พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

       ทั้งสองที่เผชิญหน้ากัน จ้องสบตากันหยั่งเชิงอยู่ชั่วครู่ ก่อนฝ่ามือเจียงหยาง แอบหมุนขับเคลื่อน พร้อมหมัดเพลิงไฟสวรรค์ชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำ จะหาจังหวะ ส่งไฟสวรรค์ออกมากวาดล้างด้านหน้าอย่างรุนแรง ทำให้เจียงหยางรับรู้ ถึงความตายขึ้นมาอย่างหนักหน่วง  ร่างกว่า6ส่วนถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี รับรู้ถึงความบรรลัยมาเยือนตัวเขา

“อ๊ากก!! เจ้า!! บัดซบ!! ซวยแล้วไง!!”

        แม้แต่ต้นกาฝาก ยังดำมอดไหม้เป็นตอตะโก ราวกับโดนฟ้าผ่าในเสี้ยวพริบตา สายโลหิตที่ระโยงระยาง ถูกตัดสะบั้นจนขาดสิ้น ร่างที่เหลือไม่ถึงครึ่งส่วนของเจียงหยาง เผยความหวาดกลัวขึ้นมาสุดขีด

         ครั้นชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำ คิดจะจบการต่อสู้ เจียงจือนางเข้ามาขวางไว้ทันที “เจ้า... หยุดเดี๋ยวนี้!!” อย่างไรเด็กคนนี้ ก็คือน้องชายนาง นางไม่ยินยอมที่จะเห็นเจียงหยางตายตกเช่นนี้

         ครั้นชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำแค่นเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ “เจ้านั่นไม่ใช่น้องเจ้าอีกต่อไปแล้ว เขาพ่ายแพ้ให้กับความชั่วร้าย” ก่อนชายหนุ่ม จะสะบัดแขน ดันตัวเด็กสาวออกไม่ให้เข้ามาขวาง

        เสี้ยวขณะที่ชายหนุ่มคิดจะลงมือ เจียงหยางเขาส่งสายโลหิต ที่เขาขับเคลื่อน ควบคุมแมลงกาฝาก สั่งอสูรอินทรีฟ้า บินโฉบลงมา เอาร่างเขาหนีหายขึ้นฟ้าไปในเสี้ยวพริบตา

        ทำให้ชายหนุ่มเดือดดาลขึ้นมาทันที มองเด็กสาวที่เข้ามาขัดจังหวะ ด้วยสายตาเอาเรื่อง ที่ปล่อยให้ตัวอันตรายหนีรอดไปได้ ครั้นเตรียมจะสบถด่า เด็กสาวกุมฝ่ามือภาวนา มองน้องชายของนางจากไป สุ่ยเยว่ นางเข้ามาห้ามชายหนุ่ม คนของนางไว้ทันที

“แต่คุณหนู!!”

         สุ่ยเยว่ยกฝ่ามือขึ้นหยุดห้ามปราม ไม่ให้เขากล่าวพูดอีกต่อไป ครั้นสืบฝีเท้าเดินไปหาหลางเทียน ที่สลบเหมือดได้ นางลูบใบหน้าหลางเทียน สลบหลับใหล บาดเจ็บอยู่เล็กน้อย สายตามีความเสียดายเล็กๆ ก่อนที่นางจะจากไป ได้มอบแหวนเก็บของมิติ ไว้ให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะก้าวไปหาผู้ติดตามของนาง

ชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำ รู้สึกไม่พอใจจึงกล่าวไต่ถามออกมา “คุณหนูท่านจะทิ้งแหวนเก็บของมิติ ให้กับคนต่ำต้อยเยี่ยงนี้หรือ?”

         “เจ้าระวังคำพูดหน่อย… เขาเป็นมิตรสหายของข้า” ก่อนนางจะถอนลมหายใจออกมายาว “เราไปกันเถอะ…” สุ่ยเยว่ที่เปิดเผยตัวตน นางไม่มีทางอยู่ คฤหาสน์เซียงหยาง แห่งนี้ได้อีกต่อไป ‘โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าที่เจ้าคิด หวังว่าข้าจะเจอกับเจ้าในอีกสักวัน เจ้าเด็กบ้า’

เจียงจือ ที่เช็ดน้ำตาออกจากหางตา นางกล่าวไต่ถาม เด็กสาวสุ่ยเยว่ขึ้นมาทันที “เจ้าจะไปแล้วหรือ?”

        สุ่ยเยว่เพียงพยักหน้าเท่านั้น ก่อนที่ร่างของนางจะถูกชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำ ส่งปราณพลังโอบล้อมร่างพวกเขา แล้วบินทะยานขึ้นฟ้าหายวับจากไป

       ไม่กี่เสี้ยวลมหายใจ เจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง ก็มาปรากฏกายบริเวณด้านบนเหวลึก ก่อนเขาจะกล่าวพูดพึมพำออกมา “ข้า... มาช้าไปหรือนี่” พร้อมร่างเขาจะค่อยๆ ทะยานลงต่ำ เห็นสภาพด้านล่าง ถูกไฟวิเศษบางอย่างแผดเผาจนมอดไหม้ แม้แต่ตอนนี้ยังรู้สึกถึงความร้อนระอุได้ ครั้นเหลือบไปเห็น ต้นกาฝาก ดำไหม้เป็นตอตะโก ชายวัยกลางคนได้แต่ถอนลมหายใจออกมายาว เฮ้อ!! ไม่คิดว่าคนของลัทธิเงาจำศีลพฤกษาธาตุ จะปลูกฝังเมล็ดพันธุ์กาฝากไว้ที่นี่

        ครั้นเจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง มองเห็นพวกที่สลบเหมือด พร้อมกับเจียงจือที่เข้าไปดูอาการทุกๆ คน เจ้าคฤหาสน์เซียงหยางไต่ถามเด็กสาวจนรู้ความ เขาจึงสั่งให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

        ทว่าข่าวลัทธิเงาจำศีลพฤกษาธาตุ ยังคงหลงเหลือ อย่างไรต้องรายงาน ให้สำนักหุบเขาจันทรากระจ่างรับรู้ ก่อนที่เขาจะพาตัวพวกหลางเทียน กลับคฤหาสน์เซียงหยางไปรักษาตัว

         ...ช่วงเวลาร่วมหนึ่งสัปดาห์ คฤหาสน์เซียงหยาง พร้อมกับเมืองชั้นนอก ก็กลับสู่ความสงบสุขอีกครั้ง อนุชนรุ่นเยาว์ทุกๆ คนเองก็เริ่มฝึกฝน กันอย่างจริงจังอีกครั้งแล้วเช่นกัน เมื่อพวกเขารับรู้ปลายปีนี้ เจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง จะพาผู้ที่ผ่านการทดสอบ จากสายตาเขา เข้าร่วมสมัคร ทดสอบเป็นศิษย์สำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง

        มันต่างก็เป็นความใฝ่ฝันของหลายๆ คน ที่จะเข้าร่วม 3ลำดับ สำนักแนวหน้า ของอาณาจักรขอบทวีปแจกัน การได้รับเลือกเข้าร่วมสำนัก ถือว่ามีความหมายกับพวกเขา เหล่าอนุชนรุ่นเยาว์ไม่น้อย

        ด้านหลางเทียน แม้จะรู้สึกเสียใจเล็กๆ ที่สุ่ยเยว่ นางไปตาม เส้นทางของนางแล้ว หลางเทียนที่มองแหวนเก็บของมิติ ที่เด็กสาวมอบให้ มันก็ทำให้เขาไม่ค่อยร่าเริงเท่าใดนักในช่วงนี้

       หลางเทียนที่เข้าไปภายในห้องฝึกฝน ของเจ้าคฤหาสน์เซียงหยาง เขามักจะมานั่งปิดขั้นพลัง ใกล้กับจุดศูนย์กลางของ หินอุกกาบาต แวววาว หยั่งรู้วิชาต่างๆ ที่เขาเรียนรู้มา ให้ไปถึงระดับสูง การแบ่งการฝึกฝนวิชา ไล่ตั้งแต่ระดับสามัญ ระดับกลาง ระดับสูง จนไปถึงระดับลึกล้ำ แต่การจะหยั่งรู้ให้ถ่องแท้ ก็แล้วแต่คนผู้นั้นจะเข้าใจ

         หลางเทียน จึงอยากฝึก กระบวนท่า ย่างก้าวลมระเบิด ให้ไปถึงระดับสูงโดยเร็ว หากเขาเร่งความเร็วของมันขึ้นไปอีกระดับได้ มันจะช่วยเหลือเขาได้มาก ในยามที่ต้องใช้ความเร็วในการหลีกเลี่ยง ภัยอันตรายร้ายแรงในเส้นทางข้างหน้า การเข้ามาหยั่งรู้ภายในห้องฝึกฝน ของเจ้าคฤหาสน์ในรอบ5วันนี้ ทำให้หลางเทียนพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

       ...เงินจำนวน20ทองที่หลางเทียนได้มาจากหอแจกจ่าย เขายังไม่ได้ใช้มันอย่างจริงจัง ระหว่างที่ทำหน้าที่ตีเหล็ก ภายในโรงหลอม ส่งมอบลูกธนูเหล็ก เฉกเช่นทุกวันอยู่

         จู่ๆ เสียงระฆังเรียกรวมพล ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้หลางเทียนที่เนื้อตัวมีคราบเขม่า มอมแมม ต้องขอตัวผู้เฒ่า กลับไปยังหน้าลานกว้างคฤหาสน์เซียงหยาง ต่อแถวตามสีเข็มกลัดเฉกเช่นคนอื่นๆ แม้แต่เจ้าคฤหาสน์เซียงหยางยังมายืนรอรับหน้า

ก่อนหลางเทียนจะกระซิบ ไต่ถามเสี่ยวเฉาที่อยู่ด้านหน้าออกมา “มีเรื่องอะไรเช่นนั้นหรือ? เสี่ยวเฉา”

       เด็กหนุ่ม จุปาก “เจ้าอย่าเสียงดังหลางเทียน เห็นว่าคนสำนักหุบเขาจันทรากระจ่าง มาตรวจสอบ ป่า ก้นเหวลึก พวกเขากำลังมาเยือน คฤหาสน์เซียงหยางแห่งนี้”

        ก่อนเสียงกลุ่มคน จะชี้มือชี้ไม้ขึ้นไปด้านบนท้องฟ้า เมื่อเห็นกลุ่มคนขี่กระบี่บินทะยาน เข้ามาภายในเมืองชั้นใน พร้อมกับศิษย์หนุ่มสาวอายุห่าง พวกเขาเพียงปีเศษ

“ดูนั้น... พวกเขามาแล้ว”