เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 47 ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน

“พ่อค้าหยกคนหนึ่งให้ฉันมา” หลินเหม่ยชินตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมจัดระเบียบชุด

“พ่อค้าหยกคนไหน?”

“หวังกั๋วหัว พ่อค้าหยกรายใหญ่แห่งหยุนเฉิง เขาให้ฉันตอนที่มาเจรจาธุรกิจกับตระกูลหลิน” หลังจากตอบแล้ว หลินเหม่ยชินอดไม่ได้ที่จะถาม “ทำไมคะ? คุณอยากได้หยกนี้เหรอ?”

"อยากได้มาก"

“ถ้าอยากได้ ฉันจะให้ เพื่อตอบแทนที่คุณช่วยชีวิตฉัน” หลินเหม่ยชินกล่าวอย่างเต็มใจ

เพราะหลินเยี่ยช่วยรักษาความบริสุทธิ์ของเธอไว้

ไม่เพียงแต่หยก เธอยินดีจะซื้อของที่มีมูลค่ามากกว่านั้นหากเขาต้องการเพื่อแทนคำขอบคุณ

“ไม่เป็นไร” หลินเยี่ยส่งจี้หยกคืนให้หลินเหม่ยชิน “ผมต้องการหยกแบบนี้จำนวนมาก”

“คุณจะเอาไปทำอะไร?”

“ไม่ต้องรู้หรอก แค่ช่วยนัดหวังกั๋วหัวให้ผมก็พอ ผมอยากซื้อหยกจากเขา”

“ได้ค่ะ” หลินเหม่ยชินเอามือไพล่หลังพร้อมเอียงศีรษะกล่าว “แต่คุณต้องสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง”

“สัญญาอะไร?”

"ไปกินข้าวกับฉัน"

“โอเค ผมสัญญา”

“ดีมาก” หลินเหม่ยชินยิ้มด้วยความพึงพอใจก่อนจะเปิดประตูรถ “ขึ้นรถ ไปร้านอาหารกันเถอะ”

หลินเยี่ยขึ้นรถไปโดยไม่พูดอะไร

หลินเหม่ยชินขับรถไปยังจตุรัสเจียหลี่เพื่อรับประทานมื้อเย็น ณ ร้านอาหารจีนสุดหรู

หลังสั่งอาหาร หลินเหม่ยชินถามด้วยความสงสัย “ก่อนหน้านี้ฉันเห็นคุณเล่นชิงช้ากับสาวสวยและเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ  ที่สวนสาธารณะจงซาน นั่นคือภรรยาและลูกของคุณเหรอคะ?”

“เด็กหญิงคือลูกของผม แต่หญิงสาวที่คุณพูดถึงคือเพื่อนสนิทของภรรยา” หลินเยี่ยตอบอย่างเฉยชา

ใบหน้าของหลินเยี่ยไร้อารมณ์อย่างมาก เขาไม่เคยแสดงความสุข ความเศร้า หรือความโกรธผ่านทางสีหน้าเลย

“ทำเกินไปแล้ว คุณอยู่กินกับทั้งภรรยาและเพื่อนสนิทของเธอไม่ได้” หลินเหม่ยชินดุด้วยความโกรธ

“พูดจาเหลวไหล เธอแค่มาช่วยผมเลี้ยงลูก”

“แล้วภรรยาคุณล่ะ?”

“เธอ…” ทุกครั้งที่พูดถึงภรรยา หลินเยี่ยมักเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

จนตอนถึงเขายังไม่รู้เลยว่าภรรยาผู้เป็นที่รักอยู่ที่ไหนและเป็นอย่างไร?

“คุณหย่ากับเธอเหรอ?” หลินเหม่ยชินเอียงศีรษะถามด้วยความสงสัย

ไม่รู้ว่าทำไมหลินเหม่ยชินถึงสนใจเขานัก ทั้งยังถามคำถามราวกับนินทา

“เปล่า เธอไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ” หลินเยี่ยตอบพลันหันมองนอกหน้าต่างโดยไม่ใส่ใจ

“ฉันอยากเจอภรรยาคุณ”

“ทำไมคุณถึงอยากเจอเธอ?”

“ฉันอยากรู้ว่าภรรยาของคุณเก่งแค่ไหนถึงสามารถควบคุมผู้ชายเย็นชาและโหดเหี้ยมเช่นคุณได้” หลินเหม่ยชินหัวเราะเบา ๆ 

แม้จะรู้ว่าเธอถากถาง แต่หลินเยี่ยกลับไม่ตอบโต้พร้อมมองไปยังอันธพาลสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไป

ชายอันธพาลทั้งสองกำลังถ่ายรูปหลินเหม่ยชินพร้อมแสยะยิ้มอย่างมีเลสนัย

เมื่อหลินเหม่ยชินเห็นดังนั้น เธอยกมือปิดหน้าโดยไม่ได้พูดอะไร

เธอเป็นคนดังและมักถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายเสมอจนคุ้นชินจึงไม่ตกใจ

จากนั้นไม่นาน พนักงานเสิร์ฟนำอาหารจานพิเศษมายังโต๊ะของทั้งสอง

“กินสิ!” หลินเหม่ยชินคีบอาหารเข้าปากพร้อมยอ้มและพูดติดตลก “คุณควรดีใจนะ คุณคือผู้ชายคนแรกที่ฉันชวนมาทานมื้อเย็นด้วย”

“กินสิ!” 

ด้วยสถานะของเธอที่เป็นถึงทายาทตระกูลหลินและดาราดัง แน่นอนว่าชายธรรมดาทั่วไปไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิด

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมีสเปกสูง หลินเหม่ยชินไม่สนใจนายน้อยหรือคุณชายที่ไหน และไม่ยอมไปร่วมทานอาหารกับใครง่าย ๆ

“ถือเป็นเกียรติของคุณเช่นกัน นอกจากภรรยาของผมแล้ว คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมยอมมาทานอาหารนอกบ้านด้วย” หลินเยี่ยตอบอย่างเย็นชา ความเย่อหยิ่งของเขาไม่แพ้หลินเหม่ยชินสักนิด

“ฮ่าฮ่า!”

หลินเหม่ยชินขบขันกับคำพูดเหล่านี้ก่อนจะถาม “คุณนี่ต่อล้อต่อเถียงเก่งจริง ๆ รู้จักใช้คำพูดราวกับเง็กเซียนฮ่องเต้”

“เง็กเซียนฮ่องเต้ เขามีคุณสมบัติพอที่จะบังคับผมไปทานมื้อเย็นด้วยหรือไม่?”

“เอาเถอะ เลิกพูดเรื่องไร้สาระแล้วเริ่มกินได้แล้ว!” หลินเหม่ยชินคิดว่าหลินเยี่ยเพียงแสร้งทำเหมือนถูกบังคับจึงไม่ใส่ใจมากนัก

ขณะที่พวกเขากำลังกำลังรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ชายอันธพาลทั้งสองค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้หลินเหม่ยชินพร้อมโทรศัพท์ในมือเตรียมถ่ายใต้กระโปรงเธอ

"แปลกจัง!"

หลินเหม่ยชินสังเกตเห็นว่าชายทั้งสองกำลังแอบถ่ายใต้กระโปรงของเธอ จึงลุกขึ้นกดกระโปรงด้วยความตกใจ

ไม่น่าเชื่อว่าชายทั้งสองจะกล้าหาญถึงขั้นมาแอบถ่ายใต้กระโปรงหญิงสาวด้วยตัวเอง

ไร้ยางอายสิ้นดี

หลินเหม่ยชินหน้าซีเก่อนจะด่าชายทั้งสอง “กล้วแอบถ่ายใต้กนะโปรงฉันขนาดนี้ ไม่ณุ้เหรอว่าฉันเป็นใคร?”

“เราไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่อยากรู้จักมากเลย” ชายอันธพาลทั้งสองหัวเราะลั่น

“ฉันเป็นลูกสาวตระกูลหลิน ถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามาสิ”

“ลูกสาวของตระกูลหลิน?” อันธพาลทั้งสองชำเลืองมองกันและกันพร้อมลังเลก่อนจะถาม “ปกติแล้วลูกสาวตระกูลหลินต้องมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกัน จะมานั่งทานอาหารคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง?”

“จงเปิดหูและตา มองให้ชัดซะ จำไว้ว่าฉันคือหลานสาวคนที่สองของตระกูลหลิน” หลินเหม่ยชินตะโกน

ด้วยรูปร่างหน้านาอันสวยงามของเธอทำให้อันธพาลทั้งสองกลืนน้ำลายด้วยความหื่นกาม

“ไม่สำคัญว่าคุณเป็นใคร เราแค่อยากถ่ายรูปเก็บไว้เท่านั้น” ชายทั้งสองหยิบมือถือขึ้นถ่ายรูปหญิงสาวระยะประชิด พวกเขาต้องการบันทึกความงดงามของเธอไว้ในรูปถ่าย

ภาพถ่ายเหล่านี้จะทำให้พวกเขาได้เงินมาอย่างง่ายดายโดยไม่ต้องเหนื่อย

“หยุดนะ ฉันไม่ได้อนุญาตให้ถ่าย” เมื่อเห็นว่าไม่สามารุถห้ามชายทั้งสองได้ เธอจึงรีบไปซ่อนตัวหลังหลินเยี่ยทันที

หากอีกฝ่ายเป็นแฟนคลับคงถ่ายรูปได้อย่างปกติ

ทว่าอันธพาลทั้งสองกลับใช้มือถือถ่ายหน้าอกและต้นขาของเธอไว้ ทั้งยังหัวเราะอย่างสนุกสนาน เหตุการณ์นี้สร้างความลำบากใจให้หลินเหม่อยชินเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าชายทั้งสองต้องมีจุดประสงค์ชัดเจนในการแอบถ่ายครั้งนี้ พวกเขาอาจนำรูปของเธอไปทำสิ่งน่ารังเกียจใต้ผ้าห่ม

อันธพาลน่ารังเกียจทั้งสองคนค่อย ๆ ขยับโทรศัพท์ขึ้้นถ่ายอย่างไร้ยางอาย

หลินเหม่ยชินหวาดกลัวและโกรธมาก แต่หลินเยี่ยกลับนิ่งเฉยพร้อมเพลิดเพลินกับอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

"นี่!"

หลินเหม่ยชินดึงเสื้อหลินเยี่ย “ฉันถูฏตุกคามนะ ทำไมคุณยังเฉยอยู่?”

“ใครบอกให้คุณใส่เสื้อผ้ายน้อยชิ้นแบบนี้ล่ะ ชักน้ำเข้าลึกชักศึกเข้าบ้านชัด ๆ ไม่ต้องกลัว รอจนกว่าผมจะอิ่ม” หลินเยี่ยหยิบตะเกียบกินต่อ

"คุณ…"

หลินเหม่ยชินโกรธจนพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าหลินเยี่ยจะเพิกเฉยต่อเหตุการณ์นี้โดยไม่รู้สึกอะไร

ทันใดนั้นเธอบอกชายอันธพาลทั้งสอง “หากเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้ ฉันยอมให้ถ่ายได้มากเท่าที่ต้องการและจะไปทานข้าวกับพวกคุณด้วย”  

“ว่าไงนะ?” อันธพาลทั้งสองตื่นเต้นเมื่อได้ยิน พวกเขาไม่คิดว่าจะมีสิ่งดี ๆ เช่นนี้เกิดขึ้น