ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 165 ท่านกล่าวเองไม่ใช่หรือ?

   โฮกกกกกกกกกก! เสียงราชันย์ซอมบี้ระดับหกดังลั่นจนแม้กระทั่งสายฝนยังได้ยิน ฟีซิเลีย ทหาร เหล่าผู้มาจากสมาคมศาตราโลหิต สายฝน ทั้งหมดใบหน้าซีดขาว เมื่อครู่เสียงดังทำให้ซอมบี้บ้าคลั่ง ครั้งนี้ก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกัน เป็นดั่งที่คิด ซอมบี้ซึ่งไม่ได้มีผนึกอยู่ในร่างกายมองมาทางพวกสายฝน รอบๆร่างกายพวกมันจู่ๆก็มีพลังงานลึกลับปรากฏขึ้น ฉับพลันเหล่าซอมบี้กลายเป็นระดับสาม ไม่ใช่แค่ระดับเพิ่มขึ้นอย่างเดียว ความแข็งแกร่งเองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เวลานี้พวกซอมบี้มีความแข็งแกร่งมากพอสังหารระดับสี่

   ‘ฉันต้องใช้มัน’ สายฝนตัดสินใจ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เตรียมใช้งานไพ่ลับในวินาทีต่อไป ด้วยเรี่ยวแรงและพลังในปัจจุบัน เขาจะไม่มีทางรอดชีวิตหากไม่ใช้มัน ขณะที่ไพ่ลับกำลังจะทำงาน สายฝนก็ยกเลิกการใช้มันกะทันหัน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆคราหนึ่ง เขาไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้ว

   ร่างหญิงสาวที่งดงามปรากฏเบื้องหน้าพวกสายฝน เมื่อฟีซิเลียเห็นหญิงสาวนางนั้น เธอก็รู้สึกไม่พอใจทันที แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในสถานการณ์อันตราย ทว่าเด็กสาวก็อดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้ ทุกครั้งที่ได้เห็นอแวนซ่า ฟีซิเลียมักควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก

   “เธอมีระดับห้าเป็นอย่างน้อย!” หัวหน้าผู้เก็บร่างซอมบี้มองหญิงสาวที่งดงามขณะกล่าวขึ้นอย่างตกใจ มันเป็นระดับสี่ อแวนซ่าปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งกว่ามันหลายเท่าออกมา ดังนั้นเธอจึงไม่ใช่ระดับสี่แน่นอน ความแข็งแกร่งของเธอต้องเป็นความแข็งแกร่งระดับห้า หรือไม่ก็สูงกว่านั้น

   ‘เป็นผู้หญิงที่อันตรายจริงๆ’ สายฝนจ้องอแวนซ่า เขารู้ว่าเธอแข็งแกร่ง บางทีอแวนซ่าอาจสังหารระดับหกได้หากใช้ความแข็งแกร่งทั้งหมด ต่อให้สายฝนใช้ไพ่ลับมันก็ไม่มีทางที่เขาจะชนะเธอได้โดยไม่เสียชีวิต

   หญิงสาวที่งดงามไม่คิดจะกล่าวสิ่งใดกับพวกสายฝน เธอเคลื่อนที่ไปยังเหล่าซอมบี้ระดับสาม ต่อมาอุณหภูมิรอบข้างเธอก็ลดลงหลายสิบเท่า พื้นดินกลายเป็นนํ้าแข็งอันหนาวเย็น ดาบฤดูหนาวในมืออแวนซ่าตวัดอย่างรวดเร็ว ซอมบี้สิบตัวหัวขาดทันที ต่อจากนั้นซอมบี้ตัวที่หัวขาดก็กลายเป็นนํ้าแข็ง

   ฟิ้ว~ สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านบริเวณอแวนซ่า พวกซอมบี้ซึ่งเป็นนํ้าแข็งไม่นานมานี้แตกกระจัดกระจายตามพื้น ซอมบี้สิบตัวตายเรียบร้อยแล้ว พวกมันไม่สามารถฟื้นฟูได้ หญิงสาวที่งดงามเคลื่อนที่และตวัดดาบต่อไป เธอไม่สนใจซอมบี้ที่ตายแม้เพียงนิด เธอราวกับเทพธิดาเหมันต์ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ที่นั่นก็จะอุณหภูมิลดลง พื้นกลายเป็นนํ้าแข็ง

   ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ! ดาบตัดหัวซอมบี้อย่างต่อเนื่อง ทุกๆหนึ่งวินาทีซอมบี้จะตายอย่างน้อยสิบตัว พวกมันไม่สามารถโจมตีอแวนซ่าได้ เพราะงั้นไม่ต้องพูดถึงการป้องกันหรือหลบเลย ซอมบี้เป็นเหมือนกับหมูที่อยู่บนเขียง รอโดนอแวนซ่าเชือด เพียงครึ่งนาทีหญิงสาวที่งดงามก็สังหารซอมบี้ไปมากกว่าสามร้อยตัวแล้ว ถ้าให้เวลาอแวนซ่าหนึ่งชั่วโมง จำนวนซอมบี้ที่เธอสังหารได้ย่อมเยอะกว่าที่สายฝนสังหาร

   “ดูเหมือนศัตรูของเธอจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าฉันอีก” สายฝนหันไปกล่าวกับฟีซิเลียซึ่งมีใบหน้าซีดขาว ไร้สีของเลือด

   “นั่นเพราะข้ายังไม่ได้ยกระดับ หากข้ายกระดับ ผู้หญิงนางนั้นจะไม่มีทางเอาชนะข้าได้” ฟีซิเลียกล่าวอย่างมั่นใจ ในตอนเด็กเธออยากจะยกระดับ ทว่าการต้องทำตามเงื่อนไขยกระดับในแต่ละระดับนั้นมันใช้เวลานาน ยาก น่าเบื่อ ไม่สนุก ฟีซิเลียเลยยอมแพ้กับความคิดยกระดับ เมื่อเธอโตขึ้น ฟีซิเลียก็รู้สึกอยากยกระดับอีกครั้ง น่าเสียดาย ไม่มีใครสอนวิธียกระดับที่ถูกต้องให้เธอ เพราะแบบนั้นเด็กสาวจึงยังเป็นแค่ระดับศูนย์ ถ้ายกระดับด้วยวิธีที่ผิดตัวเธอจะมีโอกาสตายสูง ฟีซิเลียไม่ได้มีโทรศัพท์เทพเจ้าเหมือนสายฝน

   “มันก็ยังไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่าตอนนี้เธออ่อนแอกว่าหญิงสาวนางนั้น” สายฝนส่ายหัว จากนั้นเขาก็หันไปบอกกับพวกเก็บร่างซอมบี้เล็กน้อย ต่อมาเขาเดินเข้าไปภายในเมือง ไม่สนใจอยู่นอกเมืองอีก ที่นี่อันตรายเกินไป ถึงสายฝนจะมีไพ่ลับมันก็ยังรับประกันชีวิตเขาไม่ได้อยู่ดี

   ฟีซิเลียมองอแวนซ่าชั่วครู่ก่อนเดิมตามสายฝนกลับไปในเมือง เธอเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เด็กสาวเป็นระดับศูนย์ หากไม่มีคนคอยปกป้องโอกาสที่เธอจะตายโดยซอมบี้มีสูงเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

///

   “เธอจะกลับบ้านเลยไหม? ฉันจะไปส่ง” สายฝนกล่าว ผู้ที่เขาพูดด้วยย่อมเป็นเด็กสาวฟีซิเลีย เนื่องจากสัญญาศักดิ์สิทธิ์ สายฝนจำเป็นต้องแน่ใจว่าฟีซิเลียจะไม่ตายก่อนกลับถึงบ้าน ไม่สิ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่อาจปล่อยให้เธอเสียชีวิตได้

   ‘บัดซบ! ชายแก่นั่นบอกว่าสัญญาศักดิ์สิทธิ์จะสิ้นสุดลงเมื่อฉันชนะเขาได้’ สายฝนแอบกัดฟันแน่น เงื่อนไขการสิ้นสุดสัญญาเป็นอะไรที่บัดซบมาก สายฝนสามารถเปลี่ยนข้อที่ไม่ยุติธรรมได้ทุกข้อ ชายแก่ไม่ว่าเลยแม้แต่น้อย ทว่าเขาไม่อาจเปลี่ยนข้อสุดท้ายได้ เป็นข้อการสิ้นสุดสัญญา ในตอนนั้นขณะที่สายฝนกำลังจะบอกให้ชายชราแก้ข้อสุดท้าย จิตสังหารของชายแก่ครีเทลก็ถูกส่งมายังเขา สายฝนไม่มีความกล้ามากพอกล่าวบอกให้แก้

   ‘โชคดี ที่นี่เป็นแค่โลกความฝัน ไม่ว่าสัญญาศักดิ์สิทธิ์จะแข็งแกร่งขนาดไหน มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้เมื่อฉันตื่น’ คิดเช่นนั้นสายฝนพลันรู้สึกดีเล็กน้อย

   “แน่นอนว่าข้าไม่กลับ” ฟีซิเลียปฏิเสธอย่างรวดเร็ว วันนี้สายฝนดูดเงินทั้งหมดของเธอไป เขาจำเป็นต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป เดิมฟีซิเลียต้องการพาสายฝนไปสมาคมศาตราโลหิตเพื่อลดความอวดดีของเขาลง ในสมาคมมีผู้แข็งแกร่งมากมาย สายฝนจะได้รู้ว่าระดับตนเองนั้นตํ่าแค่ไหนหากเทียบกับผู้อื่น การขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดเป็นไปไม่ได้สำหรับเขา เด็กสาวต้องการทำลายความมั่นใจในตัวเองที่มากเกินไปของสายฝน

   แต่แล้วสิ่งไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น ความมั่นใจในตัวเองของสายฝนไม่ลดลงแม้แต่นิดเดียว แถมตอนคุยกับชายผมทอง เขายังทำตัวราวกับตนเองกำลังกล่าวกับระดับเดียวกัน ไม่หมดแค่นั้น สิ่งที่น่าไม่พอใจมากสุดคือสายฝนยืมเงินเธอไปทั้งหมดด้วยคำพูดแสนไร้ยางอาย ฟีซิเลียไม่ทราบว่าควรใช้คำพูดไหนอธิบายความไร้ยางอายของผู้ชายคนนั้น

   “เธอควรกลับบ้านได้แล้ว” สายฝนขมวดคิ้ว เขาอยากแยกตัวจากเด็กสาวแล้วไปอ่านหนังสือในห้องสมุดลับ การอยู่กับเธอมันไม่ได้มีประโยชน์มากนัก ประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือเวลาสายฝนอยู่กับฟีซิเลีย เขาสามารถยืมเงินเธอได้ตลอด ทุกเวลา ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องดี เป็นอะไรที่น่าเสียดาย เด็กสาวมีเงินให้ยืมน้อยเกินไป หากฟีซิเลียมีเงินมากกว่านี้ เขาคงไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์

   “ไม่!” ฟีซิเลียปฏิเสธอีกครั้ง ภายในหัวเธอพยายามคิดหาวิธีทำให้สายฝนชดใช้

   “เธออย่าทำตัวเป็นเด็กสิ” สายฝนขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม เด็กสาวนางนี้ทำไมไม่ยอมกลับไปบ้าน?

   “ท่านกล่าวเองไม่ใช่หรือว่าในสายตาของท่าน ข้าเป็นเพียงแค่เด็กหากอายุไม่ถึงสิบแปด ข้าจะไม่กลับบ้านเด็ดขาด!” ฟีซิเลียเอ่ย

   หลังได้ยินคำกล่าวเด็กสาว สายฝนก็เงียบไป ก่อนที่สามวินาทีต่อมาเขาจะกล่าวขึ้น “ก็ได้ เธอจะไปไหน? บอกฉันมา ห้ามอยู่ห่างจากฉัน เธอต้องอยู่กับฉันตลอดเวลา ห้ามได้รับบาดเจ็บ ห้ามไปไหนโดยไม่บอกฉัน ห้าม…” สายฝนยังคงกล่าวห้ามต่อไป เขาจำเป็นต้องทำให้แน่ใจว่าฟีซิเลียจะไม่ได้รับบาดเจ็บหรือตาย หากเด็กสาวบาดเจ็บแม้เพียงนิด ชายแก่ครีเทลและพ่อของฟีซิเลียต้องฆ่าเขาอย่างไม่ลังเลแน่นอน