(มีอีบุ๊ก) หออาชาไนย | พ่อค้าความตาย

        ตอนที่ 39ผีดินผีฟ้า

        เพียรเอ่ยปากพลางวิเคราะห์“หมายความว่าพวกมันต้องการไปยังเมืองผีต่างมิติสินะ?”

        “เห็นมันบอกเล่าประมาณนั้นแหละ”ทองทับทำท่ายียวน

        “จะเดินทางข้ามมิติไม่ใช่เรื่องตลกกับอีแค่พวกผีปลายแถวยังไม่มีความสามารถพอ!” เพียรครุ่นคิดถึงเหตุผล“สงสัยพวกมันคงอยากให้คนอื่นไป…”

        คราวนี้กลับเป็นทองทับแล้วที่ทำท่าฉงนเขาถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “มันอยากให้ใครไปวะ?”

        “อ่าว…แสดงว่าไปหลอกถามพวกผีมันมาไม่หมดงั้นรึ?เฮ้อ…ไม่รอบคอบเอาเสียเลย!” ถึงคราวเขาย้อนศรกลับบ้าง

        “เอ็งอย่ามัวมาลีลามีอะไรก็รีบเล่ามา…”ทองทับทำท่าทางไม่พอใจ

        “ใจเย็น ๆสิลูกพี่…ทำตัวเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้” เพียรหัวเราะร่าบ้าง

        “คนที่เกิดในหมู่บ้านนี้และนับถือผีด้วยส่วนใหญ่แล้วเมื่อตายก็จะกลายมาเป็นผีบรรพบุรุษแทน กินควันธูปร่วมกันกับคนอื่น ๆที่ตายไปก่อนหน้าหลังจากที่ฉันได้ทำสัญญากับพวกผู้คนในหมู่บ้านก็รู้เรื่องนี้ได้ทันที…”

        ชายหนุ่มสวมแว่นสายตาแฟชั่นบอกเล่าไปต่อว่า“อันที่จริงพวกศาสนาผีมันได้สร้างมิติใหม่ไม่ได้ดำรงอยู่บนโลกใบนี้เมื่อตายไม่เข้าสังสารวัฏเหมือนวิญญาณทั่วไปตามที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้…ดังนั้นจุดหมายปลายทางนั่นก็คือ…เมืองผีหรือโลกของผี”

        “หลังจากที่ฟังเรื่องที่ลุงเล่ามาก็มีความเป็นไปได้ว่าพวกมันอยากจะอพยพไปอยู่ที่โน่น แต่หารู้ไม่ว่าไปก็ตายเปล่า…”

        “จะตายยังไงหรือจ๊ะลูกพี่?”บุญกองเอ่ยปากสอบถามแทนอย่างรู้จังหวะ

        “ปัญหาก็คือพวกมันต้องการหลบหนีสังสารวัฏไม่ยอมลงนรกรับการพิพากษา แต่ทว่านรกนั้น ‘เป็นสากล’ทุกศาสนามักมีความเชื่อเรื่องของนรกไม่ว่าเป็นใครก็ไม่อาจที่จะหลุดพ้นจากการตัดสินบาปบุญคุณโทษจากนรกไปได้…”

        เพียรส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

        “แล้วนรกจะปล่อยให้มีคนสร้างเมืองผีขึ้นมาได้งั้นรึ?นั่นก็เท่ากับท้าทายอำนาจของนรกโดยตรงแล้วสงครามย่อมเกิดตามมาแน่…ไอ้พวกผีในมิตินั้นก็อยากจะออก เพราะสถานการณ์สุ่มเสี่ยงไอ้ผีพวกนี้ก็ดันอยากจะเข้าไป จึงกลายเป็นคนในอยากออก คนนอกอยากเข้า”

        เขาบอกเล่าให้ผีเฒ่ากับลูกสมุนทั้งสองที่จ้องมาทางตนดวงตาใสแป๋วฟังว่า “ผีส่วนมากแล้วจะเป็น ‘ผีดิน’ซึ่งมีความสามารถจำกัด ส่วนที่ใหญ่หรือแข็งแกร่งกว่านั้นหน่อยจะเป็นพวก ‘ผีฟ้า’โดยมากแล้วมักจะเป็นพวกที่มีฤทธิ์มากกว่า…”

        เขาจ้องมองไปยังทั้งสามเคยได้ยินใช่มั้ยเพลงนี้“ผีฟ้าเอยแสนสุดโสภา ผีฟ้าเอยได้โปรดเมตตา หมู่เฮาป่วยไข้บอกใบ้หยูกยาหมู่เฮาบูชาฮักผีฟ้าเอย…”

        ชายหนุ่มฮัมเพลงปอบผีฟ้าให้ทั้งสามฟัง“ส่วนผีฟ้ามีฤทธิ์แบบไหน ก็คงต้องเอาไปเทียบกับพญาแถนที่ชาวไทยเรารู้จักกันเป็นอย่างดี” เขายิ้มสดใสให้ทองทับ

        “ดังนั้นพวกที่จะไปคงไม่ใช่ผีดินเหล่านี้หากแต่จะให้พวกผีฟ้าของทางชนเผ่าไปแทน ไม่รู้ว่าเกิดสงครามขึ้นหรือยังไง? ไม่สู้ลุงไปถามผีเฒ่าตัวนั้นดูสิ…ว่าจะไปเองหรือมีคำสั่งของบรรพชนลงมา?”เขาหันไปจ้องมองทองทับ

        “ช่างมันมีเวลาค่อยไปถาม…”ทองทับเอ่ยปากขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะว่าถูกเจ้าเพียรมันอวดภูมิใส่เสียนี่หากแต่ภายในใจเขาคิดไว้แล้วต้องไปจัดการกับผีเฒ่านั่น เพื่อระบายโทสะเสียหน่อยจะเล่าก็เล่าไม่หมด ยังจะเก็บงำอำพรางไว้อีก

        “แล้วเอ็งไปเอาวิญญาณของนกหัสดีลิงค์มาใส่ให้หมอเพลงขวัญตอนไหนวะ?” เขาเอ่ยปากถามเรื่องที่สงสัย

        “ไม่นานมานี้…ส่วนจะเพราะอะไรเดี๋ยวอีกไม่นานก็รู้แล้วน่า…”เพียรตอบแบบมีลับลมคมใน ทำเอาทั้งสามคนคันยุบยิบในหัวใจ โดยเฉพาะทองทับ

        “ไอ้สารเลวนี้มันต้องวางแผนเล่นงานใครแหงๆ” เขากัดฟันกรอด

        ……

        หลังจากกลับมาบ้านทั้งสี่คนก็เจอกับคุณหมอสาวสวยทั้งสองคน

        ทองทับเปลี่ยนจากหลังตีนเป็นหน้ามือไม่รู้ว่าเขาไปซื้อชุดมารยาทอันใหม่นี้มาจากไหน พอได้เจอหน้าหมอปิ่นแก้วจึงทำเอาลูกสมุนทั้งสองปรับอารมณ์ไม่ถูกอยู่เหมือนกัน

        “อ่าว…คุณหมอปิ่นมากินข้าวที่นี่หรือครับ?” ชายหนุ่มมาดแมนเหมือนจะนึกอะไรได้เพราะเมื่อวานเขาและเธอแชตคุยกันอยู่ตลอดทั้งคืน

        “ใช่ค่ะ…ว่าแต่คุณทองทับจะรังเกียจไหมถ้าปิ่นจะขอนั่งกินข้าวด้วยคน?”

        ชายหนุ่มเก๊กเสียงเข้มพูดหยิกแกมหยอก “ด้วยความยินดีเลยครับคุณหมอ แต่กินไม่อิ่มอย่าลืมบอกผมนะประเดี๋ยวผมจะลงมือทำกับข้าวให้กินเอง…” เขาก็ได้ยกนิ้วโป้งให้กับตนเองเพื่อที่จะยืนยันแสดงให้เห็นเป็นเชิงว่า ตนฝีมือการทำอาหารดีเยี่ยม

        “หากว่าวัตถุดิบหมดผมจะเหลาเอาไม้แหลมๆ ไปล่าเสือล่ากวางมาให้คุณกินเอง…” ทองทับคลี่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ พร้อมปล่อยมุกเชยๆ แต่มันกับได้ผล ให้คุณหมอที่อยู่ตรงหน้า

        เพียรได้ยินก็หลุดหัวเราะพรืดเขากลั้นขำต่อไปไม่ไหวจริง ๆ มาดของเสือเฒ่านี่มันสุดยอดจริง ๆ น้ำเน่ามาก…

        แต่เมื่อเขามองไปที่ปิ่นแก้วซึ่งเจ้าตัวกำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก็ทำให้ตนตระหนักว่าผีเฒ่านี่ไม่ธรรมดามันรู้จักเอาใจคน!หากเพียงเท่านั้นก็ว่าไปอย่าง เขาหันหลังมามองตน พร้อมกับพูดโดยไม่ออกเสียงว่า“ดูแล้วจำ…จำแล้วนำไปใช้ ไอ้ไก่อ่อน!”

        ทำเอาเพียรที่พึ่งจะอวดภูมิชนะไปได้หนึ่งยกก็จำต้องยอมรับความพ่ายแพ้ในเรื่องนี้ไป เนื่องจากความสัมพันธ์ของตนกับเพลงขวัญมีความซับซ้อนกว่ากันมาก…

        น้อยหน่าเมียผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ในครัวตั้งแต่บ่ายก็รีบจัดเตรียมหาอาหารการกินไว้อย่างเสร็จสรรพ ไม่ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใดเพราะวัตถุดิบที่ชายหนุ่มทั้งสามนำมา มันมากมายพอที่จะทำกินไปได้อีกหลายวัน

        หลังจากนั้นทั้งแปดคนก็กินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยในวงก็ยังสนทนาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เช่นเรื่องห้องน้ำส่วนกลางยังไม่เสร็จการรักษาคนไข้ของทั้งสองคนเป็นอย่างไร ฯลฯ

        เพลงขวัญเอ่ยปากถามหัวหน้าก๊วนฝ่ายชาย“นี่แล้วจะให้เพลงนอนที่ไหน?” เธอพูดเสียงอ้อมแอ้มใบหน้าก็ขวยเขินเล็กน้อย

        “นอนกับพี่…”เพียรยักคิ้วหลิ่วตาให้อีกฝ่าย

        หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างทำท่าจะทุบตี แต่ก็เปลี่ยนเป็นกอดอกพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เอาจริง ๆนี่เพลงจริงจังนะ!” เธอแอบดุใส่เขา

        “เอ้าก็นอนที่นี่ด้วยกันไงหรือพี่พูดอะไรผิด? นี่คิดอะไรกับพี่หรือเปล่าเนี่ย?”ชายหนุ่มได้โอกาสก็เริ่มรุกไล่ เขาทำท่ากอดตัวเองดูหวงเนื้อหวงตัว

        จนสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่รอดพ้นจากการถูกทุบโดยคุณหมอไปได้ผ่านไปครู่หนึ่งเพียรหันมาจับแขนสองข้างของเจ้าหล่อนโดยไม่สนใจธารกำนัลที่อยู่โดยรอบ ก่อนพูดขึ้นว่า “ทำไมหรือว่ารังเกียจพี่เหรอ?”

        หญิงสาวเอียงอายก้มหน้าพูดอย่างแผ่วเบา“ป…เปล่า!”

        “งั้นจะเป็นอะไรไปถ้าจะนอนด้วยกัน!” ชายหนุ่มรุกไล่ไม่เลิก

        ทำเอาหญิงสาวใบหน้าแดงก่ำไปหมดแล้วปิ่นเห็นสถานการณ์ดังกล่าวจึงช่วยแยกทั้งสองคน ผ่านเสียงไอ้แห้ง ๆหากแต่เจ้าหล่อนใช้เป็นคำพูดแทน “กระแอม ๆนี่คุณทั้งสองคน…จะหวานอะไรกันดูคนอื่นนิดหนึ่ง!”

        ทั้งสองเมื่อทำสิ่งที่คุ้นเคยจึงลืมผู้คนรอบข้างไปโดยปริยายเมื่อได้ยินเสียงกระตุ้นเตือนจึงผงะออกจากกัน ชายหนุ่มก็เกาหัวแก้เก้อหญิงสาวก็เอามือปิดหน้า

        หลังจากช่วยกันเก็บข้าวปลาอาหารและล้างจานจามเสร็จแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็กลับมานั่งคุยกันใหม่

        โดยที่เพียรได้เอ่ยปากบอกว่า“เอาแบบนี้ พี่มีตัวเลือกให้สองแบบ เพลงกับหมอปิ่นก็ไปปรึกษากันเองแล้วกัน!”

        ปิ่นเอ่ยปากถามแทน“มีสองแบบไหนบ้างเหรอเพียร?”

        “อย่างแรกนอนที่นี่ด้วยกันทั้งหมดซึ่งก็ดูจะลำบากและแออัดไปไม่ใช่น้อย ส่วนอย่างที่สองก็ไปนอนที่รถบ้านน่ะ”ชายหนุ่มไม่รอให้เพลงขวัญได้เอ่ยปากพูด เขาก็ฉวยโอกาสพูดต่อในทันที“ไม่ต้องรีบตัดสินใจไปดูที่รถบ้านก่อนค่อยว่ากันนะ”

        เขาพยายามที่จะคะยั้นคะยอหญิงสาวทั้งสองให้ไปดูรถบ้านด้วยกันก่อน เมื่อเจอความสะดวกสบายที่ตนคุ้นชินมีหรือจะปฏิเสธจุดประสงค์หลักของเขาเป็นหมอปิ่น เพราะว่าทางรุ่นพี่ว่าไงเพลงขวัญก็ต้องว่าตาม!

        ยามเมื่อไปถึงรถบ้านทั้งสองคนก็ดวงตาลุกวาวเพราะว่าในรถบ้านมีอุปกรณ์ครบครันโดยเฉพาะห้องน้ำที่มีฝักบัวพร้อมเครื่องทำน้ำอุ่นที่เตียงนอนก็นอนได้หลายคนแถมยังมีแอร์อย่างดีติดตั้งมาในตัวนี่ยังไม่นับรวมพวกเตาปิ้งย่างทำอาหาร

        แต่เพลงขวัญขมวดคิ้วน้อยๆ เรียวบางของเธอ ภายในใจเธอไม่ค่อยจะเห็นด้วยเท่าไหร่ที่จะนอนสะดวกสบายแบบนี้มันไม่เป็นการเอาเปรียบคนอื่นเกินไปหน่อยหรือ? อีกอย่างที่ตนมาในครั้งนี้ก็เพราะอยากมาสัมผัสกับบรรยากาศ…

        ปิ่นแก้วหันไปมองเพื่อนสาวทันที“นี่ยัยเพลงฉันรู้นะว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่…แต่ไอ้พวกบรรยากาศที่แกอยากได้เดี๋ยวก็ได้ไปเจอตอนไปเยี่ยมบ้านคนเอง…”หลังจากนั้นปิ่นแก้วก็เริ่มหว่านล้อมเจ้าตัวอยู่อีกหลายสิบประโยคกระทั่งเริ่มยกแม่น้ำทั้งห้ามาด้วย

        จนสุดท้ายเพลงขวัญยอมใจอ่อนเลือกที่จะนอนบนรถโดยทางฝั่งผู้ชายก็จะนอนที่รถอีกคันแทนสองสาวเมื่อตัดสินใจได้จึงวิ่งไปลากกระเป๋าจากบ้านของผู้ใหญ่มาและจัดแจงวางไว้ในรถบ้านทันที ทั้งเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม

        เพลงขวัญได้เอ่ยปากบอกว่าจะขอไปอาบน้ำก่อนเธอได้ถามนายเพียรหน้าเหม็นมาแล้ว ว่าใช้น้ำได้มากน้อยแค่ไหนผลคืออีกฝ่ายชี้นิ้วไปที่รถบรรทุกน้ำสะอาดสองคันที่จอดอยู่ด้านข้างก็ทำเอาเธอพูดอะไรไม่ออก…

        ดูท่าพวกเธอคงเป็นหนูติดจั่นเข้าให้แล้วเพราะมันเป็นไปตามแผนของพี่ชายเธอทั้งหมด จึงทำเอาเธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อยทำได้เพียงแต่แอบบ่นในใจ

        แต่เมื่อเปิดน้ำอาบเธอได้สัมผัสไอร้อนจากเครื่องทำน้ำอุ่นก็ยิ่งทำเอาเธอรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก อารมณ์หงุดหงิดก็ค่อย ๆ จางหายไปเพลงขวัญอาบน้ำไปก็ฮัมเพลงไป…