มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

เล่มที่ 2  ·  ตอนที่ 64

ทางออกจากเมืองที่ยังหายใจ

ติดตามตอนอื่นๆ ก่อนใครได้ฟรี Ebook ตอนที่ 1-74 มีอัปเดทจนจบเรื่อง

รุ่งเช้ายังมาไม่ถึง เมืองหลวงก็เริ่ม "ตื่น" ในแบบที่ไม่มีใครอยากเห็น

ไม่ใช่การตื่นของร้านค้า ไม่ใช่เสียงระฆังเช้า แต่เป็นเสียงประกาศซ้ำ ๆ จากหอเฝ้าระวัง เสียงเคาะประตูที่ดังผิดจังหวะ และเสียงคนถามกันเองว่า "บ้านเจ้ามีรอยไหม"

ไครอสยืนอยู่บนหลังคาโกดัง มองแสงไฟที่เริ่มสว่างขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามถนน มันไม่ใช่แสงอบอุ่น มันคือแสงของการค้นหา

"เราต้องออกเดี๋ยวนี้" อัครอสพูดเสียงต่ำ "ก่อนที่การล่าจะกลายเป็นนิสัย"

ด้านล่าง คนที่ถูกช่วยออกมายืนรวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บางคนแบกสัมภาระเท่าที่มี บางคนไม่มีอะไรเลย นอกจากเสื้อผ้าที่สวมอยู่ ทุกคนมีแววตาเดียวกัน---ไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่รู้ว่า อยู่ที่นี่ไม่ได้

มีรากำลังแจกน้ำและอาหารแห้ง เธอพยายามทำให้มือไม่สั่น แต่ไครอสรู้...นางยังไม่หายจากภาพที่ถูกลากเมื่อคืน

"พวกเขาจะไปกับเราได้แค่ช่วงหนึ่ง" ลิซาเอลพูดขณะตรวจรอบนอก "ยิ่งออกนอกเมือง พวกเขายิ่งเสี่ยง ถ้าเผ่าอื่นไม่ยอมรับ"

บรอมดัลหัวเราะหึ "เผ่าไหนจะยอมรับคนที่มีรอยตราวังติดตัว"

คำพูดนั้นไม่ใช่การประชด มันคือความจริงที่ไม่มีใครอยากพูด

ไครอสก้าวลงมาจากหลังคา เขาเดินไปยืนตรงกลางกลุ่ม ไม่ได้ยืนสูง ไม่ได้ยืนข่ม แค่ยืนให้ทุกคนเห็นว่า เขาอยู่ตรงนี้จริง ๆ

"ข้าจะไม่บอกว่าทุกอย่างจะปลอดภัย" ไครอสพูด "เพราะมันไม่จริง" "แต่ข้าบอกได้ว่า ถ้าอยู่ที่นี่ โอกาสรอดแทบไม่มี"

มีคนหนึ่งยกมือขึ้น เป็นหญิงวัยกลางคน ดวงตาแดง "ถ้าออกไป...พวกเขาจะตามเราทันไหม"

ไครอสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตรง "ถ้ารอยยังอยู่ พวกเขาจะตามเจอในที่สุด" "แต่ถ้าเราไปถึงเขตเสียงแรกก่อน...เราจะมีโอกาสลบมัน"

คำว่า โอกาส ไม่ใช่คำที่มั่นคง แต่ในโลกนี้ บางครั้งมันก็เป็นสิ่งเดียวที่คนยึดได้

เด็กชายคนเดิมที่จำชื่อแม่ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ไครอส เขาเงยหน้าถามเบา ๆ "โลกจะจำชื่อข้าได้จริงหรือ"

ไครอสย่อตัวลงระดับเดียวกับเด็ก "โลกจำทุกคนที่เคยเรียกมันกลับมา" "และข้าจะอยู่ตรงนั้น ตอนที่เจ้าพูดชื่อของตัวเองอีกครั้ง"

เด็กไม่ยิ้ม แต่เขาพยักหน้า แน่นกว่าครั้งไหน

ประตูเมืองที่ไม่ได้ปิด

การออกจากเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องยาก แต่การออกไปโดย "ไม่ถูกนับ" เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

รานเซลนำทางผ่านแนวท่อเก่าที่เชื่อมกับประตูระบายน้ำ เงาของเขายังทำงานได้ แต่เริ่มบางลงทุกชั่วโมง เหมือนมันต้องต้านบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ใกล้

"เราจะออกตรงประตูน้ำทิศตะวันตก" ธีมพูด "ที่นั่นขึ้นชื่อว่าเผ่าพเนจรใช้ค้าขาย วังไม่ค่อยคุม"

อัครอสพยักหน้า "ดี เพราะเราต้องหายไปจากแผนที่ชั่วคราว"

พอพวกเขาโผล่ขึ้นจากท่อ กลิ่นโคลนกับลมหนาวตีหน้า กำแพงเมืองสูงอยู่ด้านหลัง ด้านหน้าคือเส้นทางดินยาว ที่ทอดออกไปสู่ทุ่งและป่า

ไม่มีเสียงระฆัง ไม่มีทหาร ไม่มีใครโบกมืออำลา

เมืองหลวง...ปล่อยพวกเขาไป ไม่ใช่เพราะเมตตา แต่เพราะมั่นใจว่า รอยตราจะพากลับมาเอง

มีราหยุดยืน หันกลับไปมองกำแพงเมือง มือเธอกำแน่น

"ข้าจะไม่กลับมาแบบนั้นอีก" เธอพูดกับตัวเองมากกว่ากับใคร

ไครอสยืนข้างเธอ "เจ้าจะกลับมาในแบบที่เจ้าเลือก"

เขตแดนที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ

สามวันต่อมา พวกเขามาถึงเส้นแบ่งเขต---ไม่ใช่เขตของวัง แต่เป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครอ้างสิทธิ์อย่างเป็นทางการ

ทุ่งหญ้ากว้าง ก้อนหินตั้งเรียงเหมือนซากพิธีเก่า และลมที่พัดแรงจนได้ยินเสียงคล้ายกระซิบ

อัครอสหยุดเดิน สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"จากตรงนี้ไป เผ่าต่าง ๆ จะ 'รู้' ว่ามีบางอย่างเดินผ่าน" "ไม่ใช่ด้วยตา แต่ด้วยสัญชาตญาณ"

บรอมดัลขมวดคิ้ว "ฟังดูเหมือนจะต้อนรับกันดี"

ลิซาเอลส่ายหน้า "ฟังดูเหมือนจะเอาธนูเล็งใส่ก่อนถามชื่อ"

เหมือนยืนยันคำพูดนั้น เสียงสายธนูถูกง้างดังมาจากพุ่มไม้ด้านซ้าย

"หยุด!" เสียงหนึ่งตะโกนเป็นภาษาที่สำเนียงแปลกกว่ามนุษย์ "ก้าวต่ออีกก้าวเดียว จะถือว่าเป็นการรุกล้ำ"

รานเซลขยับเงาทันที แต่ไครอสยกมือห้าม

เขาก้าวออกไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ไม่จับดาบ ไม่กดแสง

"พวกเราไม่ได้มาเพื่อยึดอะไร" ไครอสพูดเสียงดังพอให้ได้ยิน "เรามาเพื่อขอผ่าน และขอความรู้"

พุ่มไม้ไหว ร่างสูงโปร่งสามร่างโผล่ออกมา ผิวพวกเขาออกสีเขียวหม่น ดวงตาเรียวยาว คันธนูยาวถูกดึงค้างไว้ แต่ยังไม่ปล่อย

"มนุษย์ไม่ค่อยขอ" หนึ่งในนั้นพูด "มนุษย์มักเอา"

ไครอสไม่เถียง เขาพยักหน้าแทน

"ข้าไม่เถียง" เขาพูดอย่างสงบ "เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกข้าทำผิด" "แต่วันนี้ เราแค่อยากรอด...และอยากให้คนที่ถูกลบ ได้กลับมาเป็นคน"

เอลฟ์ตรงหน้าหรี่ตา เขามองไปที่กลุ่มผู้รอดชีวิตด้านหลัง เห็นรอยอ่อน ๆ ของตราเงาบนบางคน

สีหน้าเขาเปลี่ยน

"พวกเจ้าพาคำสาปของเมืองมา" "รู้ไหมว่ามันทำให้ผืนป่าป่วย"

อัครอสก้าวออกมาบ้าง "เรารู้ และเรากำลังจะไปแก้" "เขตเสียงแรกอยู่ทางไหน"

คำถามนั้นทำให้เอลฟ์ทั้งสามเงียบไป นานพอจะให้ลมพัดผ่านหญ้า

"ถ้าเจ้ากำลังจะไปที่นั่น" เอลฟ์คนเดิมพูด "เจ้าจะไม่ได้เดินลำพัง" "เพราะสิ่งที่นั่น...ไม่ชอบมนุษย์"

ลิซาเอลยิ้มมุมปาก "มันไม่ชอบใครเลยใช่ไหม"

เอลฟ์พยักหน้า แล้วลดคันธนูลง

"ข้าชื่ออาเรนวาล" เขาพูด "เผ่าวสันต์พงไพร" "และข้าจะพาเจ้าผ่านเขตแดน---แต่หลังจากนั้น เจ้าต้องรับผิดชอบต่อเสียงที่เจ้าปลุก"

ไครอสรับคำ โดยไม่ถามว่าคำว่า รับผิดชอบ หมายถึงอะไร

เพราะเขารู้...คำตอบจะมาเอง

จบตอนที่ 64