ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

    รุ่งเช้าวันต่อมา อาฉางให้เหล่าทหารและนางกำนันเกือบ 20 ชีวิตมารวมตัวกันที่หน้าจวนของสนมฮงเพื่อรอเคลื่อนย้ายของภายในจวน เเต่ทว่าสนมฮงไม่ยอมให้เคลื่อนย้ายข้าวของๆนางแม้เเต่ชิ้นเดียวพร้อมกับบอกอาฉางให้ไปบอกเจ้านายของเขาว่า นางจะอยู่ที่นี่ตามเดิมไม่ย้ายไปไหนเด็ดขาด เรื่องราวกลุดไปถึงหูของอี้เหลียน ทำให้อี้เหลียนต้องรีบเรียกตัวอี้เฉียนไปคุยทันที

      "มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงอยากให้นางไปอยู่ที่จวนของเจ้าด้วย"

      "โบราณว่าไว้สิ่งไหนที่ควรระวังย่อมต้องให้อยู่ใกล้ตัวเอาไว้พะยะค่ะ"

      "เจ้าจะพูดอะไรกับข้า?"

      "เอาเป็นว่าลูกมีเหตุผลของลูกแล้วกัน ท่านพ่ออย่าทรงกังวลพระทัยเลย ลูกจะรีบจัดการเรื่องนี้เอง"

      "ถึงกระนั้นก็อย่าทำให้นางอึดอัดใจ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเราจำเป็นที่จะต้องมีนางอยู่จนดว่าจะ……"

       "ลูกทราบเรื่องนั้นดีพะยะค่ะ" อี้เฉียนออกจากจวนใหญ่ตรงไปยังหอตำรา ทว่าครานี้เขาไม่ได้ไปเพื่อหาตำราแต่เขาไปเพื่อที่จะสะสางอะไรบางอย่าง อี้เฉียนเดินลึกเข้าไปสุดทางเดินเพื่อมาสมทบกับอี้เถียน ก่อนจะเปลี่ยนตัวกัน อี้เฉียนเดินผ่านประตูหลังหอตำราออกไป ส่วนอี้เถียนนั้นทำทีเป็นอ่านราชกิจอยู่ในหอตำรา ทั้งคู่ทำเช่นนี้มาสักระยะจนกระทั่งทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง อี้เฉียนเดินตรงมายังกระต๊อบหลังหนึ่งเขาเปิดประตูเข้าไป พบร่างชายผู้หนึ่งถูกมัดติดไว้กับต้นเสากลางกระต๊อบเนื้อตัวเปียกปอนเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งหน้าตามอมแมมแทบจะดูไม่เป็นคน อี้เฉียนใช้ไม้ที่เขาถือมาด้วยเคาะไปที่ต้นเสาเพื่อให้ชายผู้นั้นรู้สึกตัว ปั่กๆๆๆ!!

      "เฮือก!! ฮ้า…ท่านชาย…ท่านปล่อยข้าไปเถอะ..ข้าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริงๆ"

      "ท่านมีอะไรมาพิสูจน์ ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน..ในเมื่อตัวยานั้นข้าก็ถามท่านแล้วและท่านก็พูดกับข้าเองว่า ท่านเป็นคนปรุงตัวยานี้ขึ้นมา"

       "ตัวยานี้ข้าปรุงให้กับหลายคน จนข้าไม่รู้เลยว่าใครจะเอาไปใช้ทางไหนบ้าง ข้าเป็นแค่หมอยาไม่รู้วิธีการเอาไปใช้ของลูกค้าหรอกนะ"

        "ตัวยาแสนอันตรายขนาดนี้ ไม่มีใครปรุงออกมาขายหรอก นอกจากจะมีใครสั่งให้ท่านปรุงมันขึ้นมา"

        "................"

        "ฮงหวังลี่…ท่านอาของพระสนมฮง"

        "ท่าน…….."

       "ข้ารู้ว่าท่านเป็นหมอยาที่ฉลาด หากท่านยินยอมที่จะช่วยเหลือข้า ข้าจะไม่เอาผิดท่านแล้วจะยอมปล่อยท่านไปโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านอีก"

       "ข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าข้าปลอดภัย?'

       "ท่านไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรกับข้า เพราะถึงท่านจะไม่ยอมช่วยข้า ข้าก็หาทางสืบจนรู้ให้ได้ ถึงตอนนั้นท่านก็อาจจะไม่มีลมหายใจมาพูดกับข้าเช่นนี้หรือไม่…ท่านก็อาจจะโดนคนที่ไว้ใจที่สุดทำให้ท่านหายไปเอง เช่นเดียวกับที่นางทำให้หมอหลวงในวังหายตัวไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ"

       "นี่ลี่เเดฆ่าคนเลยเหรอ!!"

       "ท่านยอมรับแล้วใช่ไหม ว่าท่านปรุงยานี้ให้สนมฮงจริงๆ"

       "เอ่อ…ข้า…..อภัยให้ข้าเถอะ ข้าไม่รู้ว่านางจะเอายาตัวนี้ไปใช้กับใครเพียงแต่นางขอให้ข้าช่วย แล้วข้าก็เห็นว่านางเป็นหลานจึงยอมช่วย ข้าไม่มีเจตนาอื่นเลย"

      "การที่ท่านปรุงยาพิษขึ้นมา ท่านก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นยาที่ไม่สมควรนำไปใช้กับคนทั่งไป ดังนั้นท่านจะมาอ้างไม่ได้ว่าท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่มีเจตนาที่จะฆ่าผู้ใด"

       "แต่ท่านสัญญากับข้าแล้ว ว่าถ้าข้ายอมช่วย..ท่านจะปล่อยข้าไป"

      "ข้าเป็นคนรักษาคำพูด เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นข้าจะเป็นคนไปส่งท่านให้ถึงเมืองเถาเหิงเอง"

       "แล้วลี่แดล่ะ..ท่านจะทำอย่างไรกับนาง…ถ้านางรู้ว่าข้าเป็นคนบอกท่านเรื่องยาพิษ นางไม่เอาข้าไว้เหมือนกับหมอหลวงคนนั้นแน่"

       "นางจะไม่มีวันทำอะไรท่านได้ ข้าสัญญา ในระหว่างนี้ข้าจะให้คนสนิทเอาอาหารมาให้ท่านที่นี่ทุกวัน ขาดเหลืออะไรให้บอก เมื่อถึงเวลาข้าจะมารักตัวท่านไปเอง" ฮงกวังลี่พยักหน้าตอบรับด้วยอาการกวาดกลัว ตอนนี้เขากลัวหลายๆอย่าง จนไม่กล้าให้ใครมาเจอตัว เขาสั่งกำชับอี้เฉียนเพราะไม่อยากให้สนมฮงมาเจอตัว อี้เฉียนยื่นอุบายด้วยการโกหกว่าสนมฮงฆ่าหมอหลวงและฆ่าทุกคนที่ขวางทางนาง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือท่านอาของนางด้วย ทำให้หวังลี่กลัวว่าหลานตนเองจะมาฆ่าตนเองอีกคน เพื่อเเลกเปลี่ยนกับการรักษาชีวิตเอาไว้เขาจึงยอมบอกความจริงทั้งหมดให้อี้เฉียนฟัง…ณ ตอนนี้หลักฐาน พยานและผู้อยู่ในเหตุการณ์ก็ครบถ้วนหมดแล้วเหลือเพียงแค่รอเวลาเปิดโปงเพื่อเฉลยความจริงเท่านั้น อี้เฉียน กลับเข้ามาที่หอตำราเพื่อไม่ให้ใครสงสัย

      "เป็นอย่างไรบ้างพี่รอง เขายอมเปิดปากหรือยัง?"

      "ยอม..หลังจากนี้สั่งให้อาเฟยเอาข้าวปลาอาหารและน้ำดื่มไปให้เขาทุกวันและดูแลเขาเป็นอย่างดี เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นข้าจะส่งเขากลับเมืองเถาเหิง"

      "ถ้าทำแบบนั้นก็เหมือนปล่อยปลาลงสู่แม่น้ำนะ"

      "ทำไมจะไม่ได้..ในเมื่อข้าไม่อยากกินปลาตัวนั้นแล้ว"

      "......พี่รองจะเอายังไงต่อ..เห็นว่านางไม่ยอมย้ายมาที่จวนของท่านด้วยนะ นางต้องรู้ตัวและเตรียมหนีอยู่แน่ๆ"

      "ส่งทหารไปคุ้มกันที่จวนของนาง อย่าให้นางหนีไปไหนได้จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะสะสาง ส่วนเจ้า…."

      "ข้า…..หรอ?"

      "ใช่..ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้น"

      "................" อี้เฉียนเริ่มสะสางทุกอย่างไปที่ละขั้นตอน จนมาถึงขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งขั้นตอนนี้พวกเขาสองพี่น้องจะต้องช่วยกันจึงจะสำเร็จ…ทั้งคู่เดินทางไปเข้าเฝ้าอี้เหลียนที่จวน..เพื่อขออะไรบางอย่าง ซึ่งเมื่อรับฟังแล้วเจ้าแห่งเมืองอย่างอี้เหลียนก็เห็นดีกับเรื่องนี้และอนุญาตให้พวกเขาไปได้ ทั้งคู่รีบจัดการขั้นตอนสุดท้ายในทันที อี้เฉียนสั่งให้อาฉางนำทหารไปเฝ้าดูและติดตามสนมฮงอย่างใกล้ชิด ส่วนอี้เถียนก็สั่งให้อาเฟยไปดูเเลฮงหวังลี่…พยานปากสำคัญให้เป็นอย่างดีอย่าให้เขาหายไปไหนและอย่าให้เขาเป็นอะไรไปก่อนที่เรื่องจะสะสางจบนั่นเอง