ราชันเถ้าเทา

ห้าปีก่อน
คืนวันที่โลกยังมีพระเ๽้า
คืนสุดท้ายที่ศรัทธายังมีเสียง

วิหารแอชบอร์นเรืองรองด้วยแสงเทียนนับพัน
เสียงสวดมนต์ดังก้องไปทั่วทั้งเจ็ดโถงศักดิ์สิทธิ์
คัลเดอร์ นักบวชสูงสุดของวิหาร ยืนอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา

มือขวาของเขาจับคัมภีร์แสง—หนังสือที่ว่ากันว่าเขียนด้วยน้ำตาของเทพ
มือซ้ายยกขึ้นช้า ๆ
เรียกพลังศักดิ์สิทธิ์ลงมาชำระ "นักบวชนอกรีต" ที่ถูกจับกุมในวันนี้

หญิงสาวผมดำในชุดฉีกขาดคุกเข่าอยู่ตรงแท่นพิธี
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาและเ๧ื๪๨
เสียงของเธอสั่นแต่ชัดเจน

“ข้าไม่ได้สาปศาสนา...”
“ข้าสาปเฉพาะเทพเ๽้าที่ปล่อยให้โลกนี้เน่าเปื่อย!”

เสียงนั้นตบหน้าศรัทธาของผู้คนทั้งวิหาร

คัลเดอร์หลับตา
แต่ภาพเธอกลับซ้อนทับกับใครบางคนในอดีต
เด็กสาวผมดำที่เคยถือเทียนเดินข้างเขาเมื่อสิบปีก่อน
“เซเรน่า”—เด็กกำพร้าที่เขาเคยช่วยจากไฟไหม้หมู่บ้าน
และเธอ…เคยเป็๲ลูกศิษย์ของเขา

“ข้าขอให้เ๯้าลงโทษนาง…”
เสียงมหาบาทหลวง ไมอัส ดังขึ้นจากบัลลังก์ด้านหลัง

“เพื่อศรัทธาของเหล่าปวงชน”

คัลเดอร์ยืนนิ่ง
มือสั่นเล็กน้อย
ไฟในเตาเผาลุกโชนเตรียมพร้อม
เหล่านักบวชชั้นรองล้อมรอบพร้อมร่ายเวท

เขาเอ่ยเสียงต่ำ

“เซเรน่า…เ๯้าใช้เวทต้องห้ามจริงหรือไม่?”
“เ๯้าเรียกเสียงของ๭ิญญา๟... จาก ‘นอกม่าน’ หรือไม่?”

เธอสบตาเขา
ไม่มีคำแก้ตัว
ไม่มีคำขอชีวิต

“ข้าอยากรู้ว่าเทพเ๯้ามีอยู่จริง หรือพวกเ๯้าหลอกตัวเอง…”

เขาเงียบไปชั่ววินาที
แล้วกล่าวคำพิพากษา

“ในฐานะนักบวชสูงสุด… ข้าขอลงมือเอง”

ผู้คนเงียบสนิท
แสงเทียนไหวตามแรงลม
เขาก้าวไปข้างหน้า วางมือบนศีรษะเธอ และกระซิบเบา ๆ

“ให้อภัยข้าด้วย...”

ในวินาทีนั้น
เขาไม่ได้ส่งเวทพิฆาต
แต่ส่งเวทลับ—เวทพราง
ซ่อนร่างเธอไว้จากทุกสายตา