เทพยุทธยันต์มนตรา

ตอนที่ 45 ปฏิเสธ

"เจ้าพวกนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ จะเข้ามาเกะกะ วุ่นวายอะไรกันเจ้ากันนักหนา"

ลู่หาน ที่เล่นงานพวกเข้ามาเกาะแกะจนเริ่มหมดความอดทน เมื่อยิ่งเดินเข้ามาในแหล่งชุมชนมากเท่าไร ยิ่งมีคนมาทักทาย อยากจีบ อยากทำความรู้จักสาวใช้เหยาเหยามากเท่านั้น

ลู่หาน ที่ใช้กำลังขับไล่ออกไป เนื่องด้วยคนเหล่านี้เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น จึงไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงตนเลย แต่ไม่ว่าจะแสดงกำลังไล่คนอื่นออกไป ก็จะมีคนเข้ามาใหม่ไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าไม่เคยเจอพบเจอสาวสวยปานเทพธิดาขนาดนี้มาก่อน

"คุณหนู ไงหงุดหงิดขนาดนั้นกัน"

"ข้าขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณหนูต้องวุ่นวาย เพราะเรื่องของข้า"

สาวใช้เหยาเหยา ที่รู้สึกผิดเมื่อคนพวกนี้ล้วนเข้ามาเพราะต้องการตีสนิทกับตน จึงต้องให้ลู่หานคอยจัดการกับพวกช่างตื้อ

"แม่นาง เจ้าเป็นใครมาจากไหนกันรึ"

"สนใจมานั่งรถม้ากับข้าไหม เดี้ยวข้าจะพาไปส่งสถานที่เจ้าต้องการ"

มีชายหนุ่มหล่อเหลา ลงจากรถม้าเข้ามาทักทายสาวใช้เหยาเหยาทันที เดินผ่านลู่หานราวกับว่าเป็นเพียงอากาศเท่านั้น

"เอ๊ะ"

สาวใช้เหยาเหยา ที่ตกใจเมื่อไม่คิดว่าจะมีคนหน้าตาดีเหมือนกับองค์ชายมาทักทายตน

"จงยินดีซะเหอะ ท่านนี้คือ หรงซิ่ง รัชทายาทแห่งแคว้นจันทรา"

คนรับใช้ ที่เดินเข้ามากล่าวแนะนำชายหนุ่มหล่อให้ฟัง โดยยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มคอยเชื่อฟังคำสั่งปฏิบัติรับใช้

"ว่าไงแม่นาง สนใจมากับข้าไหม"

หรงซิ่ง เดินเข้ามาโอบเอวเคียงข้างเหยาเหยา จนเหยาเหยาไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้ามาโอบเอวตัวเองซึ่งๆหน้าทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกเท่านั้น แล้วยังเป็นการกระทำต่อหน้าสาธารณชนที่มีผู้คน

เหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย ที่ต่างพยายามเข้ามาจีบ ต้องการทำความรู้จักกันมองด้วยแววตาไม่พอใจ และโกรธเคือง แต่เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคือ รัชทายาทจึงไม่กล้าดุด่า เข้ามาแตะต้อง ห้ามปรามการกระทำของรัชทายาท จึงได้มองดูการกระทําอันประเจิดประเจ้อต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ด้วยความอิจฉา

หรงซิ่ง โอบกอดเอวเหยาเหยา ราวกับสนิทสนมกันมาก่อน จ้องมองเหยาเหยาด้วยความเสน่หา เหมือนกับเป็นสมบัติล้ำค่าที่ตามหามานาน จ้องมองทุกสัดส่วนด้วยความพึงพอใจอย่างมาก

เหยาเหยา ที่จ้องมองรัชทายาทกลับด้วยความไม่พอใจ แล้วพยายามจะเอาตัวออกจากการถูกโอบเอว แต่ต้องหยุดชะงักไปอย่างไม่มีสาเหตุเหมือนกับต้องมนต์สะกดบางอย่าง

เหยาเหยา เกือบจะเอ่ยตอบรับรัชทายาทกลับไป และไม่อยากออกห่างจากรัชทายาท แต่หลังจากผ่่านไปชั่วครู่เหยาเหยาก็ได้สติขึ้นมา จนรีบถอยออกมาอย่างรวดเร็วมาอยู่เคียงข้างลู่หานทันที

"ข้าขอโทษด้วย ข้าคงไม่อาจไปกับท่านได้"

เหยาเหยา ที่มองหน้าหรงซิ่งด้วยไม่พอใจ แล้วรีบปฏิเสธออกมา เมื่ออีกฝ่ายกระทำการไม่ให้เกียรติตนเองด้วยการโอบเอวในที่สาธารณะ แล้วยังต่อหน้าต่อตาคนมากมาย แถมยังไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอีกด้วย

"เมื่อกี้ เกิดอะไรขึ้นกัน ข้าเผลอเกือบตอบรับเค้าไปแล้ว"

เหยาเหยา ที่ไม่เข้าใจตัวเองว่าเป็นอะไรกันแน่ เมื่อถูกอีกฝ่ายเข้าใกล้มาโอบเอวกะทันหัน และนิ่งชะงักไปชั่วคราวโดยไม่ทราบสาเหตุ

"เจ้าปฏิเสธข้างั้นรึ"

หรงซิ่ง ไม่อยากเชื่อว่าจะกล้ามีหญิงสาวปฏิเสธตนเองแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

"เราไปกันเถอะ คุณหนู"

เหยาเหยา ที่รีบชวนคุณหนูของตนพยายามเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเริ่มรู้สึกไม่ดีกับอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างมาก แม้จะไม่พอใจกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่หากได้อยู่นานมากกว่านี้ เหยาเหยามีความสังหรณ์ถึงความอันตรายของชายหนุ่มหล่อเหลาตรงหน้า

"เจ้าเด็กนี้มันเป็นใครกัน ทำไมเหยาเหยาถึงไปอยู่เคียงข้างมันได้กัน"

หรงซิ่ง จ้องมองด้วยความไม่พอใจ เมื่อมีหญิงสาวที่ตัวเองหมายปองกับไม่สามารถนำมาเป็นของตนเองได้เช่นนี้ และหญิงสาวคนนั้นยังเดินจากไปพร้อมกับชายหนุ่มคนอื่นเคียงข้างกันอย่างสนิทสนมอย่างมาก

"ข้าไม่ทราบเหมือนกับองค์ชาย"

"ข้าไม่เคยเห็นเจ้าหนุ่มคนนั้น ที่ไหนมาก่อนเลย"

"แต่ข้าได้ยินนางเรียกเจ้าหนุ่มนั่นว่า คุณหนูแสดงว่านางต้องเป็นสาวใช้ของชายหนุ่มคนนั่นแน่นอน"

คนรับใช้ ที่เพิ่งสังเกตุเห็นชายหนุ่่มครั้งแรก พร้อมกับองค์รัชทายาทตัวเอง หลังจากที่ไม่คิดจะใส่ใจชายหนุ่มอย่างลู่หานเลยสักนิด แต่เมื่อเดินจากไปกับเหยาเหยาก็ทำให้สนใจขึ้นมาทันที

"ฮึ่ม มีชายคนอื่นที่ได้ครอบครองสาวสวยเหมือนกับเทพธิดานอกจากข้าอีกหรอเนี่ย"

"ไม่สิ นางสวยกว่าอีกด้วยซ้ำ"

หรงซิ่ง ที่ไม่พอใจเมื่อตนเองไม่สามารถครอบครองเหยาเหยาได้ และยังมีชายคนอื่นนอกจากตนเองที่ครอบครองสาวงามปานเทพธิดาเช่นนี้อีกคนปรากฏตัวขึ้นมา

"เฮ้อ องค์ชายยังไม่พอใจกับสาวงามที่มีอยู่ตอนนี้อีกงั้นรึ"

คนรับใช้ ที่ไม่คิดเลยว่าองค์รัชทายาทของตน จะโลภมากต้องการครอบครองสาวงามทุกคนที่พบเจอมาเป็นสนมของตนเอง

หากมองดูรถม้าที่หรูหรา กว้างขวาง ขององค์รัชทายาทดีๆ ก็จะเห็นว่ามีแววตาสาวงามหลายคู่จ้องมองผ่านกระจกหน้าต่างรถม้าที่ดูการกระทำขององค์รัชทายาทด้วยความไม่ยินดี

ซึ่งในบรรดาสาวงามทั้งหมดบนรถม้า มีสาวงามคนนึงที่ได้นั่งที่พิเศษ ที่นั่งที่ว่าคือ ที่นั่งเคียงข้างองค์รัชทายาทของแคว้น เป็นสาวงามที่งดงามยิ่งนักราวกับเทพธิดาอีกคน เป็นสาวงามที่งดงามกว่าสาวงามบนรถม้าคนอื่นๆทุกคน

"แต่ก่อนอื่น องค์รัชทายาทท่านไม่แปลกใจรึว่าทำไมหญิงสาวคนนั้นถึงไม่หลงเสน่ห์องค์รัชทายาทเลย"

คนรับใช้ ที่นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ จึงเกิดความสงสัยขึ้นมา เมื่อคิดถึงเรื่องที่องค์รัชทายาทถูกปฏิเสธจากสาวงามเหยาเหยาโดยไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน นี้นับเป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

"จริงด้วย"

องค์รัชทายาท ที่มัวแต่สนใจชายหนุ่มที่เดินข้างเทพธิดาคนนั้นจนเผลอลืมเรื่องนี้ไป จนมาคิดถึงเรื่องนี้ออกมาได้หลังจากที่คนรับใช้เอ่ยออกมา

"มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ไงกัน ข้าไม่เคยถูกสาวงามคนใดปฏิเสธมาก่อนเลยด้วยซ้ำ"

องค์รัชทายาท ที่แม้แต่ตนเองยังไม่อาจหาสาเหตุหรือคาดเดาเหตุผลจากเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ตนเองเป็นถึงองค์รัชทายาท แล้วยังมีหน้าตาหล่อเหลาเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทุกคน ที่พร้อมจะเข้ามาถวายตัวดูแล ปรนนิบัติรับใช้ตนเองโดยที่ตนเองแทบไม่ต้องเอ่ยด้วยซ้ำ แต่นี้ตนเองเป็นคนเอ่ยชวนขึ้นมา แล้วยังถูกปฏิเสธกลับมาทันทีอีกด้วย