"ตึ๊ง ตึ่ง" เสียงไลน์แจ้งเตือน
ไนร่ารีบดีดตัวเองลึกจากที่นอนแล้วคว้าหามือเธอใจเต้นแรง เมื่อคืนเธอหลับๆ ตื่นๆเพราะมัวแต่กังวลว่าจะมีข้อความมาจากสกายหรือไม่
“ไนร่า มาเร็วๆนะเอาการบ้านมาลอกด้วย55” หวานส่งมาแต่เช้า
“เห้อนึกว่าเป็หมอนั่นซะอีก” เธอรู้สึกผิดหวัง
06.45 น. ไนร่าเดินถือกระเป๋าออกจากบ้านก่อนจะหันไปสวัสดีพ่อและแม่ที่กำลังนั่งรับประทานอาหารเธอเดินด้วยใจห่อเหี่ยวและรู้สึกผิดหวัง ทำไมนะ เมื่อวานเค้าก็ตอบผู้หญิงคนนั้นถูกแล้วเราจะไปโกรธเค้าทำไม
“เดินเร็วจัง รอหน่อย” สกายรีบเดินมาข้างๆ
“ก็ปกติหนิ ไม่ได้เร็วอะไรเลย”เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย
“เป็อะไรรึป่าว หรือว่าโกรธที่ชั้นไม่ทักหาเมื่อคืน” เขาทำหน้าสงสัย
“….”ไนร่าไม่ตอบ
“โกรธหรอเมื่อคืนกลับมาฉันก็เพลียหลับไปเลย น้ำก็ไม่ได้อาบ ขอโทษค้าบที่ไม่ได้ทักไป” เขาพูดพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆ
“ป่าวโกรธซะหน่อย ไม่ได้เป็อะไรกันนี่โกรธทำไม” ไนร่าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
ทั้งสองเดินมาถึงบริเวณโรงเรียนไนร่าจึงรีบเดินไปหาเพื่อนโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรกับเขา
"ตึ๊ง ตึ่ง" เสียงไลน์แจ้งเตือน
“พักเที่ยงรอด้วยนะเดี๋ยวจะไปกินข้าวด้วย” สกายนั่นเองเธอเปิดอ่านแต่กลับไม่ตอบเขาซะงั้น
ชั่วโมงแรกของการเรียนในภาคเช้าวันนี้ครูแจ้งว่าพรุ่งนี้จะมีการเลือกกิจกรรมชมรมและขอความร่วมมือให้นักเรียนทุกคนไปเลือกชมรมที่ตัวเองชอบทุกคนในห้องต่างก็ตื่นเต้น เพราะมีชมรมที่ตัวเองต่างหมายปองกันไว้ในใจ
“โอ้ยย ถ้าฉันเตะฟุตบอลเก่งนะฉันข้าชมรมฟุตบอลไปแล้ว” กัสพูดและสายตาที่เพ่งเล็งมองผ่านหน้าต่างไปที่สนามฟุตบอลที่มีกลุ่มเด็กผู้ชายเตะฟุตบอลที่กลางสนาม
“แหม จะไปดูผู้ชายละสิ” ไนร่าพูดและหัวเราะกับหวาน
“มันก็ต้องมีบ้างสิจ้ะอย่างน้อยก็มีผู้ชายหล่อๆมอง ให้ชื่นหัวใจ” กัสยังคงเพ้อฝันและมีความสุขในโลกของเธอ
“ว่าแต่ไนร่าคิดหรือยังว่าจะอยู่ชมรมอะไร” กัส
“ยังเลยแล้วพวกเธอสองคนละ” ไนร่า
“เธออยู่ไหนพวกเราก็อยู่นั่นแหละ”ทั้งสามคนมองหน้ากัน แล้วหัวเราะ ราวกับว่ามองตาก็รู้ใจ
พักเที่ยงณ โรงอาหาร นักเรียนกำลังต่อแถวซื้ออาหาร บ้างก็กำลังนั่งรับประทานอาหารพร้อมพูดคุยกันเฮฮาตามประสา
ไนร่ากวาดสายตาไปรอบๆ โรงอาหาร ในใจก็คิดว่าเขาจะมาอย่างที่พูดมั้ยหนะหรือเพราะว่าฉันไม่ตอบเค้าอาจจะไม่มาก็ได้
เธอซื้อข้าวและเดินมานั่งกับเพื่อนทั้งสองยังไม่ทันได้นั่งก็ สกายก็เดินเข้ามานั่งข้างๆ โดยที่ไม่สนใจเสียงซุบซิบของบรรดาสาวๆที่มองเขา
“โทษทีนะทำงานเสร็จช้าครูเลยไม่ปล่อย” สกายพูด พร้อมกับยื่นแก้วน้ำที่ซื้อมาให้ไนร่าและหันไปยิ้มให้ทั้งกัสและหวาน
“ อืม ขอบคุณนะ” ไนร่าตอบ
เพื่อนสาวทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มๆรู้สึกเขินแทนเพื่อน ที่พี่สกายสุดฮอตของสาวๆ มานั่งกินข้าวด้วย
“ ยังโกรธอีกหรอหายงอนได้แล้วน่า” สกายพูด
“ป่าวงอนกินข้าวอยู่เนี่ย จะพูดได้ยังไง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่ในใจกลับอยากจะกรี๊ดมากๆ ตายจริง เขาซื้อน้ำมาให้ฉันด้วยเธอข่มใจตัวเองและกินข้าวต่อ คนอะไรยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งหล่อ
“ตอนเย็นรอที่หน้าโรงเรียนนะอย่าหนีละ” เขาพูดหลังจากกินข้าวเสร็จ
“ โอเค เดี๋ยวรอ” ไนร่าตอบพร้อมกับเผลอยิ้มให้เขา บ้าจริงหยุดยิ้มนะไนร่า ^////^
“หายโกรธแล้วใช่มั้ยครับ”เขายิ้มกลับให้เธอแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆ
“หายแล้ว^^” ไนร่าตอบ
สกายยิ้มอย่างพอใจและเดินไปกับกลุ่มเพื่อนที่ผ่านมาพอดี
ไนร่าเผลอยิ้มหลังจากเขาเดินออกไปจนเพื่อนสาวได้แซวอีกรอบเขินไม่ไหวแล้วนะ ไม่ว่าเขาจะทำกับดักอะไรไว้ ตอนนี้ฉันได้ก้าวขาเข้าไปข้างนึงแล้ว
#หน้าประตูโรงเรียน
“มาช้าจังเลยนะ”สกาย
“นายแหละมาเร็วหรือป่าว”ไนร่าย้อนถามเขาคืน
หลังจากพวกเขาเดินออกไปก็มีเสียงซุบซิบตามหลังเช่นเคย
“เห็นมั้ยเธอพวกเขากลับด้วยกันอีกแล้ว” เด็กสาวคนที่ 1
“ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครอ่ะ” เด็กสาวคนที่ 2
“ชื่อไนร่า อยู่ ม.5”เด็กสาวคนที่ 1
“แต่พี่ผู้หญิงก็น่ารักดีนะตัวเล็ก ขาว ดูน่ารักออก”เด็กสาวคนที่ 2
“ชั้นว่านะแปบๆพี่สกายก็ควงคนใหม่ เขาไม่เคยคบใครนาน”เด็กสาวคนที่ 1
“อิจฉาพี่เค้าเนอะอย่างน้อยก็ได้เดินอยู่ข้างพี่สกาย” เด็กสาวคนที่ 2 พูดด้วยน้ำเสียงที่แอบอิจฉาเล็กน้อย
ระหว่างทางทั้งสองก็คุยเื่ทั่วไปกันปกติเหมือนกับคู่รักที่เพิ่งจะจีบกันใหม่ๆ
“วันนี้ให้เดินไปส่งถึงบ้านเลยมั้ย”สกายถามไนร่า
“ไม่เอา เดี๋ยวแม่เห็น”เธอตอบ
“ไม่เห็นเป็อะไรเลย” เขาพูดและหัวเราะ
ทั้งสองเดินมาถึงทางแยกที่จะเลี้ยวเข้าบ้านไนร่าไนร่าจึงบอกเขาว่าให้ส่งแค่นี้พอ ก่อนเขาจะยิ้มและพยักหน้าเพื่อบอกว่าเข้าใจแล้ว
“ขอบใจนะที่มาส่ง”ไนร่าบอกเขา
“ไม่เป็ไรครับเต็มใจมาทุกวัน พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะ” สกายบอกเธออีกรอบก่อนที่ทั้งสองจะเดินแยกย้ายกัน
“ใช่แล้วไนร่า เค้าก็ชอบเธอเหมือนกัน” ไนร่าสีขาว
“ไม่หรอกไนร่าเค้าอาจจะทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนก็ได้” ไนร่าสีดำ
กลับมาอีกแล้วหรอความคิดฝั่งซ้ายขวาของฉันไนร่าเอามือจับหัวตัวเองและเหมือนกำลังบอกให้ทั้งสองฝั่งหยุดทะเลาะ แต่รอบนี้ฉันขอเชื่อไนร่าสีขาวนะ เธอเขินยิ้มจนแก้มปริมันใช่เื่จริงใช่มั้ยเนี่ย++ ชั้นได้มีโอกาสใกล้เค้ามากขึ้นและที่สำคัญเหมือนเค้ากำลังเข้าหาอีก โอ้ยย รักแรกพบของฉันจะกลายเป็ความจริงแล้วใช่มั้ย
1K
