“คุณพ่อมารับหรือเปล่าวันนี้” มีนาถามอัญญารินทร์ที่กำลังก้มหน้าอ่านข้อความที่คุณพ่อส่งมาหาเธอ
“คุณพ่อคุณแม่บอกว่าติดธุระ น่าจะมารับช้าน่ะ” อัญญารินทร์จึงเงยหน้าขึ้นมาตอบกลับพร้อมกับทำหน้ามุ่ย
เมื่อชั่วโมงก่อนพ่อของเธอส่งข้อความมาบอกว่าจะมารับช้าหน่อยเพราะตอนนี้กำลังปรึกษากับทนายอยู่จึงบอกให้เธออยู่เตรียมงานกีฬาสีไปก่อน แต่ตอนนี้จะหนึ่งทุ่มแล้ว สงสัยวันนี้พ่อแม่เธอคงยุ่งมากจริง ๆ
“อ้าว ทำไงดีล่ะ เพื่อน ๆ ทยอยกลับกันแล้วด้วย”
“นั่งรออีกสักพักพ่อก็คงมา ไม่เป็ไรหรอก” อัญญารินทร์ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม
ครืด ครืด
สายเรียกเข้า : พี่ภาม
“ใครโทรมาเหรอ” มีนาชะโงกหน้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย
“พี่ภามน่ะ” อัญญารินทร์เงยหน้าขึ้นมาตอบตาแป๋ว
“รับสิ” มีนาจึงบอกให้เพื่อนสนิทรับสายก่อน
“ค่ะพี่ภาม” อัญญารินทร์กดรับ และกรอกเสียหวานไปยังปลายสายทันที
(อยู่ไหน)
“โรงเรียนค่ะ”
(พี่จะผ่านห้างพอดี อยากได้อะไรหรือเปล่า หิวไหม)
“ตอนนี้อัญยังไม่หิวเลยค่ะ” เธอเกรงใจเขาเพราะกว่าจะถึงบ้านก็คงค่ำแล้ว
(แล้วยังไม่กลับเหรอ) ภามที่กำลังขับรถอยู่จึงถามเธอด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้อัญญารินทร์น่าจะมีคนไปรับแล้ว
“อัญกำลังรอคุณพ่อค่ะ เดี๋ยวอีกหน่อยน่าจะมารับได้ พ่อดีคุณพ่อติดธุระอยู่น่ะค่ะ”
(งั้นรอที่หน้าโรงเรียน เดี๋ยวไปรับ) พออัญญารินทร์ตอบกลับมาแบบนั้นภามก็หักพวงมาลัยเลี้ยวไปอีกทางทันที
“พี่ภามจะมารับอัญแทนเหรอ” อัญญารินทร์ถามเขาเพื่อความแน่ใจ
(ใช่ ห้ามกลับก่อน เข้าใจไหม)
“ค่ะ เข้าใจค่ะ” อัญญารินทร์ตอบรับแล้ววางสาย
“เขาจะมารับเหรอ” มีนาถามพร้อมกับมองหน้าเพื่อนสนิท
“ใช่” อัญญารินทร์พยักหน้ารับอย่างดีใจที่ไม่ต้องรอพ่อแล้ว
“รถที่บ้านเรามารับแล้ว อัญรอคนเดียวได้ใช่ไหม” เดิมทีมีนาจะบอกว่าเธอจะอยู่เป็เพื่อนอัญญารินทร์ แต่พอหันไปเห็นรถของที่บ้านมาจอดรออยู่แล้วก็รู้สึกหนักใจ
“ได้สิ มีนากลับก่อนได้เลย”
“ถ้างั้นเราไปก่อนนะ ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ ถึงบ้านแล้วไลน์มาด้วย” มีนามองหน้าเพื่อนอย่างชั่งใจ แต่สุดท้ายก็บอกลาพร้อมกับกำชับอัญญารินทร์อีกที
“จ้า” อัญญารินทร์โบกมือและยิ้มให้เพื่อนสนิท เธอรอจนมีนาขึ้นรถแล้วจึงเดินออกมานั่งรอที่ม้านั่งหน้าโรงเรียน
“อัญชัน”
จังหวะนั้นก็มีคนเดินเข้ามาเรียกชื่อเธอจากข้างหลัง พอหันไปมองก็พบว่าเป็เพื่อนร่วมชั้นเรียน อัญญารินทร์จึงทักทายกลับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง
“อ้าว ปลายฟ้า หวัดดี”
“รอที่บ้านมารับอยู่เหรอ” ปลายฟ้าถามพลางเดินไปนั่งข้าง ๆ อัญญารินทร์
“ใช่ แล้วปลายฟ้าล่ะ” แม้จะแปลกใจที่อีกฝ่ายเข้ามาทัก แต่ปกติแล้วอัญญารินทร์ก็สามารถคุยกับเพื่อนทุกคนได้อยู่แล้วจึงชวนอีกฝ่ายคุย
“รอเพื่อนออกมาน่ะ เรามีธุระกับอัญชันด้วย”
“เอ๋ มีอะไรเหรอ” อัญญารินทร์ถามขึ้นด้วยความสงสัยทันทีเพราะปกติทั้งคู่แทบไม่มีโอกาสได้คุยกันด้วยซ้ำ
“เมื่อเช้าเราเห็นมีผู้ชายมาส่งเธอน่ะ เขาคือใครเหรอ” ปลายฟ้าถามเข้าเื่ทันที
ปลายฟ้าเห็นว่ามีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งมาส่งอัญญารินทร์จึงอยากจะรู้ว่าเป็ใคร เพื่อนของเธอก็บอกว่าทั้งสองคนอาจจะเป็แฟนกัน แต่พอถามเพื่อนในห้องหลายคนกลับได้รับคำตอบว่าอัญญารินทร์ไม่มีแฟน วันนี้เธอบังเอิญมาเจออีกฝ่ายพอดีจึงถือโอกาสเข้ามาถามสิ่งที่สงสัย
“อ๋อ พี่ภามน่ะเหรอ”
“เขาเป็อะไรกับอัญ ญาติหรือเปล่า” ปลายฟ้าถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น
“พี่ภามเป็เพื่อนบ้านของเราเอง ปลายฟ้าถามทำไมเหรอ”
“คือเราชอบพี่เขาน่ะ อัญชันช่วยแนะนำให้รู้จักหน่อยสิ” พอถูกถามตรง ๆ ปลายฟ้าก็มีสีหน้าเขินอาย ก่อนจะบอกความในใจของออกไป
ซึ่งคำตอบนั้นก็ทำให้อัญญารินทร์ใจกระตุกวูบ ใบหน้าซีดลงทันควัน
“ชะ ชอบเหรอ”
“ใช่” ปลายฟ้าพยักหน้ายืนยันด้วยรอยกว้าง
“เอ่อ...” นั่นยิ่งทำให้อัญญารินทร์ไปต่อไม่เป็เลยทีเดียว
“ทำไมเหรอ หรือว่าพี่เขามีแฟนแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางอึกอักของอีกฝ่าย ปลายฟ้าก็รู้สึกใจแป้ว แล้วก้มหน้าเศร้า ๆ ลง
“เราก็ไม่รู้หรอก” อัญญารินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยหัวใจที่ปวดหนึบราวกับโดนบีบรัด
“อ้าว”
“เอาไว้เราจะถามให้นะ” อัญญารินทร์หลุดปากอาสาอย่างไม่ทันคิดเพราะเธอมีนิสัยชอบช่วยเหลือคนอื่น ก่อนจะอยากกัดลิ้นตัวเองเมื่อพูดจบ
“ได้ ๆ งั้นฝากด้วยนะอัญชัน เราไปล่ะ” ปลายฟ้ายิ้มกว้างออกมาก่อนจะเดินจากไป
“บาย” อัญญารินทร์ยกมือขึ้นโบกให้กับเพื่อนด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ
ก่อนจะนั่งทำหน้าหงอย คิดอะไรเงียบ ๆ คนเดียว เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจเมื่อนึกถึงตอนที่ปลายฟ้าบอกว่าชอบภาม ซึ่งอัญญารินทร์เองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกแย่ขนาดนี้
ครืด ครืด
แรงสั่นของโทรศัพท์ในมือทำให้เด็กสาวหลุดออกจากภวังค์ เธอก้มลงไปมอง พอเห็นหน้าจอขึ้นว่าใครเป็คนโทรมาก็เงยหน้าขึ้นมามองรอบ ๆ ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับรถยนต์ของภามที่จอดอยู่ไม่ไกล อัญญารินทร์จึงหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินไปยังรถคันนั้น
“สวัสดีค่ะ” เธอเปิดประตูข้างคนขับขึ้นมานั่งแล้วทักทายภามด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมมองหน้าเขาสักนิด
ความรู้สึกในตอนนี้เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็อะไรกันแน่ ทำไมถึงได้รู้สึกไม่ดีขนาดนี้
“อะนี่ พี่ซื้อมาให้” ภามมองการกระทำของอัญญารินทร์ด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขายื่นชานมไข่มุกที่แวะซื้อมาให้เธอแทน
“ขอบคุณค่ะ” อัญญารินทร์รับไปถือไว้ โดยที่ไม่คิดจะหยิบมันขึ้นมาดื่มสักนิด เด็กสาวหันไปคาดเบลต์เงียบ ๆ
“เป็อะไรหรือเปล่า” ภามทนความสงสัยในอาการที่แปลกไปของเธอไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้น
“เปล่าค่ะ อัญอยากกลับบ้านแล้ว” อัญญารินทร์ตอบกลับเสียงห้วน พร้อมกับหันหน้าไปมองข้างทางเพื่อปิดการสนทนากับภามไปโดยสมบูรณ์
ทิ้งให้ภามได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ด้วยความไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจหรือเปล่า เด็กสาวถึงได้มีอาการแบบนี้กับเขา
4K
