ตำนานดาบเกมออนไลน์

ตอนที่กระโดดลงมาในน้ำความเย็นก็ซึมเข้าสู่กระดูกจนทำให้เย่ฮวารู้สึกหนาวจนถึงขั้นขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ อีกทั้งยังมีเหล่าปลาปิรันย่าที่ว่ายอยู่ด้านหน้าของเย่ฮวาด้วย เห็นเช่นนั้นเย่ฮวาจึงตัดสินใจว่ายไปด้านหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากว่ายมาได้ไม่กี่วินาทีและยังออกไปได้ไม่ถึง 3 หลา จู่ ๆ เย่ฮวาก็ถูกปลาปิรันย่าล้อมตัวไว้ เป็นเพราะปลาเหล่านี้ล้วนแล้วแต่แหวกว่ายอยู่ด้านล่างจึงทำให้เย่ฮวาไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นใต้น้ำได้

เพียงไม่นานเย่ฮวาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดหลังจากถูกพวกมันใช้ฟันที่แหลมคมกัดร่างกายของเขา ทว่าค่าดาเมจที่เกิดขึ้นกลับไม่เท่าไหร่นัก แต่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้เย่ฮวาอ่อนแอลงกว่าเดิมและมันก็ทำให้เย่ฮวารู้สึกเย็นจนสั่นสะท้านมากเสียยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งจะกระโดดลงมาในน้ำเสียอีก

เป็นเพราะเย่ฮวาเริ่มเกิดความหวาดกลัวจึงตัดสินใจหยิบดาบหลีกวงออกมา ในเมื่อหนีไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นคงต้องใช้ดาบออกมาสู้กันสักตั้งแล้วล่ะ

ดาบหลีกวงวาดไปด้านหน้าแม้ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านใต้แต่เย่ฮวาก็ขอใช้ดาบฟาดไปด้านหน้าเพื่อหยุดพวกมันให้ได้เสียก่อน

ระยะเวลาสิบวินาทีผ่านไปเย่ฮวาก็รู้สึกหน่วง ๆ ที่บริเวณกลางอก ในเวลาเดียวกันพลังชีวิตของเย่ฮวาก็ลดลงวินาทีละ 13 พอยท์อย่างรวดเร็ว แม้ว่าการโจมตีของพวกมันที่รุมโจมตีเย่ฮวาจำนวนนับสิบตัวจนทำให้เลือดของเย่ฮวาลดลง แต่ดาเมจรวมจากการโจมตีที่ได้รับกลับเด้งขึ้นมาเพียงไม่กี่สิบพอยท์เท่านั้น

เย่ฮวาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว!

ระหว่างที่ใช้ดาบฟาดไปด้านหน้า เย่ฮวาก็แกว่งเท้าที่อยู่ใต้น้ำไปมาพร้อมกับผลักพวกมันให้ถอยออกไป ในเวลาเดียวกันเลือดของเย่ฮวาก็ลดลงอย่างช้า ๆ ตอนที่เลือดของเย่ฮวาเหลืออยู่เพียง 10% เขาก็รีบดื่มยาเพิ่มเลือดจนทำให้พลังชีวิตกลับคืนมา 1000 พอยท์อีกครั้ง

หลังจากที่เดินตรงไปด้านหน้าเลือดของเขาที่กำลังจะหมดลง จู่ ๆ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่ฮวาอีกครั้ง ดาบในมือฟาดเข้าใส่ปลาปิรันย่าที่อยู่อีกฝั่งด้วยสกิลจู่โจมทันที!

ใช่แล้ว...ที่กระโดดลงมาในน้ำก็เพื่อที่จะว่ายน้ำให้เร็วขึ้นและที่พุ่งตัวมาด้านหน้าก็เพราะมันทำให้เขาสามารถเข้าใกล้ปลาปิรันย่าที่อยู่ใกล้กับขอบฝั่งได้ สกิลจู่โจมคลาสสองของเย่ฮวาสามารถพุ่งโจมตีเป้าหมายได้ในระยะห่าง 6 หลา เดิมทีเย่ฮวาอยากจะเริ่มโจมตีด้วยสกิลนี้ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว แต่เป็นเพราะแม่น้ำทมิฬมีความกว้างกว่า 10 หลา เขาจึงต้องว่ายออกมา 4 หลาก่อนที่จะเริ่มใช้สกิลจู่โจม

หลังจากลากตัวเองมาถึงร่างของปลาปิรันย่าที่บริเวณขอบฝั่งด้วยเลือดที่แทบจะร่อยหลอ ขณะที่เย่ฮวากำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ปลาปิรันย่าตัวนั้นก็กัดมาที่ขาของเย่ฮวาอย่างแรง

“1”

เย่ฮวายกดาบขึ้นมาพร้อมกับพึมพำ “ภิกษุผู้น่าสงสารไม่ได้อยากจะฆาตกรรมใครหรอกนะ แต่แกมันดื้อรั้น ฉันอยู่ในทะเลสาบของฉันดี ๆ แต่ก็ถูกพวกแกทำร้ายร่างกายจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ขนาดฉันจะขึ้นฝั่งแล้วแท้ ๆ แต่แกก็ยังกล้าทำร้ายร่างกายฉันด้วยความบ้าบิ่นแบบนี้อีก!”

หลังจากนั้นดาบหลีกวงก็ฟาดเข้าใส่หลังของปลาปิรันย่าจนตาย ดาบถูกแกว่งไปมาเล็กน้อยจนเลือดกระเด็นออกจากตัวดาบ หลังจากเก็บดาบเข้าฝักแล้วเย่ฮวาก็ฮัมเพลงพร้อมกับวิ่งไปที่หมู่บ้านมือใหม่ทันที

มอนสเตอร์ที่อยู่ระหว่างทางมีเลเวลเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตอนเริ่มแรกเย่ฮวาก็ยังพอรับมือได้อยู่แต่หลังจากมอนสเตอร์เลเวลสูงกว่า 30 เย่ฮวาก็ล้มเลิกความคิดและไม่คิดที่จะสู้กับมันอีก ค่าสเตตัสของพวกมันค่อนข้างแข็งแกร่งถ้าหากต้องฆ่าจริง ๆ ก็คงจะเสียเวลาอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเย่ฮวาจึงเลือกที่จะหนีเพื่อไม่ให้เกิดการปะทะกัน

มอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงที่สุดมีเลเวลสูงถึง 41 ซึ่งเย่ฮวาก็ไม่คิดที่จะเข้าไปยุ่งกับมันอยู่แล้ว เพราะค่าสเตตัสของมันสูงเกินไป หากเย่ฮวาสู้กับมันในตอนนี้คงไม่มีทางที่จะสู้มันได้แน่ ดังนั้นทางที่ดีคือการอ้อมพวกมันไปให้ไกลที่สุด หลังจากผ่านมอนสเตอร์เลเวล 41 เหล่านั้นไปแล้วก็พบว่าตอนนี้เข้าใกล้หมู่บ้านมือใหม่มากขึ้นเรื่อย ๆ และเลเวลของมอนสเตอร์ก็เริ่มลดลงตามลำดับ

ในที่สุดเย่ฮวาก็เห็นเหล่าหมาป่าที่คุ้นเคยเหล่านั้นซึ่งเป็นเหล่ามอนสเตอร์ที่เฝ้าอยู่ตรงบริเวณทางเข้าหมู่บ้าน หลังจากผ่านป่าชุกชุม เขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหมู่บ้านมือใหม่หมายเลข 3372

มีผู้เล่นจำนวนเล็กน้อยที่เดินเข้าออกหมู่บ้านมือใหม่แห่งนี้ ตอนที่คนเหล่านั้นเห็นไอเท็มที่อยู่บนของตัวเย่ฮวาและดาบหลีกวงที่ส่องแสงสีเงินแวววาว สายตาของคนเหล่านั้นก็แสดงให้เห็นถือความอิจฉาริษยาขึ้นมาในทันที

เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาของผู้เล่นมากจนเกินไป เย่ฮวาจึงเปิดช่องไอเท็มทั้งหมดขึ้นพร้อมกับปรับให้ของที่อยู่บนตัวโปร่งแสง 100% เมื่อทำเช่นนี้คนเหล่านั้นก็จะมองไม่เห็นไอเท็มที่อยู่บนตัวอีก และเห็นได้เพียงแค่ร่างกายของเย่ฮวาที่เปลือยท่อนบนโดยสวมใส่ด้วยกางเกงของผู้เล่นมือใหม่หนึ่งตัวเท่านั้น

เป็นเพราะระบบไม่อยากให้ผู้เล่นภายในเกมเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นจึงทำให้กางเกงยังคงอยู่และไม่หายไป แม้ว่าจะปรับให้โปร่งแสงอีกทั้งยังอยู่บนตัวแบบถาวรด้วย ส่วนสนับเข่าที่สวมใส่ก่อนหน้านี้ก็ถูกบังโดยกางเกงตัวนี้อย่างสมบูรณ์ กางเกงที่อยู่บนตัวตอนนี้ไม่มีค่าสเตตัสใด ๆ หลงเหลือแล้ว หากเป็นผู้เล่นหญิงก็จะมีกางเกงและเสื้อของผู้เล่นมือใหม่ติดตัวแบบถาวรเช่นกัน ซึ่งก็มีเหตุผลเดียวกันนั่นคือเพื่อปกปิดส่วนที่ไม่ควรเปิดเผยให้สาธารณะชนเห็น

เย่ฮวารีบวิ่งเข้าสู่หมู่บ้านมือใหม่อย่างรวดเร็ว ตอนนี้แตกต่างจากตอนที่เกมเพิ่งเปิดเซิฟเวอร์อย่างสิ้นเชิง เพราะตอนที่เกมหลิงเกิ้งเพิ่งเปิดเซิฟเวอร์ผู้เล่นจำนวนมากต่างพากันยืนอออยู่ภายในหมู่บ้านมือใหม่จนแน่นไปทั่วทุกจุด ทว่าในตอนนี้กลับมีผู้เล่นบางตาที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาในหมู่บ้าน

ตอนนี้หมวกเกมของหลิงเกิ้งถูกขายออกไปเพียงแค่ 5 ล้านใบเท่านั้น ดังนั้นผู้เล่นที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านมือใหม่ในเวลานี้คงจะเป็นกลุ่มผู้เล่นที่ซื้อหมวกมาแต่ยังไม่มีเวลาได้เข้าเกมตั้งแต่วันแรกที่เปิดเซิฟเวอร์ ไม่เช่นนั้นตอนนี้คงไม่มีใครหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านนี้แล้ว

ไม่เพียงแต่ผู้เล่นที่บางตาจนแทบจะนับจำนวนได้ แม้แต่เหล่า NPC ก็น้อยลงจากเดิมมากเช่นกัน นอกจาก NPC ที่ประจำอยู่ตามร้านไอเท็มและร้านโอสถเหล่านั้น NPC ที่ทำหน้าที่อื่น ๆ ก็หายไปจนเกือบหมด ตอนนี้ภายในหมู่บ้านซบเซาไปจากเดิมมากจริง ๆ

เอาเป็นว่าตามหาจิ้งหย่าเจอเมื่อไหร่ค่อยว่ากันต่อก็แล้วกัน เมื่อคิดเช่นนี้เย่ฮวาก็รีบออกตามหาทั่วหมู่บ้านอย่างไม่รีรอ แค่คิดว่าจะได้เจอสาวน้อยน่ารักคนนั้นอีกครั้งภายในใจของเย่ฮวาก็เริ่มกลับมาเต้นตึกตักอีกครั้งแล้ว

ตอนที่คุณคิดลงมือทำอะไรบางอย่าง...คุณก็จะค้นพบว่าต้องมีอะไรบางอย่างมาขัดขวางคุณเสมอ......

แม้ว่าจะเดินทั่วทั้งหมู่บ้านแต่ก็ยังไม่พบจิ้งหย่าและไม่มีวี่แววว่าจะเจอเธอด้วย แผนที่ที่อยู่รอบหมู่บ้านมือใหม่มีเกือบ 20 แห่ง และแต่ละแผนที่ก็ต้องใช้เวลาค่อนข้างมากกว่าจะหาจนครบ

จู่ ๆ เย่ฮวาก็นึกขึ้นมาได้ว่าจิ้งหย่าคือหลานสาวของผู้ใหญ่บ้านนี่นา! ถ้างั้นก็ต้องออกตามหาผู้ใหญ่บ้านสิ!

เย่ฮวารีบวิ่งเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้ง ซึ่งบ้านของผู้ใหญ่บ้านอยู่บริเวณตรงกลางของหมู่บ้านมือใหม่พอดิบพอดี และเป็นบ้านที่มีลานกว้างซึ่งถูกสร้างด้วยอิฐ ประตูบ้านสร้างด้วยไม้สีแดงและดูผุพังจนแทบจะใช้การไม่ได้แล้ว

เย่ฮวาก้าวเท้าไปด้านหน้าพร้อมกับเคาะประตูทว่ากลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ หลังจากเคาะอยู่สักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีคนเปิดประตูให้

หรือว่า...คนในครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านจะไม่อยู่บ้าน?

เย่ฮวากวาดตามองไปรอบ ๆ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่บนร่างของขอทานผู้หนึ่ง แต่เมื่อสังเกตดูอย่างละเอียดก็พบว่าด้านบนศีรษะของขอทานคนนั้นมีชื่อระบุไว้ว่า–––––ขอทานผู้รอบรู้

ตอนที่เย่ฮวาเข้ามาในเกมนี้ครั้งแรกขอทานผู้นี้ก็นั่งอยู่ที่นี่ จนถึงตอนนี้เขาก็ยังอยู่ ทว่าชื่อของเขาได้ระบุไว้จัดเจนแล้วว่าคน ๆ นี้คงจะต้องรู้อย่างแน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านและคนอื่น ๆ หายไปไหน

เย่ฮวาก้าวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาก่อนจะย่อตัวลงพร้อมกับถามเสียงเบาว่า “สวัสดีเพื่อน...ขอถามหน่อยสิ นายรู้รึเปล่าว่าคนในครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านหายไปไหนกันหมด?”

ชายขอทานมองมาที่เย่ฮวาพร้อมกับยิ้มหึหึ “รู้สิ...แต่ว่า...”

พูดจบชายคนนั้นก็มองไปที่ถ้วยเก่า ๆ ที่วางอยู่ตรงหน้า เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา NPC ภายในเกมนี้มีการตั้งค่าระบบ AI ไว้สูงมากจริง ๆ เห็นได้ชัดว่าหมอนี่ต้องการเงินจากเขา

เย่ฮวาหยิบเหรียญทองออกมาหนึ่งเหรียญแล้ววางลงไปในถ้วยที่อยู่ตรงหน้า โชคดีนะที่ตอนนี้เย่ฮวายังมีเงินอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นหมอนี่คงไม่ตอบคำถามเขาแน่

ชายขอทานมองเงินที่อยู่ภายในถ้วยก่อนจะคว้ามือออกมาหยิบพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น หลังจากนั้นเขาก็ใช้ฟันกัดเหรียญทองเพื่อทดสอบว่าเป็นของแท้หรือไม่ก่อนจะเก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวเองและพูดขึ้นว่า “กษัตริย์ต้องการบูรณะหมู่บ้านซอมซ่อของพวกเราก็เลยมอบเงิน 100 เหรียญทองให้กับผู้ใหญ่บ้านเพื่อนำมาซ่อมแซมหมู่บ้าน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องนี้จะเข้าถึงหูพวกโจรบนเขานั่น เมื่อคืนก่อนกลุ่มโจรพวกนั้นเข้ามาในหมู่บ้านแล้วก็ฆ่าคนในบ้านของผู้ใหญ่บ้านพร้อมกับขโมยเงินไปจนหมด”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” ได้ยินเช่นนี้เย่ฮวาก็รีบถามกลับไป จิ้งหย่าคือหลานสาวของผู้ใหญ่บ้าน ถ้าหากเกิดเรื่องกับผู้ใหญ่บ้านคงต้องกระทบกับจิ้งหย่าอย่างแน่นอน

“แน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านต้องไม่ยอมให้เงินคนพวกนั้นอยู่แล้ว เขาบอกกับคนพวกนั้นว่านี่เป็นเงินของทุกคนในหมู่บ้าน ต่อให้ฆ่าให้ตายเขาก็ไม่มีวันที่จะยกเงินนี้ให้ สุดท้ายโจรนั่นก็จับจิ้งหย่าแล้วข่มขู่ผู้ใหญ่บ้าน...”

พูดจบชายขอทานก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากพร้อมกับพูดต่อไปว่า “ท้ายที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็ยอมพวกมันแต่คิดไม่ถึงว่าโจรพวกนั้นจะตัดสินใจฆ่าผู้ใหญ่บ้านอยู่ดี นอกจากนี้เป็นเพราะพวกมันเห็นถึงความน่ารักของหลานสาวผู้ใหญ่บ้าน ก็เลยจับตัวเธอไปให้ลูกชายของหัวหน้าโจรด้วย”

ได้ยินเช่นนั้นเย่ฮวาก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ นี่หมายความว่าจิ้งหย่ากำลังตกอยู่ในอันตรายงั้นสิ!

เย่ฮวารีบถามทันทีว่า “นายรู้รึเปล่าว่าพวกมันอยู่ที่ไหน?”

ชายขอทานหัวเราะหึหึ “เมื่อกี้นายถามฉันว่าครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านหายไปไหน ฉันก็ตอบนายไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องที่นายถามล่าสุดไม่ได้เกี่ยวข้องกับประเด็นก่อนหน้านี้นะ”

เป็นเพราะเย่ฮวารู้สึกโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับจิ้งหย่าและเย่ฮวาก็อยากจะถามเรื่องนี้กับขอทานผู้นี้ เขาจึงตัดสินใจโยนเหรียญทองให้ขอทานอีกหนึ่งเหรียญ อีกฝ่ายรับเงินไปด้วยความดีใจหลังจากนั้นก็พูดต่อว่า “โจรพวกนั้นอยู่บนเขาที่อยู่ด้านหลังของหมู่บ้าน นายแค่เดินผ่านป่าที่อยู่ด้านหลังป่านี้ไปก็จะเจอเขาลูกนั้นแล้วล่ะ ด้านบนยอดเขามีภูเขาซานจ้ายอยู่ ที่นั่นแหละคือแหล่งกบดานของพวกมัน”

ได้ยินเช่นนั้นเย่ฮวาก็หมุนตัวแล้ววิ่งไปทางด้านหลังหมู่บ้านทันที ชายขอทานคนนั้นพูดขึ้นมาว่า “ขอบใจสำหรับเงินของนาย เอาแบบนี้...ฉันจะบอกข่าวอีกเรื่องให้กับนายก็ได้ ฉันได้ยินมาว่าโจรพวกนั้นเคยเป็นทหารเมืองชิงสุ่ยที่ทำสงครามพ่ายแพ้ เป็นเพราะกลัวว่าจะถูกลงโทษโดยกษัตริย์พวกมันจึงหนีมาอยู่ที่นี่และเปลี่ยนตัวเองจนกลายเป็นโจร คนพวกนั้นมีพละกำลังที่แข็งแกร่งมาก ระวังตัวด้วยล่ะ”

เย่ฮวาพยักหน้าก่อนจะวิ่งไปตามทางที่ขอทานผู้นี้บอกทันที...

ระหว่างที่วิ่งออกไปเย่ฮวาก็ฆ่ามอนสเตอร์ที่ขวางทางไปด้วย ทว่าตอนที่เขาเข้าใกล้ภูเขาลูกนั้นก็พบว่าเลเวลของพวกมันสูงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมาถึงตีนเขาก็เพิ่งจะสังเกตได้ว่ามอนสเตอร์ที่เย่ฮวาฆ่าไปคือเหล่าหมาป่าพงไพรเลเวล 30

เย่ฮวาแหงนหน้าขึ้นมองภูเขาที่สูงตระหง่านตรงหน้า ยอดเขามีภูเขาซานจ้ายของโจรเหล่านั้นตั้งตระหง่านอยู่และเลเวลของพวกมันคงไม่ต่ำกว่า 30 อย่างแน่นอน

ไม่ว่าพวกมันจะเลเวลเท่าไหร่เย่ฮวาก็ต้องช่วยจิ้งหย่าออกมาให้ได้ หญิงสาวผู้น่ารักที่มีจิตใจงดงาม เขาจะปล่อยให้เธอต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของโจรชั่วพวกนั้นได้อย่างไรกัน!

เย่ฮวาวิ่งไปตามทางเพื่อขึ้นสู่ยอดเขาที่อยู่ด้านบน เขาลูกนี้ไม่มีมอนสเตอร์จึงทำให้ระหว่างทางเย่ฮวาสามารถวิ่งขึ้นไปด้านบนได้อย่างไร้กังวล เพียงไม่นานเขาก็เดินทางมาถึงยอดเขา

ไม่นานก็พบว่ามีกระท่อมไม้หลังหนึ่งซึ่งมีกำแพงไม้ไผ่ปักอยู่รอบ ๆ ส่วนด้านหน้ามีประตูใหญ่หนึ่งบาน ซึ่งด้านบนนั้นมีทางเดินและมีโจรที่กำลังยืนเฝ้ารักษาการณ์อยู่บนนั้น

กำแพงไม้มีความสูงราว ๆ 5 เมตรซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่เย่ฮวาจะข้ามมันไปได้ อีกอย่างด้านนอกกำแพงก็มีหน่วยลาดตระเวนกำลังเดินสำรวจอยู่ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่มอนสเตอร์ธรรมดาจะสามารถทำได้ ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์ที่อยู่ในรูปของร่างมนุษย์ที่มีเลเวลสูงกว่า 30 ล้วนแล้วแต่มีระบบ AI ติดตั้งอยู่ทั้งหมด และโจรเหล่านี้ก็คงจะต้องมีระบบ AI ด้วยอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นพวกมันไม่มีทางที่จะมาเดินลานตระเวนแบบนี้ได้

ไม่สามารถเข้าไปด้านในอย่างเงียบ ๆ ได้และไม่ควรโจมตีแบบประจันหน้าเช่นกัน เพราะโจรเหล่านี้มีระบบ AI หากสู้กันจริง ๆ โจรที่อยู่ภายในกระท่อมเหล่านั้นคงได้แห่กันออกมาหมดแน่ ถึงเวลานั้นต่อให้เย่ฮวาอยากจะหนีออกไปก็คงจะยากแล้ว

ในเมื่อบุกเข้าไปแบบซึ่ง ๆ หน้าไม่ได้...เห็นทีคงต้องใช้ไหวพริบแล้ว......