ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "โห๋! พวกมันวิวัฒนาการหรอเนี่ย สุดยอดไปเลย ไม่เหมือนตอนแรกสักนิด..ผิดกันคนละโลก" ชุนตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงของดาวเคราะห์ครั้งแรกไม่น้อย ความรู้สึกนี้มันเปิดมุมมองใหม่ให้แก่เขา..

     ทว่า! ชุนยังคงมองหามนุษย์บนดาวเคราะห์ดวงนี้ น่าเสียดายนักที่การวิวัฒนาการพึ่งเริ่มต้น กว่าจะถึงยุคสมัยมนุษย์ถือกำเนิด ต้องใช้เวลาอีกแสนนาน มิหนำซ้ำสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'มนุษย์' บนดาวเคราะห์แห่งนี้อาจคล้ายคลึงกับมนุษย์ แต่ไม่ใช่มนุษย์
     ภายหลังจากชุนเฝ้ามองทุกสิ่งบนดาวเคราะห์ เขาจึงเลือกอยู่ในพื้นที่ของเขาและฝึกฝนเรกิ ปรับปรุงเรกิต่อไปเพื่อทำให้ทุกสิ่งอย่างเหมาะสม นั่นหมายถึงชุนเลือกไม่สนใจโลกภายนอก ปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลา
     สี่แสนปีต่อมา
     ชุนยังคงปรับปรุงเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร โดยการทดลองฝึกฝนไม่ว่าจะบนอากาศ ใต้น้ำ ใต้ดิน และบนบก เคล็ดวิชาเรกิเทพอสูรในปัจจุบันจึงมีท่าร่างสี่สิบสองท่าร่าง หรือก็คือกระบวนท่าในการฝึก ซึ่งกระบวนท่าในการฝึกสามารถนำไปใช้จริงได้ถ้าชำนาญมากพอ กระนั้นเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูรมีความพิเศษอยู่สามอย่าง
     หนึ่ง ทุกกระบวนท่าสามารถวนเวียนเปลี่ยนซ้ำได้มิขัด กล่าวอีกอย่างคือทุกกระบวนท่าเชื่อมต่อกันเป็นหนึ่ง ขอเพียงชำนาญจะวนเวียนหรือสร้างความแปลกใหม่ให้กระบวนท่าก็มิใช่เรื่องยาก
     สอง ฝึกฝนเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร สามารถซึมซับพลังธรรมชาติได้ง่ายและมีโอกาสฝึกฝนไปถึงขั้นสร้างเรกิได้สูงมาก หากไม่ตกตายไปก่อนยังไงก็ฝึกฝนสำเร็จ
     สาม เคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร หากไปสู่ระดับหนึ่งได้..จะสามารถเปลี่ยนเรกิให้กลายเป็นร่างแยกรูปแบบใดก็ได้ นั่นหมายความว่าร่างจริงไม่จำเป็นต้องเดินทาง แถมยังใช้ร่างแยกไปที่ใดก็ได้ไม่ต่างจากร่างจริง และต่อให้ร่างแยกถูกทำลาย ร่างจริงจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ นอกจากสร้างเรกิใหม่ ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนใหม่ให้ยุ่งยาก
     บุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม!
     เหวื๊อดดดดดดดดดดดดดดดด
     ปุ้ง!
     "ต่อให้แกแพ้ แกก็เป็นปลาประหลาดตัวแรกที่เข้ามาหาเรื่องข้าเชียวนะ" ชุนส่งกระแสจิตเป็นคลื่นความคิดตามร่างปลาโบราณตัวเขื่องที่ถูกหมัดของเขาส่งกระเด็นไปด้วยพลังหมัดมหาศาล พลางตั้งท่ารอดูว่ามันจะกลับตัวมาโจมตีเขาอีกครั้งรึเปล่า เพราะเจ้าปลาโบราณตัวนี้มันพุ่งโจมตีระหว่างที่เขากำลังฝึกเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร เขาจึงคิดใช้มันลองวิชา
     หวื้ววววววววววววววววววววววววว
     ปลาโบราณตัวเขื่องพุ่งตรงเข้าชุนอีกครั้งหลังจากมันตั้งตัวได้
     ปั้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
     เสียงปลาโบราณตัวเขื่องถูกแรงสะท้อนจากเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร ส่งร่างมันพุ่งกระเด็นกลับไปพร้อมกับคลื่นน้ำที่ส่งผลให้ผืนทรายใต้มหาสมุทรฟุ้งกระจายไปทั่ว ทำให้สิ่งมีชีวิตใต้น้ำหลบหนีไป เหลือเพียงสิ่งมีชีวิตที่เคลื่นไหวไม่ได้
     'ยังคิดโจมตีอีกหรอ!' ชุนรับรู้ถึงเจตนาของปลาโบราณตัวเขื่องได้ชัดเจน มันไม่ยอมแม้มันสู้เขาไม่ได้ แต่เขารู้สึกว่ามันแปลกๆ..เมื่อมันพุ่งโจมตีเขาอีกครั้งดวงตาถึงกับเบิกกว้าง
     'มันไม่บาดเจ็บหรอเนี่ย! ร่างกายมันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลย?' คำถามเกิดขึ้นในใจชุน แต่ยังไงเขาก็เปลี่ยนท่วงท่าสะท้อนแรงกระแทกกลับไปเป็นสองเท่า คราวนี้ร่างปลาโบราณตัวเขื่องกระเด็นไปไกลกว่าเดิมสองเท่า และหยุดลงพร้อมกับพลิกตัวเพื่อพุ่งโจมตีชุนต่อ
     ชุนเห็นแบบนั้นเขาพลันเปลี่ยนท่าทางเป็นจริงจังพร้อมสังเกตปลาโบราณตัวเขื่อง มันมีลักษณะส่วนหัวใหญ่โตดูไปแล้วกะโหลกมันหนาไม่น้อย น่าเสียดายที่หน้าตามันดูโง่งมไม่งั้นคงดูน่าเกรงขาม เพราะว่าร่างกายมันยาวใหญ่เหมือนปลาวาฬ ทั่วร่างมีเกล็ดแผ่นหนาปกคลุม พอมองทะลุเข้าไปจะเห็นเนื้ออันเนืองแน่น ครีบข้างลำตัวมันยังดูเหมือนแผ่นหินขนาดใหญ่ หางอันใหญ่ของมันเอง..ถึงจะดูเหมือนบางเฉียบ แต่จริงๆมันเป็นเพียงกระดูกหนาโปร่งแสง
     'ดี! ทนไม้ทนมือเหมือนกระสอบทราย วันนี้คงได้ลองสี่สิบสองท่าร่างแล้ว' สิ้นความคิดแววตาชุนได้เปลี่ยนอีกครั้ง ประกอบกับท่าทางแล้ว เวลานี้เขามีทั้งสมาธิและความจริงจังในการจดจ่อกับการต่อสู้ หรือจะเรียกอีกอย่างว่า 'เครื่องเขาติดแล้ว' พร้อมลุยเต็มที่
     บรุ๋มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
     ปลาโบราณตัวเขื่องสะบัดหางอย่างรุนแรงจนเกิดฟองอากาศ ส่งร่างมันตรงเข้าหาชุนด้วยความเร็วระดับเดียวกับรถไฟความเร็วสูง 
     ด้านชุนผู้กำลังขยับร่างกายในรูปแบบร่างไม่ได้จะมันซึ่งหน้าแบบสองครั้งแรก แต่คราวนี้หนึ่งท่าร่างส่งพลังไร้รูปออกนอกร่างกาย เปลี่ยนน้ำรอบตัวเป็นเกราะคล้ายไข่ใบโตหนาสี่สิบสองชั้น เตรียมรับมือกับปลาโบราณตัวเขื่อง
     เมื่อปลาโบราณตัวเขื่องพุ่งชนเสียง ปึ่ง! ก็ดังสนั่น ตามมาด้วยร่างของปลาโบราณตัวเขื่องถูกแรงสะท้อนของเคล็ดวิชาเรกิเทพอสูร สะท้อนพลังกลับไปหลายพันเท่า ทำให้ร่างมันหายไปจากสายตาชุน ซึ่งมันก็ทิ้งช่องอากาศใต้น้ำเป็นทางเอาไว้กับเสียง ปริ้ว! ดังก้องสะท้อนอยู่ในมหาสมุทรไม่ต่างจากคลื่นความถี่สูง
     'ไอ้ปลานี่มันโง่เหมือนหน้าตาเปี๊ยบ ไม่รู้ว่าในน้ำสามารถหยุดเวลาได้ชั่วครู่ ยิ่งกับวิชาเรกิที่ใช้ท่าร่างอย่างรวดเร็วมันแทบจะถูกหยุดเวลาได้เป็นนาที ฮ่าๆๆๆๆๆ' ชุนหัวเราะร่าในใจอย่างสนุกสนาน ก่อนจะขึ้นจากมหาสมุทรกลับสู่เกาะ
     .     .     .
     ด้านปลาโบราณตัวเขื่อง
     ยามนี้ร่างมันได้ทะลุผ่านเขตแดนของชุนออกไป แน่นอนว่าต้องสร้างความเสียหายให้เขตเอาไว้เป็นรูใหญ่มาก ซึ่งชุนไม่ได้พบเห็น เนื่องจากเขาไม่ได้สนใจเขตแดนมาพักใหญ่ 
     แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม..เจ้าปลาโบราณตัวเขื่องที่สมควรถูกเขตแดนหยุดกลับทะลุผ่านไป ยังคงพุ่งกระเด็นไม่หยุด กว่าจะหยุดมันก็เกือบจะถึงส่วนน้ำตื้นใกล้แผ่นดิน 
     ส่วนร่างมันนอกจากเกล็ดส่วนใหญ่จะหลุดหายไปและมีเลือดไหลตามรอยต่อของเกล็ดเล็กน้อย กะโหลกมันยังยุบ ส่งผลให้ดวงตามันมีเลือดคลั่ง และแทนที่จะทำให้มันดูเหมือนปลาหน้าโง่บาดเจ็บ ดันกลายเป็นปลาดูโหดเหี้ยมและน่าตลกขบขัน หากชุนได้มาเห็นคงหัวเราะไม่หยุด..เว้นเสียแต่จะมองตาที่แผ่ความโกรธแค้นคงจะขำไม่ออก
     ปุ้ง!
     ปลาโบราณตัวเขื่องตีหางเหนือผิวน้ำอย่างรุนแรง ส่งร่างมันกลับสู่ทะเลลึกอย่างช้าๆ และต่อให้มันแค้นชุนยังไง มันยังคงต้องรักษาตัวมันให้หายดี
     .     .     .
     ผ่านไปอีกหลายแสนปี
     หลังจากชุนได้ปะทะกับปลาโบราณตัวเขื่อง เขาก็เอาแต่ฝึกในน้ำเรื่อยมา ถึงจะไม่มีปลาตัวไหนใจกล้ามาท้าทายเขา ยังไงเขาต้องขอบคุณเจ้าปลานั้นที่ช่วยให้เขาหาวิธีบรรลุขั้นกำเนิดเกราะคลุมกายได้ และจากเวลาที่ฝึกฝนมาเขาก็บรรลุผ่านมาถึงขั้นเกราะสมบูรณ์ ห่างจากขั้นเรกิจุติเพียงก้าวเดียว
     บนดาวเคราะห์ยังเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เพราะมีมนุษย์ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาอีกสองเผ่าพันธุ์...ในหลายแสนปีนี้ แม้มีแค่เมืองสร้างจากหิน..การฝึกตนในรูปแบบเฉพาะตัวของสิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์แห่งนี้ยังถือกำเนิด
     ผืนดินและผืนสมุทร รวมถึงสิ่งมีชีวิตทุกชนิดยังวิวัฒนาการเปลี่ยนแปลงไปกาลเวลา มีเพียงสิ่งมีชีวิตในเขตแดนของชุนที่ยังไม่วิวัฒนาการไปตามกาลเวลา กระนั้นพวกมันได้เริ่มฝึกฝนในแบบของพวกมันแล้ว