เนญ่า Talk
่เวลาห้าโมงเย็น
ณ ลานแสดงดนตรีสด
เสียงร้องของผู้ชมดังสนั่นในจังหวะที่พี่คลิโอโซโล่เดียวด้วยท่าดีดกีตาร์สุดเร้าใจ แสงไฟจากเวทีสาดไปที่เขา ภาพนั้นทำให้ฉันเผลอกัดริมฝีปากขณะมอง ความเท่ที่เขามีทำให้ลืมไปชั่วขณะว่าไม่ควรสนใจไปมากกว่านี้ ทั้งที่พยายามสะบัดหัวดึงสติกลับมา แต่ในใจกลับไม่เป็ไปตามนั้น ให้ตายสิ!
“โธ่เอ๊ย...คนมองใหญ่แล้วเนี่ย” ระหว่างเข้าสู่่เพลงถัดไปก็มีการพักเบรกดื่มน้ำสักแป๊บ จังหวะนั้นเองที่พี่ดีแลนโบกมือให้ฉันก่อนอีกสองคนจะเริ่มโบกตามบ้าง แต่ก็มียกเว้นคนหนึ่งที่เอาแต่ยืนนิ่งกระดกน้ำมองมาด้วยใบหน้าหวานชุ่มเหงื่อ
ดีนะที่พวกพี่เขาเป็กันเองกับแฟนคลับอยู่แล้ว เลยทำให้สายตาคนอื่นที่มองไม่ได้ให้อารมณ์สงสัย แต่จะมองมาแบบอิจฉามากกว่า จะว่าไปคนบนเวทีก็เหมือนรู้งานนะ โบกให้ฉันเสร็จก็หันไปโบกให้คนอื่นต่อ เสียงกรี๊ดเลยดังไม่หยุด
เมื่อการแสดงของวง FOP จบลง ผู้คนก็เริ่มทยอยออก แม้ว่าจะมีการแสดงของวงอื่นต่อก็ตาม ถึงจะน่าสงสารแต่มันก็เป็เื่ที่ไม่สามารถควบคุมได้ หวังว่าวงที่เหลือจะไม่ท้อไปก่อนก็พอ
[คลิโอ Send...]
✉ : ไปซนอยู่ตรงไหน?
ซนเหรอ...พูดอย่างกับฉันเป็เด็กเลยเนอะ =_=
[เนญ่า Send...]
✉ : เนไม่ใช่เด็กนะ พูดอะไรให้เกียรติด้วย
ต้องทำให้รู้ว่าใครเป็ใคร ไม่อย่างนั้นรอบหน้าเดี๋ยวคำกวนประสาทมันจะกลับมาให้หงุดหงิดอีก
[คลิโอ Send...]
✉ : ถ้าสูงไม่ถึงร้อยหกสิบ สำหรับพี่เด็กหมดครับ
ฉันควรจัดการตาคนนี้ด้วยวิธีไหนดี แล้วดูสติกเกอร์เส้นรัฟสีดำเป็รูปตัวการ์ตูนที่มีแค่ตากับปากกำลังขึ้นเลขห้าสามตัวบนหัวที่ส่งมาสิ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ แม่จะเตะตัดขาให้ดู
[เนญ่า Send...]
✉ : อ่อค่าาา~ งั้นเด็กคนนี้ขอกลับก่อนนะคะ พอดีมันเลยเวลานอนแล้วอะจ้า
ไหน ๆ พวกพี่เขาก็เห็นแล้วว่าฉันรักษาสัญญา ก็คงไม่น่าต้องอยู่รอพบเป็การส่วนตัวหรอกมั้ง
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ” หลังกดปิดมือถือเสร็จก็เผลอหมุนตัวผิดจังหวะไปชนคนด้านหลังเข้าอย่างจัง เจ็บจมูกมาก คนอะไรตัวแข็งอย่างกับหิน
“ตัวเตี้ยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก” ความอุ่นจากฝ่ามือวางนาบลงมาบนศีรษะจนผมที่หวีมาอย่างดีเสียทรงไปหมด
“ทำไมพี่ชอบทำแบบนี้เนี่ย!” รีบปัดมือคนหน้าหวานออกก่อนหยิบมือถือขึ้นมาส่องหน้าตัวเองแล้วจัดระเบียบเส้นผมให้เรียงตามแนวเดิม พอเริ่มสนิทกันเขาก็แกล้งฉันมากขึ้น จากที่เคยยอมให้มาตลอด แต่พอมันมากไปก็เลยไม่อยากยอมแล้ว
“คิก~ ทำไรอะ” ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายทำหน้ายังไงเพราะั้แ่ตัดสินใจเขย่งเท้าเพื่อจะลูบหัวเขาบ้างก็ดันถูกมือนิ่มวางนาบมาบนหน้าซะก่อน โอ้ย! คิ้วฉันยังอยู่ดีไหมเน้อ~ T^T
“อยากเอาคืนเหรอ” ครั้งนี้หน้าหวาน ๆ มันอยู่ใกล้มากเมื่อเขาโค้งตัวลงมา และเพราะมันใกล้นี่แหละ เลยต้องรีบถอยหลังกลัวว่าจะมีใครมาเห็นซะก่อน
“คนขี้โกง” พอแก้แค้นไม่สำเร็จเลยมุ่ยหน้าใส่แล้วหันมองทางอื่นระงับอารมณ์โกรธไว้ ฝรั่งเขาต้องสูง แต่ทำไมฉันเตี้ยละเนี่ย เจ็บใจจัง!
“พี่จะทำอะไรอะ?!” จู่ ๆ เสื้อฮู้ดที่เขาใส่มันก็ตกมาอยู่บนตัวฉัน เท่านั้นไม่พอยังมาดึงหมวกฮู้ดใส่ให้อีก ผมที่จัดมาอย่างดีเลยเสียทรงเป็รอบที่ล้านนน!!!
“อากาศมันเย็น เดี๋ยวไม่สบาย” เ้าของคำพูดรูดซิปเสื้อจนมันปิดมาถึงคอเสร็จก็มาดึงปลายหมวกฮู้ดต่อ ทำให้หน้าเราสองคนอยู่ใกล้กันกว่าตอนแรก
“พอเอาผมออก หน้าเลยดูไม่อ้วนแล้ว” รอยยิ้มกวนประสาทพร้อมคำพูดน่าตบปากทำให้ความรู้สึกโรแมนติกที่เริ่มก่อตัวทีละนิดหายวับไปกับตา
“ไปไกล ๆ เลย!” หลังผลักเ้าของคำพูดไม่น่ารักออกได้ ฉันก็เดินหน้ามุ่ยไปอีกทางไม่รอฟังเสียงเรียกไล่ตามหลัง มาพูดคำว่าอ้วนกับผู้หญิงได้ยังไง เขาไม่เคยเรียนรู้พวกคำพูดต้องห้ามเหรอ อีกอย่าง...หน้าฉันอ้วนเนี่ยนะ? หรือว่าอ้วนจริงวะ ไม่สิ! เราก็ไม่ได้กินเยอะสักหน่อย
“โกรธเหรอ?” แขนแข็งแกร่งพาดมาบนหลังคอ ก่อนที่แรงมหาศาลจะทำให้ฝีเท้าที่เคยเร่งความเร็วค่อย ๆ ชะลอลงจนมันอยู่ในระดับเดียวกับเขา
“ถ้าเนบอกว่าพี่หน้าอ้วนบ้าง พี่จะโกรธไหม?” ไม่รู้ว่าคนหน้าหวานซ่อนเสื้อฮู้ดไว้ตรงไหนบนตัวถึงได้มีตัวใหม่ใส่ไว้ หรือว่าเขาจะหยิบออกมาจากกระเป๋ากีตาร์ที่พกติดตัวไม่ห่างใบนั้น?
“ทำไมต้องโกรธ ในเมื่อมันแปลว่าพี่น่ารัก” ชายผู้หลงตัวเองผิดเวลาทำให้ฉันอยากสลัดตัวออกห่างเต็มแก่ หากแรงชายหญิงเท่าเทียมกันมันคงดีไม่น้อย
“อย่างตอนนี้ในสายตาพี่ น้องน่ารักนะ” แก้มสองข้างเ็ปไปหมดเมื่อถูกเขาบีบเล่นด้วยความมั่นเขี้ยว
“ถ้าเป็ข่าว จะทำไง? ออกห่างจากเนเดี๋ยวนี้เลย!” คงเพราะการถูกเขาััมากเกินไป แรงที่ว่าสู้ไม่ได้มันก็หลั่งสารบางอย่างให้สู้กลับจนคนถูกผลักเสียหลักถอยหลังไป
เนื้ออกข้างซ้ายมันเต้นไม่หยุดจนรู้สึกได้ถึงจังหวะที่ผิดปกติต่างจากก่อนหน้าที่เขายังไม่ปรากฏตัว
“ก็แค่ข่าว จะกลัวอะไร” พูดมาได้ ไอ้คนไม่มีหัวคิด!
“ไม่โดนเองก็พูดได้นี่ หยุดเลยนะ! ไม่ต้องเข้ามาใกล้” พอเห็นพี่เขาจะเดินเข้ามา ฉันเลยขยับถอยห่าง กลายเป็ว่าเราสองคนเหมือนเต้นลีลาศจังหวะแทงโก้กันอยู่แทน
“แบบนี้พอใจยัง” คนตัวสูงดึงผ้าปิดปากจากกระเป๋ากางเกงมาใส่ มันก็พอช่วยได้นิดหน่อยสำหรับคนไม่สังเกตเห็นออร่าความหล่อหวานที่ส่อประกายผ่านั์ตาสีน้ำตาลเข้มนั้น อีกอย่างคือ...เขาคงลืมไปว่าตัวเองแบกอะไรอยู่ละสิ =_=
“ตอนนี้กระเป๋ากีตาร์มันเด่นกว่าแล้วค่ะ” เสียงจิ๊จ๊ะที่ได้ยินทำให้สงสัยว่าทำไปทำไม ทั้งที่ควรแยกย้ายกันไปตั้งนานแล้ว
“เนว่าเราแยกกันตรงนี้ดีกว่าค่ะ” ว่าจบก็ตั้งท่าจะเดินไปตรงทางออกที่เป็ประตูเล็ก ๆ แต่เสียงผู้หญิงสองสามคนดังขึ้นซะก่อนเลยต้องหยุดรอให้พวกเธอเดินผ่านไป แต่แล้วหางตามันก็ไปปะทะเข้ากับชายหน้าคุ้นในชุดสูทที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ฝั่งตรงข้ามเข้า เขาคนนั้นทอดสายตาไร้อารมณ์มองมาที่ฉันนิ่ง
การยืนที่ไม่ตั้งใจจะแอบแต่เหมือนอยากให้เห็น พร้อมกับสายตาที่ส่งมาหาฉันก่อนจะไปหาคนข้างหลัง ทำให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้มาที่นี่ทำไม
“วันนี้พี่ขับรถมาไหม?” ฉันไม่รอช้า หมุนตัวไปหาคนที่ยุ่งอยู่กับกระเป๋ากีตาร์ไม่หยุด
“เอามาสิ ทำไม...อยากให้ไปส่งเหรอ?” เขาจะกวนอะไรฉันไม่สนใจแล้ว นอกจากต้องออกไปจากสายตาผู้ชายคนนั้น ดีที่มีพี่คลิโอเป็ตัวช่วย เขาคนนั้นคงไม่น่ากล้าทำอะไร
“อือ ไปส่งหน่อยค่ะ” แววตาสั่นไหวทำให้ฉันรู้สึกหน้าเสียนิดหน่อย อายอะ! ทั้งที่เมื่อกี้พูดเองว่าแยกย้าย แต่สุดท้ายก็ดันขอให้เขาไปส่งซะงั้น
“ไม่กลัวเป็ข่าวแล้ว?” หยอกล้อให้มันดูจังหวะหน่อยเถอะ ฉันเนี่ยลุ้นไอ้ผู้ชายด้านหลังจนเหนื่อยแล้ว แต่ตาคนนี้เอาแต่ทำท่ากวนประสาทไม่เลิกอยู่ได้
“ก็...แอบ ๆ ไง พี่เดินนำไปก่อน เดี๋ยวเนเว้นระยะเอง โอเค๊?” ไม่รอให้เสียเวลา รีบผลักแผ่นหลังกว้างให้เดินไปข้างหน้า พอเขาหันหลัง ฉันก็หันไปมองข้างหลังตัวเองบ้าง แต่คนหน้าคุ้นก็ยังยืนอยู่ที่เดิม
นึกว่าตัวเองอยู่ในหนังผี ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย T^T
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————