หน้าเหลาอาหารซิ่งฝูในตอนนี้มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินวนเวียนไปมาอย่างร้อนใจซีฮันชะเง้อคอมองหาสองพ่อลูกเ้าของสูตรอาหารและเมื่อเห็นว่าทั้งคู่เดินกลับมาแล้วจึงรีบปรี่เข้าไปหาโดยไม่รอให้จางอี้เทาและจางอี้ิเดินมาถึงหน้าเหลาอาหารเสียด้วยซ้ำบุรุษสกุลจางต่างวัยขมวดคิ้วพร้อมกันด้วยความสงสัย
เกิดเหตุอันใดขึ้นระหว่างที่พวกเขาสองคนพ่อลูกไปขายผ้าปักเช่นนั้นหรือ
“พี่อี้เทา ิิน้อย พวกเ้ากลับมาแล้วรีบขึ้นไปหาเถ้าแก่และท่านลุงอู๋โดยเร็วเถอะ” ซีฮันไม่ปล่อยให้สองพ่อลูกเอ่ยถามอันใดเขารีบบอกออกไปทันที
“อาฮัน เกิดอันใดขึ้นเช่นนั้นหรือ”อี้เทาถามออกไปด้วยความข้องใจ
“เถ้าแก่น่ะสิ ร้อนใจอยากให้พวกเ้ารีบกลับมาตั้งนานแล้วเ้าไม่รู้อันใดเสียแล้วว่าพะโล้มันส่งกลิ่นรบกวนทุกคนลูกค้าที่มากินอาหารที่เหลาโวยวายเสียงดังยกใหญ่” ซีฮันบอกด้วยเสียงเครียดขรึม
“พะโล้ส่งกลิ่นรบกวนลูกค้าเช่นนั้นหรือ จะเป็ไปได้อย่างไรกัน” อี้ิพึมพำกับตนเองเบาๆ
หรือว่ามีปัญหาในขั้นตอนการปรุง แต่เขาจำได้ว่าในการปรุงพะโล้ ไม่ว่าจะเป็ขั้นตอนการหมักไปจนถึงการตุ๋นก่อนที่เขาจะออกจากร้านไป มันไม่มีขั้นตอนไหนผิดพลาดนี่นา
“พวกเ้าอย่าเพิ่งถามอันใดให้มากความเลยรีบตามข้าขึ้นไปพบเถ้าแก่กับท่านลุงอู๋ก่อนเถอะ” ซีฮันเอ่ยเร่งสองพ่อลูกอีกครั้งทำให้ทั้งสองคนเงียบเสียงลงและเร่งฝีเท้าเดินตามไปทันที
เสียงถกเถียงดังเซ็งแซ่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างทางเดินผ่านเข้าไปในเหลาอาหารจางอี้ิมองไปรอบตัว เขารู้สึกเหมือนว่ามีเหตุการณ์ทะเลาะวิวาทขนาดหย่อม ๆอยู่บริเวณโถงกลางชั้นล่างสุดของเหลาอาหาร
“พี่ซีฮัน เกิดอันใดขึ้นขอรับหรือนี่คือปัญหาที่พี่พูดไว้ก่อนหน้านี้” จางอี้ิกระตุกชายแขนเสื้อของเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มแล้วป้องปากกระซิบถาม
ซีฮันยังไม่ทันตอบคำถามของจางอี้ิ เถ้าแก่หลินที่เห็นสองพ่อลูกบ้านจางเดินมาแต่ไกลจึงเดินเข้ามาหา
“ขอบคุณ์ในที่สุดพวกเ้าสองคนพ่อลูกก็กลับมาเสียที หากเ้ามาช้ากว่านี้เพียงหนึ่งเค่อข้าคงได้ไปนอนในโรงหมอแล้ว” หลินไห่ถึงกับยกมือขึ้นลบน้ำตาป้อย ๆ
“เกิดอันใดขึ้นหรือขอรับท่านปู่พี่ซีฮันบอกว่ากลิ่นของอาหารมีปัญหา”เป็อี้ิที่เอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อชายชราเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตนเอง
ตอนเดินเข้ามาในเหลาอาหาร เด็กน้อยได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของพะโล้ซึ่งมันก็ปกติดี ยิ่งเดินใกล้ห้องครัว กลิ่นของพะโล้ก็เพิ่มความเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น
กลิ่นมันก็ไม่ได้เหม็นนี่นา
“ใช่แล้ว กลิ่นมันมีปัญหา ิิน้อย ลองมองไปรอบๆดูสิ ลูกค้าเหล่านี้ล้วนเจอกับปัญหาเื่กลิ่นอาหารที่เ้าทำทั้งนั้นจนข้าไม่รู้จะทำเช่นใดแล้ว”
“มันเกิดปัญหาอันใดขึ้นเล่าขอรับ”
จางอี้ิเกือบทนไม่ไหว ตัวเขาถามไปกี่ครั้งคนของเหลาซิ่งฝูก็บอกแต่เพียงกลิ่นมีปัญหารบกวนลูกค้า แต่ก็ไม่บอกเสียทีว่ามีปัญหาเช่นไรแล้วเมื่อไหร่เขาจะรู้เื่กันเล่า...
“ลูกค้าทั้งหมดนี้ได้กลิ่นอาหารที่เ้าทำแล้ว้าที่จะลิ้มลองปู่ได้บอกไปแล้วว่าเหลาอาหารซิ่งฝูกำลังทดลองสูตรอาหารชนิดใหม่ยังไม่พร้อมที่จะขายแต่เพราะกลิ่นอาหารมันช่างล่อลวงให้พวกเขาอยากลิ้มลองมากเหลือเกิน”
“ยิ่งเวลานี้เป็เวลามื้ออาหารของพวกเขา ลูกค้าทั้งหลายจึงประท้วงปู่อยู่เช่นนี้อย่างไรเล่าทั้งที่ปู่ก็บอกไปแล้วว่าอาหารที่ทดลองปรุงขึ้นมานั้นมีปริมาณน้อยไม่สามารถแจกจ่ายให้ชิมได้ทุกคน”
หลินไห่ถึงกับยกมือขึ้นมานวดบริเวณขมับข้างขวาเบา ๆปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้เขาไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรแล้ว จะไล่ลูกค้าออกไปก็ทำไม่ได้จะให้ชิมกันทุกคนก็มีปริมาณไม่เพียงพอ ที่สำคัญ เหลาอาหารของเขายังไม่มีใครได้ชิมรสชาติของอาหารเลยสักคนพะโล้ที่ปรุงอยู่นั่นอาจจะแค่มีกลิ่นหอมของเครื่องเทศเพียงเท่านั้นรสชาติอาจจะไม่ได้ดีเหมือนกลิ่นที่กระจายออกมาก็เป็ได้
“โธ่ ท่านปู่ ข้าก็นึกว่าเื่อันใดทำข้าใไปหมดแล้ว”
อี้ิถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกกลิ่นมีปัญหาเพราะมันหอมมากจนทำให้บรรดาท่านตาท่านปู่ทั้งหลายที่มากินอาหารที่นี่้าลิ้มลองนี่เองเขาก็นึกว่ามีกลิ่นเหม็นอันใด
“เถ้าแก่หลิน ท่านตกลงได้หรือยัง”
เฉินเจีย คหบดีค้าผ้ารายใหญ่ของเมืองไห่ถังได้เอ่ยถามขึ้นเขาเป็ชายชราที่มีร่างกายใหญ่โต พุงนั้นยื่นออกมาเกินหน้าผากไปมากโขชุดที่สวมใส่ก็สวยงามและประณีต จัดเป็เศรษฐีอันดับต้น ๆ ของเมืองไห่ถังก็ว่าได้
“เถ้าแก่หลิน หากวันนี้พวกข้าไม่ได้ชิมอาหารชนิดใหม่ของเหลาซิ่งฝูก็อย่าหาว่าพวกข้าใจร้ายนะ”ฉีิกล่าว เขาเป็หัวหน้ามือปราบแห่งเมืองไห่ถังเป็ไม้เบื่อไม้เบากับเฉินเจียมานาน
เนื่องจากในอดีต ทั้งสองคนเคยหลงรักหญิงสาวคนเดียวกันแต่หญิงนางนั้นเลือกที่จะแต่งงานกับคหบดีเฉินเจียซึ่งมีรูปลักษณ์น่าเกลียดกว่าเพียงเพราะนางไม่อยากตกระกำลำบากกับฉีินั่นเอง
ั้แ่นั้นเป็ต้นมา ทั้งสองคนจึงไม่ถูกชะตากันอีกเลยทว่าพวกเขาทะเลาะกันด้วยเพียงวาจาเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นไม่นาน ฉีิก็แต่งงานออกเรือนมีครอบครัวเป็ของตนเองเช่นกันไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรวันนี้ถึงมากินอาหารที่นี่พร้อมกันได้
เสียงที่แย่งกันกล่าวออกมาอีกหลายเสียงดังลั่นยิ่งทำให้เถ้าแก่หลินถึงกับกลุ้มใจชายชราคาดว่าผมคงหงอกไปอีกหลายเส้นในวันนี้
“ท่านปู่ไว้ใจข้าหรือไม่ขอรับรบกวนท่านปู่แจ้งแก่ลูกค้าทุกท่านว่าขอเวลาเหลาอาหารซิ่งฝูเพียงสองเค่อแล้วท่านปู่จะจัดการเื่ครั้งนี้ให้เป็อย่างดีขอรับ”จางอี้ิได้ฟังปัญหาดังกล่าวแล้วจึงดึงแขนเสื้อท่านปู่หลินและกระซิบบอกความให้รู้ทันที
“เ้ามีหนทางแก้ปัญหาแล้วเช่นนั้นหรือ ิิน้อย”
“ใช่แล้วขอรับ ขอท่านปู่วางใจข้าได้รับรองว่าวันนี้เราจะไม่เสียลูกค้าสักคนขอรับ”
“ได้ ๆ ปู่เชื่อใจเ้า”
หลินไห่ได้ฟังดังนั้นจึงรีบเดินกลับเข้าไปในกลุ่มลูกค้าเขาแจ้งตามที่จางอี้ิบอกเมื่อเห็นว่าท่านปู่บอกความแก่ลูกค้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเด็กน้อยจึงส่งสัญญาณให้เก้าแก่หลินเดินตามตนเองเข้าไปที่ครัว
2K
