"ไปกันครับ"
"อืม"
เท็ดเดินไปเพื่อที่จะหิ้วปีกแคเซียร์ออกมา ซึ่งตอนนี้เธอกำลังยืนพิงกำแพงอยู่ ด้วยท่าทางที่หมดแรงจากการเสียพลังเวทไปจนหมด
ในขณะที่พวกเขาออกมาจากห้องใต้ดินด้วยความทุลักทุเล คาตันที่เฝ้ามองอยู่หน้าประตูห้องใต้ดินก็เห็นพวกเขากำลังเดินออกมา จึงเดินตามพวกเขาไป
ในด้านของอเล็กที่ออกมานอกคฤหาสห์เนื่องจากเสียงะเิเพื่อดูสถานการณ์ ก็พบว่าภายนอกคฤหาสห์นั้นไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลย มีเพียงเสียงะเิที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องก่อนจะหยุดไป
ขณะที่อเล็กกำลังดูสถานะการณ์ภายนอกอยู่ ก็เห็นเท็ดกำลังพาแคเซียร์เดินออกมา
"เท็ด นายทำอะไรนะ"
"ทำไมครับ ผมพาเธอออกมาไม่ได้หรอครับ"
"เธอเป็แม่มด ถอยออกมาเดี๋ยวนี่!"
แคเซียร์ที่ได้ยินทุกอย่างอยู่นั้น ก็คิดว่าต้องเป็เื่ใหญ่อย่างแน่นอน"เท็ด ปล่อยมือจากฉันเถอะ"
เท็ดมองหน้าแคเซียร์ด้วยความหวงแหน ดูเหมือนไม่ว่ายังไงก็จะไม่ปล่อยมือที่ประคองแคเซียร์อยู่ และเพลอจับมือแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ"ผมๆ….ไม่! ผมจะปล่อยมือจากพี่สาวได้ยังไง"พูดจบน้ำตาของเท็ดก็ไหลออกมาอย่างน่าสงสารด้วยความกลัว กลัวว่าจะเสียเธอไป
ตอนนี้ใจของเท็ดกำลังสับสนอย่างถึงที่สุด คนหนึ่งคือพ่อผู้มีพระคุณอันใหญ่ยิ่ง อีกคนคือผู้หญิงที่แค่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอก็มีความสุขจนไม่อยากจะเสียรอยยิ้มนั้นไป
"เท็ด! ปล่อยมือจากเธอ เชื่อฉัน"
"ไม่ครับ เธอไม่ใช่แม่มด"
อเล็กพึมพำขึ้นมาด้วยท่าทางที่หงุดหงิด พร้อมกับกัดฟันดัง กรอด "ไม่ว่าจะตอนนั้น หรือตอนนี้ก็ยังหัวรั้นเหมือนเดิม" สถานะการณ์ตอนนี้ทำให้อเล็กนึกย้อนไปเมื่อ 20 ปีก่อน
"ได้! ถ้านายไม่เชื่อฉันจะพิสูจน์ให้นายดู"
พูดจบอเล็กก็หยิบขวดแก้วขวดหนึ่งที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา ขวดแก้วนั้นบรรจุน้ำสีฟ้าครามสะท้อนแสงประกายเอาไว้ ชวนให้คนที่เห็นหลงไหลในสีของมัน ยกเว้นเพียงคนเดียว
นั้นคือแคเซียร์ เมื่อเธอเห็นสิ่งนั้น เธอกับรู้สึกได้ถึงเสียงที่โหยหวน ทรมาน เหมือนคนร้องขอให้ช่วยผ่านหยดน้ำสีครามภายในขวดแก้วนั้น ฟังแล้วชวนให้ปวดหัว และอยากจะอาเจียนเป็ที่สุด
เธอรู้สึกได้ว่าขวดนั้นต้องเป็สิ่งที่ชั่วร้ายเป็แน่
"สิ่งนี้คือน้ำตาแม่มด หากแม่มดดื่มสิ่งนี้เข้าไปร่างกายจะต่อต้านโดยอัตโนมัติ เนื่องจากน้ำตาแม่มดมีสรรพคุณยืดอายุขัย แต่สำหรับแม่มดที่มีอายุยื่นยาวนั้นเป็เหมือนยาพิษ แม่มดจะมีอาการปวดร้อนจากภายในเหมือนจะขาดใจเลยละ"
เมื่อแคเซียร์ได้ยินเช่นนั้นยิ่งมั้นใจว่าสิ่งนั้นต้องเกิดจากความเ็ปแสนสาหัส ของเหล่าเด็กๆเผ่าแม่มดที่ไม่สามารถต่อต้านเหล่าคนชั่วช้าที่หวั่งผลประโยชน์เพียงหยดน้ำตาเล็กๆนี้ได้
ทำให้เธอโกรธดวงตาลุกเป็ไฟ จ้องหน้าอเล็กด้วยสายตาที่แข็งกร้าวด้วยความเกียจชัง เธอได้แต่คิดในใจด้วยดวงใจที่หวังให้ใครสักคนทำให้ไอเลวนี้มันได้รับผลกรรม หากไม่เป็เช่นนั้นสักวันก็คงจะเป็เธอเอง
"แกก็ให้เธอดื่มสิ่งนี้ซะสิ แล้วแกจะรู้เอง"
เท็ดมองหน้าแคเซียร์ด้วยความลังเลห์ ในขณะที่แคเซียร์ก็กำลังมองอเล็กในฐานะศัตรูคนหนึ่งเช่นกัน ซึ่งทำให้เท็ดนั้นรู้สึกคลางแคลงใจในสายตาของเธอที่มอง
แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม และปล่อยมือที่ประคองเธออยู่ ซึ่งทำให้แคเซียร์ชะงักด้วยความใและยืนเซนิดหน่อยแต่ก็ทรงตัวไว้ได้
จากนั้นเท็ดเดินไปข้างหน้าแคเซียร์ ด้วยท่าทางที่อยากจะปกป้องคนข้างหลัง ซึ่งหน้าของเขานั้นหันไปทางอเล็กด้วยท่าทางเป็ปะติปักอย่างลังเลห์ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็ถึงผู้มีพระคุณ จากนั้นจึงชักดาบออกมา หันคมดาบไปทางผู้เป็พ่อ
ใช่แล้ว! เขาเลือกที่จะเชื่อใจหญิงที่พึ่งเจอกันได้เพียงไม่ถึงสัปดาห์ โดยยอมที่จะขัดคำสั่งพ่อของตนเอง
"ท่านพ่อผมขอโทษ ผมทำร้ายเธอไม่ได้ ถ้าจะทำร้ายเธอต้องผ่านผมไปก่อน"
"แก! แกเสียสติเพราะนังแม่มดนั้นแล้วหรือไง"
"อย่าหาว่าฉันรุนแรงละ"
"ซาชา ไปเรียกนักเวทมา"
"รับทราบค่ะ"ซาชาที่อยู่ข้างอเล็กตลอดผงกหัวรับคำสั่ง และได้เดินออกไปเพื่อทำตามคำสั่ง
ทางด้านของคาตันที่ดูสถานะการณ์อยู่ตลอด เขาซ้อนตัวอยู่ภายในคฤหาสห์ไม่ไกล้จากจุดที่พวกเท็ดอยู่ เห็นท่าจะไม่ดีจึงติดต่ออาเพนด้วยอุปกรณ์สื่อสารที่โซเซนประดิษฐ์ขึ้น มันจะมีลักษณ์เป็คริสตัลสี่เหลี่ยมเล็กๆ ขนาดพกพา ้าใช้ก็เพียงร่ายคาถาลงไป ไม่มีพลังเวทก็สามารถใช้ได้
"คุณอาเพน! ตอนนี้ดูถ้าพี่สาวผมจะแย่แล้วครับ"
"ทำยังไงดี"
อาเพนที่ดูสถานะการณ์อยู่เช่นกัน เขาดูจากบนูเาหลังคฤหาสห์ที่มองเห็นคฤหาสห์ได้อย่างชัดเจนจากที่ไกลๆผ่านกล้องส่องทางไกลซึ่งสิ่งนี้โซเซนก็ประดิษฐ์ขึ้นเช่นกัน
"นายคงต้องบุกเข้าไปแล้วละ"
"หะ!"
"คุณจะบ้าหรอ ทหารและนักเวทเต็มไปหมด"
"เราต้องหาโอกาสที่เหมาะสม หากเป็นายต้องทำได้"
"พวกฉันจะสร้างโอกาสให้นายเอง"
อาเพนพูดจบ เขาก็หันมามองไล่ล่าที่กำลังมองและฟังทั้งสองคุยกันผ่านอุปกรณ์สื่อสาร
ไลล่าเห็นอาเพนมองมา ก็ผงกหัวอย่างเข้าใจ เหมือนทั้งสองสามารถสื่อสารกันได้ผ่านสายตา
จากนั้นไลล่าก็หันไปทางคฤหาสห์เพื่อร่ายเวทมนตร์บางอย่าง ไม่นาน้าของคฤหาสห์ก็สว่างวาบขึ้นมาจนทุกคนที่อยู่บริเวณคฤหาสห์แสบตาไปหมด ทำให้เป็โอกาสของคาตันที่ซ้อนอยู่ภายในคฤหาสห์
เมื่อคาตันสบโอกาส ก็รีบร่ายเวทมนตร์เสริมความเร็วให้ตนเอง แล้วรีบวิ่งไปจุดที่แคเซียร์อยู่ทันที ด้วยความเร็วในตอนนี้ทำให้ไปถึงได้ทันก่อนที่แสงสว่างที่ไลล่าทำไว้จะดับ
"พี่จับมือผมไว้"
"คาตัน? นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"เดี๋ยวผมเล่าทุกอย่างให้ฟังครับ จับมือผมไว้ก่อน"
แคเซียร์ยืนมือไปจับมือของคาตันไว้ โดยที่ทุกคนกำลังใกับแสงสว่างปริศนาอยู่ จึงไม่ได้สนใจพวกเขา จากนั้นคาตันจึงร่ายเวทวาป ทำให้ทั้งสองวาปหายไปจากคฤหาสห์
พอทั้งสองวาปไปจากคฤหาสห์ไม่นาน แสงสว่างบนท้องฟ้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั้นงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเท็ดที่เมื่อแสงสว่างหายไปก็หันไปมองด้านหลังของตนเองทันที ซึ่งก็พบว่าแคเซียร์ เธอได้หายไปแล้ว
จบ บทที่ 11 ผมเชื่อใจเธอ
โปรดติดตามตอนต่อไป
126
