โทษที ! พี่มากับระบบ x100

ตอนที่ 108 หากเจ้ายังเสนอหน้ามาให้ข้าเห็นอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เมตตา

ช่วงเวลาที่เจตจำนงแห่งกระบี่ของเจียงเฉินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ..

กลิ่นอาบของสวรรค์และโลกเหนือลานบ้านก็รวมตัวกันกลายเป็นกระบี่แสงอย่างรวดเร็ว 

กระบี่แสงเหล่านี้ลอยเข้ามารวมกันบนหัวของเจียงเฉินจากทุกทิศทางจนก่อเป็นกระบี่ยักษ์โปร่งใส  !

"สะบั้น!"

เสียงที่เย็นยะเยือกของเจียงเฉินก็ดังขึ้น  

ด้วยกลิ่นอายที่ไร้เทียมทาน กระบี่ปีศาจยักษ์ก็ฟันออกไปยังแสงคมดาบที่กำลังพุ่งเข้า 

เคร้ง!

กระบี่ปีศาจยักษ์บดขยี้แสงคมดาบของเหมิงชิงหยู่อย่างง่ายดายและพุ่งต่อไปที่เหมิงชิงหยูโดยตรง 

ในชั่วพริบตา... เหมิงชิงหยูก็ถูกฟันและเสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาของเขาก็ดังขึ้นในขณะที่ร่างกายของเขาปลิวออกไป 

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของเหมิงชิงหยูก็กระแทกเข้ากับพื้นที่อยู่ห่างออกไปหลายฟุตด้วยสภาพน่าสมเพช   

มีรอยแผลลึกที่น่ากลัวปรากฏอยู่บนหน้าอกของเขาลากยาวไปถึงแขนซ้าย มือซ้ายของเขาล่วงหล่นลงพื้นอย่างอ่อนแรงและเลือดสีแดงสดก็ไหลพลั่งพลูออกมาราวกับน้ำพุ 

“เจตจำนงแห่งกระบี่!”

“เจ้า...เจ้าเข้าใจถึงเจตจำนงแห่งกระบี่แล้วงั้นรึ!”

เหมิงชิงหยูจับแขนซ้ายของเขาที่ถูกตัดด้วยกระบี่ของเจียงเฉิน

ตอนนี้เอง สายตาของเขาที่มองไปยังเจียงเฉินก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

เขาไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นไม่เพียงแต่จะอยู่ระดับก่อกำเนิดเท่านั้น แต่ยังเข้าใจถึงเจตจำนงแห่งกระบี่อีกด้วย  !

ด้วยวัยเพียงเท่านี้ เขากลับไปถึงระดับก่อกำเนิดได้และยังเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชาต่อสู้ในตำนานเช่นเจตจำนงอีก 

ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ แม้แต่ในหยานหวงหรือหวู่หยวน เขาก็นับได้ว่าเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครสามารถเทียบได้!

"ไสหัวไปซะ!"

“เพื่อเห็นแก่หน้าของชิงซู ข้าจะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้า !”

“หากเจ้ายังเสนอหน้ามาให้ข้าเห็นอีก ก็อย่าหาว่าข้าไร้ซึ่งความเมตตา !”

ในขณะที่เหมิงชิงหยู่กำลังหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ เสียงที่เย็นชาของเจียงเฉินก็ดังเข้ามาในหูของเขา

“เจียงเฉิน ฝากไว้ก่อนเถอะ!”

เหมิงชิงหยูเหลือบไปที่เจียงเฉินด้วยสีหน้าบูดบึ้ง จากนั้นเขาก็กระโดดและจากไป  

“เจ้าหนุ่มนี่... ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วัน เขาจะทะลวงเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดได้แล้ว !”

“ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ มันก็เพียงพอแล้วที่จะแข่งขันกับอัจฉริยะระดับแนวหน้าของวังอื่น”

“อีกสามเดือนข้างหน้า คฤหาสน์หลิงหยุนวู่ฟู่ของเราจะต้องเปล่งประกายอย่างแน่นอนในงานประลองเก้าวัง  !”

เมื่อมองไปที่ยังเจียงเฉินที่เอาเหมิงชิงหยูได้ด้วยกระบี่

หยานชางหมิงที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่กลางอากาศห่างออกไปหลายร้อยเมตร ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเองและหายตัวไปในพริบตา

“เจียงเฉิน ข้าขอโทษด้วย”

“ข้ามาจากตระกูลเหมิง หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงอาณาจักรต้าเซี่ย ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าอาจจะต้องขอตัวกลับไปที่บ้านตระกูลเหมิง”

“แต่ไม่ต้องห่วง อีกไม่เกินหกเดือนข้าจะกลับมาทำตามข้อตกลงเหมือนเดิมแน่นอน  !”

หลังจากที่เหมิงชิงหยูจากไป  เหมิงชิงซูก็อดไม่ได้ที่จะพูดกับเจียเฉินและขอโทษเขา

เธอนั้นต้องกลับไปที่บ้านตระกูลเหมิง

ไม่อย่างนั้นตระกูลเหมิงอาจจะส่งคนที่แข็งแกร่งกว่านี้มาพาตัวเธอกลับไปก็เป็นได้

ถึงตอนนั้น เธอกลัวว่าตัวเองจะสร้างปัญหาให้กับเจียงเฉินอย่างไม่รู้จบ  

“ก็ได้ เจ้ากลับไปเถอะ “

เจียงเฉินหัวเราะคิกคักและกล่าวว่า “อีกสามเดือนก็ถึงวันงานประลองเก้าวังของอาณาจักรต้าเซี่ยแล้ว ถึงตอนนั้นข้าเองก็คงไปที่เมืองหลวงด้วยเช่นกัน “

“ดีเลย เช่นนั้นข้าจะรอเจ้าอยู่ที่เมืองหลวง ”

เหมิงชิงซูพยักหน้าแล้วหันหลังกลับพร้อมกับจากไป  

หลังจากที่เหมิงชิงซูจากไปแล้ว เจียงเฉินก็เดินทางออกมาจากหลิงหยุนวู่ฟู่โดยตรง  

เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรเพลิงของเขาสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น เจียงเฉินจึงต้องไปที่หอการค้ารอยพระจันทร์เพื่อซื้อถุงสัต์วอสูรเพื่อเก็บสัตว์อสูรเพลิงไว้ข้างในนั้น  

และหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ...

เมื่อไม่มีอะไรให้ทำแล้ว เจียงเฉินก็เดินตรงไปยังสมาคมนักปลุงยาของเมืองหลิงหยุน  

ตอนนี้เจียงเฉินนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถในการปรุงยา อาคม และการฝึกสัตว์อสูรแล้ว แต่ทว่าเขายังไม่ได้ยืนยันตัวตน

ดังนั้นเจียงเฉินจึงตัดสินใจไปที่สมาคมนักปรุงยาก่อนเพื่อรับตราสัญลักษณ์ของนักปรุงยามาไว้ดูเล่น   ...