก็ผ่านพ้น “ความยาก” ครั้งนี้ไปได้โดยง่ายแม้ว่าบางคนจะรู้สึกไม่พอใจในใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรตรงๆได้แต่หวังว่าลูกบอลจะมาตกอยู่ที่นางอีกครั้ง

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคของติงเหว่ยไม่ดีจริงๆหรือสาวใช้ที่ตีกลองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นๆ เมื่อกลองหยุดลงอีกครั้งลูกบอลก็อยู่ในมือของติงเหว่ยอีกแล้ว

        ครั้งนี้สีหน้าของทุกคนไม่อาจแสร้งทำเป็นนิ่งสงบได้อีกต่อไปแต่ละคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอดูว่าติงเหว่ยจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไร

        ทว่าติงเหว่ยกลับไม่ร้อนรนเลยแม้แต่น้อยยื่นมือส่งลูกบอลให้ลูกชายเล่นหลังจากนั้นเมื่อนางกำลังจะพูด…ก็มีคนแย่งพูดไปก่อนอีกแล้ว

        ครั้งนี้คนที่อยู่ตรงหน้านางคืออวิ๋นอิ่งสาวน้อยผู้นี้ไม่รอให้ใครคัดค้าน ก็เปิดปากพูดทันทีว่า“เมื่อคืนท่านแม่ทัพได้มอบบทกวีที่ท่านแต่งขึ้นเองหนึ่งบทให้กับบ่าวท่านสั่งว่าหากวันนี้มีโอกาสให้บ่าวท่องบทนี้ถือว่าเพิ่มความสนุกสนานในงานของฟางฮูหยิน”

        เมื่อพูดจบนางก็เริ่มท่องบทกวีด้วยน้ำเสียงกังวานว่า“วันสดใสไปเยือนริมฝั่งน้ำ ทิวทัศน์งามใหม่ตระการตา ลมตะวันออกพัดพารัญจวนมา หมื่นบุปผาแย้มยิ้มรับฤดูใบไม้ผลิ”

        ท่านอัครมหาเสนาบดีฟางเป็นเหมือนอาจารย์คนหนึ่งของกงจื้อหมิงฟางฮูหยินก็เปรียบเสมือนอาจารย์หญิงเมื่อศิษย์นำบทกวีมามอบให้เพื่อเป็นเกียรติในงานของอาจารย์ นับเป็นการแสดงความเคารพและกตัญญูยิ่งนักยิ่งไปกว่านั้นกงจื้อหมิงเป็นผู้นำสูงสุดของแผ่นดินซีเฮ่าในตอนนี้บทกวีนี้ย่อมมีความสำคัญเป็นอย่างมาก ไม่มีใครกล้าพูดตำหนิแม้แต่คำเดียว

        ดังนั้นทุกคนจึงพากันยกย่องบทกวีนี้แข่งกันกล่าวคำชมราวกับจะยกย่องให้บทกวีนี้เป็นเลิศที่สุด

        แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งคนนั่นก็คือองค์หญิงชิงเฉิง นางก้มหน้าลงเหมือนกำลังพิจารณาบทกวีเงียบๆทว่าข้อนิ้วที่บีบถ้วยชาไว้กลับขาวซีด…

        เพราะเหตุใดกันทั้งๆ ที่นางทำเพื่อเขามามากมายขนาดนี้ เขาก็ยังไม่แม้แต่จะมองนางสักนิดแต่วันนี้เพียงเพราะต้องการให้หญิงคนนั้นไม่ถูกหัวเราะเยาะเขากลับจัดการทุกอย่างขนาดนี้ เพราะเหตุใดกัน? นางไม่ยอมรับนางไม่พอใจ! ทุกสิ่งเหล่านี้เดิมทีควรเป็นของนาง…

        ติงเหว่ยเหลือบมองใบหน้าขององค์หญิงชิงเฉิงที่บิดเบี้ยวจนไม่เหลือเค้าความงดงามของนางนางหัวเราะเยาะในใจไม่หยุด

        คนสิบกว่าคนนั่งเล่นส่งลูกบอลดอกไม้ด้วยกันลูกบอลตกมาในมือติงเหว่ยหนึ่งครั้งถือเป็นเรื่องปกติแต่เมื่อตกมาในมือของนางเป็นครั้งที่สองติดๆ กัน มันก็ดูแปลกประหลาดเกินไปหากจะบอกว่าไม่มีใครเล่นตุกติกก็คงไม่มีนกสักตัวบนยอดไม้ไกลๆ ที่เชื่อ

        ในงานนี้แม้ว่าคนอื่นจะไม่ได้ชอบนางแต่ก็ไม่มีใครที่จะอยากเห็นนางอับอายขายหน้าขนาดนี้ผู้ที่วางแผนครั้งนี้ว่าจะไม่มีคนถูกเลือกคนที่สองคงไม่มีใครอื่นนอกจากองค์หญิงผู้เสแสร้งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างแน่นอน

        แน่นอนว่าการตัดสินเช่นนี้อาจดูรุนแรงเกินไปและอาจทำให้นางถูกใส่ร้ายได้ แต่จะเป็นเช่นนั้นก็ช่างเถอะใครใช้ให้นางไปหมายปองพ่อของลูกชายข้าเล่า!คราวนี้ติงเหว่ยจึงเป็นฝ่ายจู่โจมก่อนบ้างหนึ่งครั้ง!

        เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ยิ้มและพูดเร่งขึ้นมา “ฮูหยิน รีบเริ่มรอบต่อไปเถิดข้าได้ยินพี่ฟางพูดถึงเหล้าเก่าที่เก็บไว้ในจวนของเราอยู่บ่อยๆ วันนี้ยังไงก็ต้องได้ดื่มสักสองจอกนะเจ้าคะ!”

        “แม่นางติงรีบร้อนเกินไปแล้ว”ฟางฮูหยินที่กำลังเล่นกับอันเกอเอ๋อร์ด้วยพู่ผ้าหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น“คนอื่นๆ ยังอิจฉาท่านที่มีแม่นมกู่และท่านแม่ทัพคอยปกป้องแต่ท่านกลับไม่รับน้ำใจเอาไว้เลย ตกลง รีบเริ่มกันเถอะ งานเลี้ยงก็เตรียมพร้อมแล้วมาดูกันสิว่าครั้งนี้ลูกบอลจะตกไปที่ใคร?”

        เมื่อเจ้าภาพพูดขึ้นมาสาวใช้ผู้ตีกลองก็รีบเริ่มตีกลองอีกครั้งติงเหว่ยยิ้มพลางจ้องมองลูกบอลดอกไม้ที่ถูกส่งไปมาราวกับนางอยากให้มันตกลงมาในอ้อมแขนของนางอีกครั้งแต่น่าเสียดายที่คราวนี้ลูกบอลกลับมาตกอยู่ในมือขององค์หญิงชิงเฉิงสาวใช้ที่ตีกลองอยู่ก็หยุดตีกลองกะทันหัน

        องค์หญิงชิงเฉิงถือบอลเอาไว้พลางยิ้มอย่างสง่างาม“ดูเหมือนว่าวันนี้คงต้องเป็นตาข้าบ้างแล้วที่จะได้แสดงฝีมือ”

        หลังจากที่ติงเหว่ยได้ถามคำถามแปลกๆเมื่อครู่บรรดาผู้คนที่อยู่ต่อหน้าองค์หญิงจาก “ราชวงศ์ก่อน”ต่างก็ไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อองค์หญิงเช่นไรดี จึงได้แต่ยิ้มและพยักหน้าไปตามๆ กันอย่างไรก็ตามพระชายาสกุลซือหม่าที่ไร้สมองกลับรีบออกปากชมว่า“ชื่อเสียงด้านความสามารถขององค์หญิงเป็นที่รู้กันทั่วแผ่นดินซีเฮ่าวันนี้ได้เห็นด้วยตาตนเองถือเป็นวาสนาของทุกคนจริงๆ”

        องค์หญิงชิงเฉิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแม่นมอาวุโสเห็นท่าทางก็เข้าใจความหมายทันทีและรีบจ้องไปยังพระชายาไร้สมองแต่น่าเสียดายที่นางกลับไม่รู้ตัวว่านางพูดอะไรผิดไปจึงได้แต่หดคอแล้วกลับไปนั่งที่เดิมอย่างงุนงง

        องค์หญิงชิงเฉิงจึงหันไปมองภูเขาและสายน้ำที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของฤดูใบไม้ผลิที่อยู่ไกลออกไปแล้วจึงเริ่มท่องบทกวีอย่างเรียบๆ ว่า“ต้นไม้ใบหญ้ารู้ดีว่าฤดูใบไม้ผลิจะจากไปในไม่ช้าดอกไม้นานาพันธุ์แข่งขันกันเบ่งบาน พวกดอกหญ้าไร้ความคิดสร้างสรรค์ รู้จักเพียงล่องลอยเหมือนหิมะเต็มท้องฟ้า”

        ในความเป็นจริงแล้วบรรดาสตรีในงานนี้ ส่วนมากก็เพียงรู้หนังสืออยู่ไม่กี่ตัวแต่ผู้ที่เข้าใจบทกวีอย่างถ่องแท้นั้นมีไม่กี่คน ทว่าคำว่า “ไร้ความคิดสร้างสรรค์”ในบทกวีนั้น ทุกคนกลับเข้าใจเป็นอย่างดีบางคนที่ไม่อาจซ่อนความคิดได้และใจร้อนอยู่แล้วก็เริ่มแอบมองไปทางติงเหว่ยเงียบๆ

        ทั้งสองรอบเมื่อครู่นี้รอบหนึ่งแม่นมอาวุโสได้ช่วยติงเหว่ยไว้และอีกรอบหนึ่งท่านแม่ทัพใหญ่ก็เข้ามาปกป้อง นางไม่ได้กล่าวบทกวีแม้แต่ครึ่งคำทำให้นางดูเหมือนเป็นคนที่ “ไร้ความคิดสร้างสรรค์” อย่างแท้จริง

        ไม่ว่าคำพูดขององค์หญิงชิงเฉิงจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่ในสายตาของผู้คนแล้ว คำพูดนี้เหมือนเป็นการตบหน้าติงเหว่ยอย่างชัดเจน

        แต่ติงเหว่ยทำท่าเหมือนกับไม่ได้ยินสิ่งใดนางกลับพยักหน้าและชมเชยว่า “องค์หญิงช่างมีความสามารถในการแต่งบทกวีจริงๆ!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นคงไม่ต้องบอกว่าสีหน้าของทุกคนจะยิ่งน่าชมขึ้นไปอีกบางคนดูเหมือนอยากจะเตือนติงเหว่ยเพื่อสร้างบุญคุณกับนางแต่เมื่อเหลือบมององค์หญิงชิงเฉิงที่งามสง่าเหมือนดั่งเทพธิดาแล้วก็กลับเงียบไป

        ความรักระหว่างบุรุษและสตรีนั้นอาจเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้เร็วที่สุดโดยไม่มีสิ่งใดเทียบได้ โดยเฉพาะบุรุษที่มักหลงใหลในความงามวันนี้ท่านแม่ทัพใหญ่อาจยังระลึกถึงความหลังที่เคยผ่านความยากลำบากร่วมกับแม่ครัวแต่ใครจะรู้ว่าในวันพรุ่งนี้เขาอาจจะปฏิบัติต่อองค์หญิงผู้เลอโฉมอย่างทะนุถนอมดั่งสมบัติล้ำค่าก็เป็นได้

        วิธีที่ฉลาดที่สุดคือการไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งและไม่สร้างศัตรูทั้งสองฝ่าย

        ในดวงตาขององค์หญิงชิงเฉิงปรากฏแววเหยียดหยามนางพยักหน้าน้อยๆ เพื่อรับคำชม และถ่อมตัวกล่าวว่า “คุณหนูชมเกินไปแล้ว”

        คราวนี้ไม่ทันที่ฟางฮูหยินจะได้เอ่ยอะไรบรรดาสตรีที่เลือกจะอยู่ฝ่ายกลางๆ ก็เริ่มเร่งให้ส่งลูกบอลดอกไม้ต่อไปหวังว่าครั้งนี้จะให้คนอื่นเป็นคนแต่งกลอน จะได้เปลี่ยนหัวข้อสนทนาเสียที

        น่าเสียดายที่งานชุมนุมบทกวีวันนี้ดูเหมือนจะถูกโชคชะตาเล่นตลกเมื่อเสียงกลองหยุดลงลูกบอลดอกไม้นั้นก็ยังคงตกลงไปในมือขององค์หญิงชิงเฉิงอีกครั้ง…

        ถึงกระนั้นองค์หญิงชิงเฉิงก็ไม่ได้หวาดกลัวนางกวาดสายตามองผู้คนรอบๆ แล้วจึงเริ่มแต่งกลอนอีกบท แม้จะไม่สวยงามเท่าบทแรกแต่ก็ยังเป็นบทกวีที่มีโครงสร้างคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ

        ลูกบอลดอกไม้ถูกส่งต่อไปอีกครั้งเมื่อเสียงกลองหยุดลงลูกบอลดอกไม้นั้นก็ตกลงมาตรงหน้าองค์หญิงชิงเฉิงเป็นครั้งที่สาม…

        ในที่สุดองค์หญิงชิงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วนางเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ที่ถูกปิดตาไว้ เห็นว่าแม้สาวใช้จะนวดข้อศอกอย่างแผ่วเบาแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกไปจากนี้แสดงว่านางยังไม่รู้ว่าลูกบอลดอกไม้ตกลงมาในมือขององค์หญิงสามครั้งติดมิฉะนั้นคงจะตกใจจนรีบแก้ตัวว่าไม่ได้ตั้งใจทำอย่างแน่นอน

        หรือว่านางจะคิดมากไปเองงั้นหรือ?

        “ดีที่เมื่อวานข้าอดหลับอดนอนจนได้บทกวีมาแค่สามบทหากลูกบอลดอกไม้นี้ยังตกลงมาที่ข้าอีกมันคงกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณแล้วล่ะ”

        ทุกคนต่างเตรียมบทกวีก่อนมาร่วมงานกันทั้งนั้นพอได้ยินองค์หญิงพูดเช่นนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ “องค์หญิงทรงเตรียมตัวมาดีจริงๆพวกเรายังเตรียมมาแค่บทเดียวเท่านั้นเอง”