ฉันนี่แหละ...คือท่านผู้นั้น That Great Lady is Me.

บทที่ 40 ปัญหาสำคัญที่สุดขณะนี้คือ?

        ที่พักของฉันคือยานพาหนะที่สามารถแปลงร่างเป็นบ้านพักได้ หรือที่เราเรียกกันว่า ‘รถบ้าน’ มันเป็นที่นิยมในยุคนี้มากสำหรับคนที่ชอบเดินทางท่องเที่ยว หรือคนที่มักต้องออกไปทำงานภาคสนามอยู่เป็นประจำ ถึงจะมีพื้นที่ค่อนข้างจำกัดแต่ก็มีทุกอย่างครบครันในตัว ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน ห้องนอนแยกชายหญิง ฉันให้ผู้รับผิดชอบงานหลักทุกคนที่มาช่วยฉันพักรวมกันที่นี่เพื่อความสะดวกรวดเร็วในการทำงาน ถ้ามีเรื่องที่ต้องปรึกษาหรือมีปัญหาอะไรจะได้หารือกันได้เลย

        รถบ้านจอดอยู่บนเนินที่ไม่ไกลจากตัวหมู่บ้านใหญ่ที่อยู่ใจกลางเมืองเชียงใหม่มากนัก เรามีคนจัดการเรื่องดูแลที่พัก และเตรียมหาอาหารให้ หลังมื้อเย็นทุกคนมาประชุมหารือกัน ยกเว้นนักข่าวเลน่าที่ไม่สามารถเข้าร่วมฟังได้ เพราะข้อมูลสำคัญและรายละเอียดเชิงลึกของโครงการไม่อนุญาตให้ถูกนำไปเผยแพร่ภายนอก

        “ปัญหาที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ…จะทำยังไงให้บ้านอัจฉริยะแบบนี้ราคาถูกที่สุดที่พลเมืองระดับซีคลาสจะสามารถเป็นเจ้าของได้” ฉันเปิดประเด็น

        “ก็ต้องให้ต้นทุนในการสร้างบ้านราคาต่ำที่สุด” สถาปนิกยทพูดขึ้น “ถ้าไม่นับค่าแบบแปลนที่ทางเราออกแบบให้ชาวบ้านฟรี ๆ กับค่าที่ดินซึ่งขึ้นอยู่กับทางชาวบ้านเองว่าจะอยู่ที่ฟรีที่ทางรัฐจัดให้หรือไปเช่าที่ดินคนอื่นอยู่  ต้นทุนหลัก ๆ ที่เหลือก็มีค่าวัสดุก่อสร้าง ค่าระบบเทคโนโลยีในบ้าน กับค่าแรงงานหุ่นยนต์สร้างบ้าน”

        “ถ้าฉันมอบโครงการนี้ให้เป็นความร่วมมือกันระหว่างหน่วยงานของพวกคุณล่ะคะ จะสามารถสั่งซื้อวัสดุและระบบเทคโนโลยีผ่านหน่วยงานรัฐบาลได้ในราคาที่ถูกลงมั้ยคะ” ฉันเอ่ยถาม พวกเขามองฉันอย่างอึ้ง ๆ ก่อนจะหันไปมองหน้ากัน เป็นฤดาที่ถามฉันกลับว่า

        “คุณวิกกี้จะมอบโครงการนี้ให้หน่วยงานของพวกเราเหรอคะ”

        “ใช่ค่ะ ยังไงโปรเจคนี้ก็ต้องมีคนสานต่อ และฉันคิดว่าให้หน่วยงานพวกคุณทำต่อน่าจะทำได้ดีและเหมาะสมกว่าค่ะ คิดว่ายังไงคะ”

        “ฉันคิดว่าทางหน่วยงานคงยินดีค่ะ แต่เรื่องนี้ยังไงพวกเราก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจเองได้หรอกค่ะ ต้องแจ้งให้หัวหน้าของพวกเราทราบก่อนค่ะ”

        “ฉันรู้ค่ะ พวกคุณลองปรึกษากับหัวหน้าของพวกคุณดูก่อนแล้วกันค่ะ ส่วนเรื่องค่าแรงงาน…ฉันมีความคิดว่าถ้าให้ชาวบ้านเป็นคนสร้างบ้านของพวกเขาเองล่ะคะ พวกคุณคิดว่ายังไง”

        “พวกเขาต้องเข้ารับการฝึกอบรมก่อน เวลาแค่สองเดือนคงสร้างบ้านไม่ทัน ยังไงก็ต้องใช้แรงงานหุ่นยนต์ครับ” วิศวกรกริตบอก

        “แน่นอนค่ะว่าในกำหนดเวลาที่จำกัดของการทำโครงการนี้ฉันต้องใช้หุ่นยนต์สร้างบ้านให้ แต่นั่นคือบ้านตัวอย่างที่จะนำมาทดสอบค่ะ แต่สำหรับบ้านที่ชาวบ้านใช้อยู่กันจริง ๆ พวกเขาไม่ได้มีขีดจำกัดเรื่องเวลา ถ้าเราให้พวกเขาเลือกได้ว่าสามารถสร้างบ้านด้วยตัวเองได้ด้วยเพื่อจะได้บ้านในราคาที่ถูกลง อีกทั้งยังส่งเสริมให้พวกเขามีอาชีพในอนาคตได้ด้วย ทุกคนไม่คิดว่ามันเป็นตัวเลือกที่ดีเหรอคะ”

         คุณยทพูดขึ้นว่า “ผมว่าเป็นความคิดที่ดีนะครับ แบบนี้เราก็สามารถกำหนดสเป็ควัสดุสร้างบ้านในเกรดราคาที่ต่ำลงมาได้ด้วย ในเมื่อต่อไปพวกชาวบ้านมีฝีมือในการสร้างบ้านเองได้แล้ว ในอนาคตอยากจะสร้างซักกี่หลังก็ได้ แบบนี้บ้านก็ไม่จำเป็นต้องมีอายุการใช้งานที่นานมากก็ได้ มันจะทำให้บ้านมีราคาที่ถูกลงอีก”

        ทุกคนเห็นพร้องต้องกัน ฉันยิ้ม แล้วคุณกริตก็พูดว่า “พวกเราต้องมีคนเก่ง ๆ มาช่วยงานเพิ่มนะครับ แค่พวกเราไม่กี่คนมันไม่พอ ยิ่งเวลาที่จำกัดแบบนี้ด้วย ระดมสมองกับผู้เชี่ยวชาญเฉพาะเรื่องในหลาย ๆ ด้านจะทำให้ได้ผลงานที่ดีกว่า แล้วงานจะสำเร็จได้เร็วขึ้นด้วยครับ”

        “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันคิดไว้อยู่แล้ว เรามีคนมาช่วยงานเพิ่มแน่นอน” ฉันยิ้มอย่างมั่นใจให้ทุกคน

        เป็นไปตามที่ฉันคาดไว้ หลังข่าวเปิดตัวโครงการวันแรกออก คืนนั้นเมื่อฉันเช็คอีเมลก็พบว่ามีคนติดต่อเข้ามาหลายคนเพื่อจะให้ความช่วยเหลือในโครงการนี้ในหลาย ๆ ด้าน แต่อีเมลแรกที่ฉันให้ความสนใจไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานในโครงการนี้ของฉันเลย เป็นอีเมลจากลุงมอริชซึ่งมันต้องใช้รหัสผ่านในการเปิดอ่าน  ลุงมอริชได้ส่งรหัสผ่านทางข้อความแยกมาให้ฉันต่างหาก

        เนื้อหาในอีเมลของลุงมอริชบอกเล่าถึงแผนงานของโครงการที่คู่แข่งแต่ละคนของฉันทำซึ่งมันละเอียดกว่าที่ข่าวนำเสนอ โดยเฉพาะคู่แข่งคนสำคัญอย่างพี่ชิโน่กับพี่ไอด้า รวมทั้งเจ้าพี่น้องฝาแฝดนั่นด้วย ฉันอ่านดูแบบผ่าน ๆ เท่านั้น ส่วนท้ายของอีเมลได้บอกไว้ว่าถ้าฉันมีเรื่องอะไรให้ช่วยเพิ่มเติมให้แจ้งเขาไปได้ทุกเมื่อทันที

        “โอ้โหแฮะ…นี่ลุงมอริชส่งคนไปล้วงความลับของคู่แข่งมาให้ฉันเหรอเนี่ย การมีคนหนุนหลังมันก็ดีแบบนี้เองแหละนะ” ฉันยิ้มก่อนจะส่งข้อความขอบคุณตอบกลับลุงมอริช และบอกเขาว่าหากเธอมีเรื่องอะไรให้ช่วยจะรีบแจ้งไป 

        ฉันวางเรื่องคู่แข่งไว้ก่อน ตอนนี้สิ่งที่ฉันสนใจมากที่สุดก็คือการหาคนมาช่วยซัพพอร์ตโปรเจคของฉันเพิ่ม ทั้งเรื่องแหล่งเงินทุนสนับสนุนและคนทำงาน

        มีคนและหน่วยงานหลายแห่งเสนอตัวมาช่วย พวกเขาต่างมองเห็นโอกาสที่จะสร้างชื่อให้กับตัวเองและธุรกิจของพวกเขา ทุกคนต่างนำเสนอสิ่งที่ดีที่สุดที่ตัวเองมี ทั้งยังแนะนำแนวทางและความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์กับโครงการนี้ให้ฉันด้วย แต่ละคนแต่ละหน่วยงานต่างพยายามแข่งกันทำให้ฉันรู้สึกอยากเลือกพวกเขา มันเป็นเรื่องดีสำหรับฉัน การแก่งแย่งแข่งขันกันทำให้เกิดการพัฒนา แล้วฉันยังได้คนมีฝีมือมาช่วยทำให้โครงการนี้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นด้วย 

        ฉันคัดเลือกแค่บางคนและหน่วยงานที่ผ่านการใคร่ครวญรอบด้านมาเป็นอย่างดีแล้ว แจ้งให้พวกเขาเดินทางมาพบฉันที่เมืองเชียงใหม่ภายในวันพรุ่งนี้ทันที หากช้ากว่านั้นฉันจะถือว่าพวกเขาขอสละสิทธิ์ เวลามีน้อยต้องใช้สอยให้คุ้มค่าสิ โครงการนี้ฉันตั้งใจจะทำมันออกมาให้ดีที่สุด การที่ได้เห็นตัวเองทำประโยชน์อะไรให้กับผู้คนจำนวนมากได้ นั่นทำให้ฉันมีความสุขและเป็นการทำเพื่อตัวฉันเองแล้ว

        วันถัดมากลุ่มคนที่ฉันตอบรับข้อเสนอต่างเดินทางมาพบฉันถึงที่พักตั้งแต่เช้า เรียกได้ว่าทันทีที่ฉันตอบรับพวกเขาคงรีบเก็บกระเป๋าและเดินทางมาเลย ถ้าเป็นฉันก็คงจะทำแบบพวกเขาเช่นกัน การได้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่คนทั้งโลกต่างกำลังจับตามอง มันทั้งน่าตื่นเต้น คาดหวังและน่าภาคภูมิใจอย่างมาก ฉันมองเห็นความรู้สึกเหล่านั้นได้ผ่านแววตาที่เป็นประกายเจิดจ้าของพวกเขา

        “ดิฉันวิกกี้ โนเรีย ยินดีต้อนรับพวกคุณทุกคนนะคะ ขอบคุณมาก ๆ ที่มาช่วยเหลือสนับสนุนโปรเจคนี้ของดิฉัน” ฉันกล่าวต้อนรับและขอบคุณผู้มาใหม่ทุกคนบริเวณหน้าบ้านพัก เนื่องจากมีคนมาเพิ่มอีกนับสิบคน รถบ้านหลังเดิมรองรับไม่พอ ฉันได้แจ้งขอเพิ่มรถบ้านอีกคันไปแล้ว แต่ขณะนี้อยู่ระหว่างเดินทางมา เมื่อเต็นท์บ้านชั่วคราวถูกกางเสร็จ ฉันจึงเชิญผู้มาใหม่ทุกคนเข้าไปพักด้านใน 

        ฉันนั่งหันหน้าเข้าหาทุกคนที่พากันมานั่งเรียงรายอยู่เบื้องหน้าฉัน

        “หากใครมีไอเดียหรือแนวคิดดี ๆ อะไรเสนอมาได้ทั้งหมดเลยนะคะ ไม่ต้องกลัวว่าจะติดขัดอะไรทั้งนั้น ดิฉันอยากให้ทุกคนช่วยกันผลักดันให้เกิดการพัฒนาไปถึงที่สุดค่ะ เพื่อความเจริญก้าวหน้าในงานด้านนี้ของพวกคุณทุกคนและเพื่อประโยชน์สูงสุดของผู้ที่จะได้ใช้สิ่งประดิษฐ์นี้ด้วยค่ะ” ฉันบอกทุกคน แค่บอกให้เค้าทำเพื่อชาวบ้านมันมีพลังไม่พอหรอก ต้องพูดให้พวกเขารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของตัวเองเข้าไว้ ทุกคนจะได้ฮึกเหิม

        ทุกคนต่างพากันตอบรับและเริ่มต้นพูดคุยสนทนากันเองอย่างมีชีวิตชีวา คนเหล่านี้มีทั้งวิศวกรซอฟแวร์ระบบ นักออกแบบโครงสร้าง นักวิเคราะห์ทางกลศาสตร์ มัณฑนากร และผู้เชี่ยวชาญในด้านอื่น ๆ อีกหลายท่าน แม้พวกเขาจะมาจากคนละสายงาน แต่ทุกคนสามารถเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาต่างเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีฝีมือระดับประเทศทั้งนั้น ฉันมองภาพที่พวกเขาพูดคุยสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกันแล้วอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ถ้าโลกนี้มีโปรเจคที่ทำให้เกิดการรวมตัวกันของผู้มีความสามารถแบบนี้บ่อย ๆ โลกของเราต้องพัฒนาไปไกลได้อย่างรวดเร็วมากแน่ ๆ